Jimmy Choo for H&M: De Buit

Gisteren is het ondenkbare gebeurd: Ik heb een Jimmy Choo-stuk gekocht! Ik had mij er al lang bij neergelegd dat ik niets meer ging vinden toen ik toch nog een prachtige jumpsuit kon vinden. Rond twaalf uur kwamen mijn schoonzus en ik in Antwerpen aan. We liepen twee H&M's af waar niets te zien was toen zij zich ineens herinnerde dat er naast Bershka ook nog een H&M is. Wij daar naartoe en daar stond een hele groep mensen voor de deur te wachten. Wij begonnen ook aan te schuiven maar toen we na tien minuten hoorden dat alles uitverkocht was, besloten we op te geven.

Toen we een kwartier later terug voorbij liepen, was de groep verdwenen. We gingen toch nog eens kijken onder het motto: wie weet vinden we nog iets. En ja hoor, recht naast de deur hing een jumpsuit in maat 40, dat kon ik niet laten liggen. In de Jimmy Choo-afdeling werd al snel duidelijk dat er nog maar weinig schoenen overbleven. Wel zat er een meisje de peeptoe boots te passen. Omdat ik die ook graag wilde, bleven we even staan om te kijken of ze ze ging kopen. Na tien minuten gaven we op en gingen passen. Terwijl ik stond te wachten, werd er een jumpsuit in maat 38 teruggegeven. Ik vroeg aan de verkoopster of ik die ook mocht passen. En dat bleek een perfecte maat voor mij te zijn! De jumpsuit was al binnen.

Wij terug naar het Jimmy Choo-gedeelte waar die griet nog altijd de boots aan het passen was. We hebben nog een kwartier staan wachten terwijl madam maar geen keuze wilde maken en zelfs begon rond te bellen om te vragen of ze ze wel zou kopen. Ik wilde nog op haar afstappen en vragen of ze van plan was de boots te kopen maar dat vond ik net iets té boertig. Dus ben ik maar afgedropen en mijn jumpsuit gaan betalen. Ik vind het jammer van de boots maar ik ben toch superblij met deze beauty!

De jumpsuit werd wel verkocht zonder de riem.

Hebben jullie een item gescoord?

3, 2, 1, schrijf!

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat november traditioneel schrijfmaand is. In november doe ik nl. sinds 2006 mee aan National Novel Writing Month, beter gekend als NaNoWriMo. Voor wie het nog niet weet: het is de bedoeling dat je tijdens november een boek schrijft van 50.000 woorden. De wedstrijd is bedoeld voor iedereen die al jaren roept dat zij/hij ooit een boek gaat schrijven. Geen woorden meer maar daden!

Laten we eerlijk zijn: 50.000 woorden schrijven op een maand is een hel. Maar wel een plezante ^_^ Elk jaar opnieuw denk ik in december: "Nooit meer" maar tegen eind augustus krijg ik toch altijd weer de kriebels om mee te doen. En nadat ik vorig jaar voor de eerste keer de 50K ook daadwerkelijk haalde, ben ik hongerig voor meer!

Als je hier de komende weken niet veel nieuwe posts zal vinden, dan weet je waar je me kan vinden, zwoegend en zwetend. Wel kan je mijn vorderingen volgen op mijn schrijfblog. Voor de geïnteresseerden, dit is mijn voorlopige plot: Nikita en Maurits leren elkaar kennen in de supermarkt. Zij is Russische, hij Belg. Ze gaan samenwonen en ondanks hun relatieproblemen wordt ze toch zwanger. Uiteindelijk blijkt dat zij zwanger is geworden om hem te binden en voor zijn geld maar zij heeft ook nog een geheim. Het is allemaal nog heel summier en ik heb de hele plot ook niet uitgewerkt omdat een verhaal toch zijn eigen zin doet terwijl je aan het typen bent. Dat is echt een vreemde gewaarwording: je hebt iets voor ogen en toch eens je aan het schrijven bent, loopt het verhaal ineens een andere richting uit. Zo blijft het ook voor mij spannend.

Nog iets minder dan vijf uur te gaan! Tot in december! ;)

Review In De Watten

Een tijdje geleden schreef ik een post over de spulletjes van In De Watten die ik had ontvangen. Ik heb de producten een maand lang aan een grondige test onderworpen en mijn ervaringen in een review van vier A4-pagina's gegoten. De review wordt in vier delen op Beautyreview geplaatst.

Benieuwd? Het eerste deel staat vanaf vandaag online!

Jimmy Shoo for H&M

Zitten jullie net als ik al een paar weken te springen van ongeduld? Helaas, je zal toch nog een goede twee weken moet wachten tot le moment suprême. Het duurt nl. nog tot 14 november voor de collectie van Jimmy Shoo te koop wordt aangeboden bij H&M. Maar voor je begint te juichen, moet ik je er op wijzen dat het geen makkie gaat worden om deze collectie aan te kopen. H&M heeft nl. strikte regels opgesteld voor het verloop van de Jimmy Shoo-verkoop: de eerste 160 mensen krijgen een armband waarmee ze een bepaalde tijd mogen shoppen in de Jimmy Shoo-sectie. Pas na twee uur (!) wordt de sectie voor iedereen opengesteld. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft men besloten dat je maar één stuk per item mag meenemen. Je kan dus geen sandalen shoppen voor je ma als jij dezelfde wil hebben. Ik begrijp wel dat ze iedereen de kans willen geven om een exclusief stuk te shoppen maar ik vind het toch veel te ver gaan hoor.

Goed, dit gezegd zijnde, kunnen we nu beginnen kwijlen. Je kan vanaf vandaag de hele collectie op de site van H&M bekijken, met prijzen bij. Op mijn wishlist staan de blauwe sandaaltjes, de peeptoe boots en de jumpsuit; samen goed voor een 290€, wat ik best schappelijk vind van prijs. Heb jij al een wishlist of spreekt deze collectie je niet aan?

So I thought I can dance

Sinds So You Think You Can Dance wordt uitgezonden, zit ik met de kriebels in mijn ledematen vanuit mijn zetel te kijken. Ik heb zelf meer dan vijftien jaar gedanst: ik ben begonnen met klassiek ballet (6 jaar), ben rond mijn twaalfde overgestapt naar jazzdans en heb na die zes jaar nog twee jaar lessen hiphop en een half jaar streetdance gevolgd. Sinds kort dans ik na een break van bijna acht jaar weer Latin Funk bij Dancepoint. Zoals velen bij SYTYCD zeiden, dans is mijn ding. Ik merk het als ik een leuke clip zie of een goede beat hoor, ik heb nog altijd de goesting om choreografieën te bedenken en me volledig te smijten.

In alle bescheidenheid durf ik te beweren dat ik best goed kan dansen. Bij optredens was ik vaak degene die vooraan stond en waarop iedereen vertrouwde om de juiste passen te dansen. Ik heb zelf ook een paar choreo's gemaakt waar we mee optraden. Ik heb altijd wel gedacht dat ik een goede techniek heb en lenig ben... tot ik SYTYCD zag. Mijn mond viel echt open bij de passen die sommigen maken en al gauw besefte ik dat ik eigenlijk maar weinig kan, heel confronterend allemaal. En nadat ik een filmpje van Sofia Boutella zag, besloot ik in het vervolg maar niet meer te koop te lopen met mijn "danstalent". Oordeel zelf maar!

Zo krom is de gezondheidszorg in België

België is best een goed land om in te leven: goede gezondheidszorg, goed sociaal vangnet en gelijke rechten voor man en vrouw. Er is echter één ding dat je niet mag doen in dit land en dat is zwaar ziek worden. Niet alleen verlies je een boel inkomsten als je lange tijd thuis moet zitten en je terug moet vallen op het ziekenfonds, daarnaast kan een zware ziekte véél kosten meebrengen, meer kosten dan je inkomsten hebt op dat moment. Gelukkig worden veel kosten wel gedekt door de gezondheidszorg maar in sommige gevallen worden er geen terugbetalingen voorzien, zoals in het geval van een goede vriendin van mij.

Na een lange periode van blaasontstekingen en de één na de andere ziekte (op het laatste kon ze nog amper op haar benen staan) werd bij deze 27-jarige meid het chronisch vermoeidheidssyndroom vastgesteld. Door (haar toen onbekende) voedselintoleranties is haar darmwand verdund, waardoor gaatjes zijn ontstaan, waardoor virussen haar darmen zijn binnengedrongen, dat er voor zorgt haar hartkleppen zijn verzakt en ze meer melkzuur in haar hersenen aanmaakt, wat op zijn beurt weer zorgt voor depressies (dat is wat ik heb kunnen onthouden van de uitleg). Een hele brok dus, ik moest echt ff slikken toen ze het vertelde. Het gevolg is dat haar dagen bestaan uit werken, eten en slapen. Letterlijk. Om half tien ligt ze meestal al in haar bed terwijl ze vroeger een actieve meid was met altijd wel zin in een feestje.

De dokter heeft haar beloofd dat ze er met de tijd terug bovenop zal komen maar ze zal nooit meer dezelfde zijn. Het belangrijkste is nu dat haar immuunsysteem weer versterkt wordt. Daarvoor krijgt ze twee keer per week epiduraal B12 ingespoten en moet haar vriend dagelijks een spuit vitaminen in haar buik leegspuiten. Een hele beproeving als je niet van spuiten houdt. En alsof dit nog niet genoeg leed is, kreeg ze van het RIZIV ook nog eens te horen dat die spuiten niet worden terugbetaald. 1000€ maandelijks moet ze zelf ophoesten. Laat ik dat herhalen om het te laten doordringen: D U I Z E N D euro! Dat is verdomme 2/3 van een loon.

Maar het ergste moet nog komen. Haar CVS is biologisch bepaald, het zijn haar organen en afweersysteem die ervoor hebben gezorgd dat ze ziek is geworden. Je kan ook psychiatrische CVS hebben: door een depressie, psychiatrische aandoening of een schokkende gebeurtenis (zoals een ongeluk) kan je CVS ontwikkelen. Door je "slechte" gedachten falen je organen, zoiets. Voor deze laatste categorie volstaat het vaak om enkele sessies bij de psychiater te volgen om alles terug op het juiste spoor te krijgen. En guess what? Deze categorie CVS-patiënten krijgen hun behandeling WEL terugbetaald! Dat is toch bijna niet te geloven! Mijn mond viel echt open toen ze dat vertelde. De reden voor deze terugbetaling is dat de behandeling natuurlijk een stuk goedkoper is en dat CVS nog een redelijk nieuwe ziekte is (15 jaar "oud"). Daar zijn die patiënten van de eerste categorie vet mee. Het is zelfs zo erg dat als je de behandeling niet kan betalen, tja, je gewoon geen behandeling krijgt :O Dat zijn gewoon Amerikaanse toestanden, ik wist niet eens dat dat in België nog bestond.

Mijn vriendin heeft besloten om, als ze zich beter voelt, te gaan strijden voor die terugbetaling. Gezien zij een kleine BV is (god, wat vind ik dat maf om over mijn vrienden te zeggen), kan zij haar bekendheid aanwenden om dit probleem aan te kaarten. En natuurlijk wil ik haar daar héél graag bij helpen. Ze zei al dat ik, als ik een bekende columniste ben, maar eens een column over haar moet schrijven maar ik heb er nog eens over nagedacht en ik wil eigenlijk wel haar ghostwriter worden voor een boek over die zware ziekteperiode en de opbrengst dan schenken aan onderzoek naar CVS. Ik moet het haar nog voorstellen maar ik denk wel dat ze het leuk zou vinden. Dit wordt zeker vervolgd, als zij zich wat beter voelt ;)

Outfit of the Day: The Wedding

Voor alles moet er een eerste keer zijn, bij deze mijn eerste Outfit of the Day. Geen idee of er nog meerdere gaan volgen maar deze wilde ik jullie niet onthouden.

Zaterdag trouwde mijn kleine broertje. Persoonlijk ben ik geen voorstander van het huwelijk, voor mij is het gewoon een papiertje dat officieel bevestigt wat ik al jaren officieus aanvoel. Tuurlijk is een huwelijk wel gemakkelijk om je erfenis vast te leggen maar zulke dingen kan je tegenwoordig ook met een samenlevingscontract vast leggen. Wat mij betreft, is een huwelijk dus helemaal niet nodig en voor mijn broer was het jaren ook geen optie. Tot zijn schoonvader onverwachts stierf en hij en mijn schoonzus zagen wat een rompslomp dat gaf. Om te voorkomen dat de ander in de kou zou staan bij een eventueel overlijden besloten ze toch te trouwen. En ondanks mijn tegenkanting vond ik het toch spannend en leuk, zeker toen hij nogal onbehouwen dé vraag stelde: "(Ik heb meerdere goede vrienden maar ik heb maar één zus.) Wil jij mijn getuige zijn?" Hell yeah! En dus moest ik op zoek naar een deftigere outfit dan mijn skinny jeans (ik heb altijd geroepen dat ik in mijn jeans zou trouwen).

Ik draag een jurkje van Steps, panty van Veritas en pumps (met superhigh heels) van Zara. Mijn vriend draagt een broek van ikweetnietmeerwaar, een hemd van Olivier Strelli, schoenen van Sacha en hij had ook nog een zwarte ribfluwelen vest van Hugo Boss maar die heeft hij nogal snel uitgespeeld. Die vette kever (Ik ben gek van kevers) had mijn broer gehuurd om zijn verloofde bij haar moeder thuis op te halen. Een heel week heeft die auto bij mijn ouders gestaan en ik wist van niets, schande! Waarschijnlijk hadden ze schrik dat ik er een tourke mee wilde maken, haha.

Mijn broer droeg een prachtig chocoladebruin kostuum met een heel mooie goudbeige das. En zijn vriendin, oeps vrouw, droeg een mooi gebroken wit kleedje dat ze in London had gekocht.

Het was een heel mooie dag en hoewel er geen avondfeest was, hebben we er toch nog een goei lap op gegeven, in de Vuile Was in Antwerpen. Laten we zeggen dat er niet veel huwelijksnacht meer overschoot tegen dat we thuis waren ;)

Nagellakswatches

Een tijdje geleden vroegen enkele lezeressen me om swatches te posten van mijn nieuwe nagellakjes. Op het forum van Beautyreview werd hetzelfde gevraagd en daar heb ik een topic geopend waar ik in de loop van de weken al mijn nieuwe en oude nagellakjes zal showen.

Komt dat zien! :)

Benelux' Next Topmodel

Sinds vorige week kunnen we ons weer laven aan over the top discussies en ander meidengekat in Benelux' Next Topmodel. In tegenstelling tot de vorige jaren is dit een gemengde productie en dat hebben wij Belgen al snel geweten. De presentatrice is Nederlands, net als de make-upexpert en het modellenbureau waar de winnares een contract krijgt, en volgens mij staat de Mansion zelfs in Nederland. Ook aan de stukjes waarin Daphne en de meisjes praten, merk je de Nederlandse invloed. Persoonlijk hield ik meer van de Belgische aanpak.

Dat ook een deel van de kandidaten Nederlands is, is natuurlijk niet meer dan logisch maar het valt ons natuurlijk wel direct op: de Nederlandse meisjes zijn mondiger - om niet te zeggen: bitchiger. Die Tessa is echt het soort puber dat je niet als je kind wil hebben. Gisteren viel het mij op dat zij kritiek enkel kan weerkaatsen. Het zal wel aan haar leeftijd liggen. Ik vond het alleen vreemd dat ze tegenover de jury ineens geen grote mond meer heeft. Ik had haar graag horen zeggen: "Daphne, welke poedel heb jij moeten vermoorden voor dat buttugly kapsel en in welke eeuw leeft jouw stylist?" Maar Tessa is niet de enige die kan bitchen: Denise en Lianne kunnen er ook wat van. Het lijkt wel Benelux' Next Topbitch ;)

De make-overs gisteren vond ik weer meer dan de moeite. De meesten zijn zeer geslaagd: ik ben vooral fan van het tomboykapsel van Tessa, zo cool! Roxanne leek met haar korte coupe ineens wel héél erg op de winnares van het eerste Topmodelseizoen Hanne Baekelandt. En de persoon die de coupe van Bianca heeft bedacht, zouden ze moeten stenigen. Ocharme het kind! Dat rode, korte kopje trekt echt op niets. Nu ben ik zelf niet vies van een kapselmetamorfose en heb ik zelf ook zo'n korte coupe gehad, na een hanenkam en andere stekelige kapsels; het is dus niet dat ik iets heb tegen kort haar maar dit is écht lelijk.

Van de jury ben ik steil achterover geslagen: de grofheid waarmee zij de meisjes te woord stonden, is gewoon vreselijk. Ok, ze zeggen op voorhand dat ze eerlijk en rechtuit zullen zijn maar daarom hoef je toch niemand te beledigen. Dat had allemaal ook op een andere manier verwoord kunnen worden, in mijn ogen. Hun motivatie is dan wel dat het er in de echte modellenwereld ook zo aan toe gaat maar ik vond het echt ongepast. Wat mij ook opviel toen ik de jury hoorde praten, is dat een model echt alleen maar als een veredelde kapstok wordt bekeken (tegen Denise die moest huilen omdat haar haar werd geknipt: "Who cares dat jij dat niet leuk vindt?! Je bent een model, je hebt niets te vinden.") Wat mij betreft, is dit programma goed om meisjes af te schrikken ipv het modellenberoep te promoten.

Mijn chips en cola staan alvast klaar voor volgende week! Wie kijkt er mee?

Thanks for giving us the time of our lifes, Mr. Swayze

"Nobody puts Baby in the corner." De woorden geven me telkens weer kippenvel en doen mijn hart een sprongetje maken. Welke vrouw droomde er in de jaren '80 niet van Baby te zijn?!

Nu, twintig jaar later, heeft Patrick Swayze op veel te jonge leeftijd de aarde voor de eeuwigheid ingeruild. Pancreaskanker die uitzaaide naar de lever is de grote boosdoener. Anderhalf jaar lang heeft Patrick Swayze moedig gestreden maar het heeft niet mogen zijn. En zo zijn we dit jaar weer een groot talent kwijtgespeeld.

Net als vele meisjes leerde ik Patrick Swayze kennen via Dirty Dancing. Telkens ik die film zie, voel ik mijn liefde voor de dans weer opflakkeren. Ik heb die film echt versleten: tijdens vakanties bekeek ik hem vaak één keer 's morgens en nog een keertje 's middags. En telkens opnieuw droomde ik weg bij het romantische liefdesverhaal. Maar daarnaast wist hij me zeker ook te bekoren in Point Break; een slechterik had nog nooit zoveel aantrekkingskracht op mij uitgeoefend.

Mr. Swayze, we'll miss you!

Kim wordt In De Watten gelegd!

Vorige week vrijdag vond ik una caja verde del Correos op mijn stoep.

Ondanks het feit dat ik tegenwoordig regelmatig via het internet bestel, wist ik direct van welke winkel dit pakketje kwam: In De Watten, de onlinebeautyverwenshop van Lien. Ik was natuurlijk razend benieuwd naar mijn productjes.



Maar daarvoor moest ik mij eerst door de nodige schattige verpakkingen worstelen.



Ik mag enkele van Liens nieuwste producten uittesten voor Beautyreview. V.l.n.r.: Mango Tango Face Mask, parfumstick in Pink Sugared Roses, Soy Was Melts in “White Musk”, “Vintage Gardenia” “Yankee Candle Clean Cotton” en Cheek-Y-Lips in "Scarlet at Tara" (let trouwens op de geweldig leuke Engels-Spaanse woordspeling).



Verder zat er in mijn pakket: Black African Soap (zwart doosje), "Summer Madness” Shea zeep, Scrubby & Bubbly Bath Butter “Pink Sugared Roses”, Kim’s Turquoise Mat, Antique Brown en 100% Pure, Ongeraffineerde Shea Nilotica Boter (Vanilla). Klinkt allemaal toch geweldig, niet?!



Alle producten zitten verpakt in tulezakjes. Ik vond het bijna zonde om de producten er uit te halen en heb de zakjes dan ook rond de make-up laten zitten. Elke keer als ik me opmaak, voel ik me dan als een prinsesje :)



De vloeibare producten zijn allemaal geseald met een "happy happy"-tape, lekker zomers en goed tegen lekken tijdens transport. Ik werd er helemaal "happy happy" van en vond het eigenlijk zonde om ze door te snijden.



De soy was melts waren gegoten in supercute lipjes.



Zo ziet dat er uit in mijn oliebrander, zo lief! Jammer dat er met het smelten niet veel meer van overblijft.

Voorlopig heb ik enkel de melts en de BAS uitgeprobeerd en van beiden ben ik zeer tevreden. Hou Beautyreview in oktober in de gaten want dan schrijf ik een uitgebreide review over deze leuke producten!

(Sorry voor de wazige foto's, deze zijn genomen in de avond en dan moet ik de camera lange tijd vasthouden terwijl de lens lang genoeg moet openblijven om alles licht te kunnen fotograferen en mijn hand is niet vast genoeg om die tijd het toestel stil te houden. Ik zoek een oplossing.)

Prutsen met kralen: het resultaat

Enkele posts terug vertelde ik dat ik een paar kettingen aan het maken was voor een Amerikaanse vriendin van mijn moeder. Ondertussen is mijn moeder terug uit NYC en heb ik van de dochter van de Amerikaanse vrouw een superlief mailtje gekregen. Dit zei ze over haar ketting: " I wanted to write and say thank you so much for the beautiful necklace. It was very trendy and it really was unique. You should go into business." Geweldig toch?! Go into business, ik zou niet liever willen maar dan zal ik wel véééééél juwelen moeten verkopen om er van te kunnen leven.

Ondertussen heb ik de kralenblog aangemaakt waar ik mijn juwelencreaties zal showen. De blog is in het engels zodat mijn nieuwe vriendin (en haar New Yorkse vriendinnen) ook kunnen volgen, en ook een kwestie van mijn markt zo groot mogelijk te houden, hahaha. Verkopen zit er waarschijnlijk niet in maar op deze manier komen die juweeltjes toch iets verder dan de kettingenstandaard in mijn slaapkamer :)

Just A Thought

Wat is er zo leuk aan om anderen in het verkeer een loer te lappen en ze zo bijna de dood in te jagen?

Gisteren reed ik op weg van het werk naar huis achter een vrachtwagen die een bordje van max. 60km/u had aanhangen. Nu is de weg tussen mijn werk en thuis echt een rotweg: je hebt maar één rijbaan per rijrichting, je mag er maar 70km/u rijden en de 20km lange weg slingert langs velden en boerderijen; als je dus wat pech hebt, hang je de hele weg achter een tractor die maar 30km/u gaat. Toen ik het bordje op de vrachtwagen spotte, wilde ik hem zo snel mogelijk voorbijsteken. Ik haat getreuzel en zeker 's avonds wil ik zo snel mogelijk thuis zijn. Op een gegeven moment had ik dan toch een gaatje gevonden en begon ik hem voorbij te steken. Op het moment dat ik naast hem reed en er een tegenligger wel heel dichtbij kwam, gaf die onnozelaar ineens nog wat gas bij! WTF?!

Maar eigenlijk is dit nog niets vergeleken met wat ik vorig jaar meemaakte. Toen wilde ik een auto voorbijsteken die net geen 70km/u reed. Ik reed daarbij over een volle lijn en begon extra gas te geven. Mijn ex-voorligger deed het zelfde, waardoor ik hem niet voorbij raakte, én hij deed tegelijkertijd teken dat ik niet mocht voorbijsteken vanwege de witte lijn (hij liet zijn arm woest over en weer gaan, alsof hij wilde zeggen: "Dat is hier wel een volle lijn."). Toen meneer - die dus echt wel doodserieus was - zelfs niet inbond toen er een tegenligger aankwam, ben ik terug achter hem gaan rijden.

Echt, wat voor een gek moet je niet zijn om je met zulke dingen bezig te houden?! Als ik "illegale" dingen wil doen, láát me dan toch gewoon. Wat hebben deze twee mannen nu eigenlijk bereikt? Mijn woede en toorn maar zijn ze er zelf beter van geworden? En dan te bedenken dat er onschuldige slachtoffers hadden kunnen vallen, gewoon voor hun pleziertje. Dagelijks worden er mensen foutief voorbijgestoken en snelheidsovertredingen gedaan. Zelfs ik word op die weg geregeld voorbijgestoken terwijl ik al iets boven de snelheidslimiet rijd. Ik durf dan wel eens te hopen dat de voorbijsteker in kwestie snel tegen een boom rijdt maar ik ga die mensen daarom toch niet de les spellen?? Komaan, wat heb je daar nou aan?!

Ik besef heel goed dat het verkeer levensgevaarlijk kan zijn als je je auto en de situatie niet onder controle hebt. Ik zal dan ook alleen maar voorbijsteken als ik 200% zeker ben van mijn zaak en spelletjes zoals hierboven besproken kan iedereen als kiespijn missen. Ik doe er toch niemand pijn mee als ik een auto veilig voorbijsteek?! Laten we dan ook respect hebben voor ieders handelingen op de baan, en veiligheid boven onze eer en ego plaatsen.

I feel like a Superstar!

Zaterdag ben ik met mijn moeder gaan winkelen in Breda. Breda is echt een supergezellige shopstad en niet ver van Antwerpen; ideaal dus voor ons Antwerpse meiden. In de straten van dit lieflijke grachtenstadje vind je een winkel van SPS-Superstar, een winkel met heel vrouwelijke kleding die je een superstergevoel geeft. Telkens ik naar Breda ga (minstens één keer per jaar), is SPS-Superstar een verplichte stopplaats. Ik vind er altijd wel een leuk jurkje of topje. Kijk maar eens op de site, de huidige collectie is prachtig.

Zelf heb ik deze keer het jurkje hieronder gekocht, samen met een bloedrood topje spaghettibandjes voor erronder, perfect voor een mooie zomerdag. Je moet er wel zeker een topje onder dragen want anders is het jurkje té bloot (lees: borsten bloot).

Ze hadden ook nog een prachtige, gebreide, bordeauxrode bolero om erover te dragen, zodat je het jurkje in de winter ook nog kan dragen, dat kan je dan combineren met een beige topje onder het jurkje. Of je kan de combinatie die ik heb gekocht met een beige bolero combineren (die hebben ze natuurlijk ook in de rekken hangen), dan is het een meer zomerse combinatie. Ik vond de bordeauxrode bolero heel mooi maar ik had al veel andere dingen gekocht en het geld was zo goed als op. Maar nu heb ik wel een goede reden om terug te gaan natuurlijk.

Koop jij soms bij SPS-Superstar of is het jouw stijl niet?