Kim in e-Land

Vlinders

2011-11-15T16:20:00.001+01:00

Vlinders hebben altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Ik was vroeger gekend voor mijn juwelen met afbeeldingen van vlinders in alle maten en vormen. Op de één of andere manier hebben ze altijd een grote aantrekkingskracht op mij gehad en ik heb geen idee waar dat vandaan kwam. In de zomer zie ik ze met tientallen tegelijk voorbijvliegen. De vlinder is het symbool voor veranderingen op komst, how little did I know toen vorig jaar tijdens Tomorrowland een vlinder op mijn vinger kwam zitten.

Dit was eind juli 2010. Aangezien ik eind april 2011 bevallen ben, wil dat zeggen dat ik op dat moment net zwanger was. Zou die vlinder mij iets hebben willen vertellen?!

Telenet en ik zijn de laatste weken geen al te beste vriendjes

2011-10-25T14:00:00.000+02:00

Hieronder een kopietje van de klachtenmail die ik hen heb gestuurd; lees, lach en, vooral, huil.

Geachte,

de laatste weken hebben we enkele straffe zaken met jullie diensten meegemaakt waardoor we besloten hebben dat we onze contracten bij jullie wensen op te zeggen.

Zo veranderde mijn vriend vorig weekend het internetabonnement, waarvoor jullie 50€ administratiekosten wensen aan te rekenen. Vreemd, toen we ons abonnement upgraden was dit niet nodig. Op datzelfde moment ging ik in op de aanbieding die jullie mij zelf voorstelden: verleng je mobiel abonnement en krijg een gsm aan 1€. Mooie aanbieding, ik was direct verkocht.

Op 17/10 nam ik contact op met jullie klantendienst. Aangezien we die 50€ adminstratiekosten vorige keer niet moesten betalen, wilde ik wel eens horen of die kosten niet konden kwijtgescholden worden. Ik vertelde aan D, de telefoonjongen, dat ik ook op de aanbieding van de gsm was ingegaan. Hij zou de zaak intern bespreken en me woensdag 19/10 om 13.15u terug bellen. Leuk en ik had het gevoel dat als mijn vriend ook op de gsm-aanbieding zou ingaan, D er zou voor zorgen dat die 50€ niet betaald moesten worden. Ik heb D echter nooit meer aan de lijn gehad, kreeg op 21/10 ineens out of the blue en zonder verdere uitleg een mailtje dat mijn bestelling 200061632252 niet volledig verwerkt kon worden en vandaag kreeg ik de factuur met uiteraard 50€ administratiekosten aangerekend. Ook staat er ineens een nieuwe rubriek op mijn factuur: "webruimte": 41€. Waar komt dat weer vandaan?! Zoals jullie kunnen zien, heb ik geen website via jullie en heb ik die webruimte nog nooit gebruikt. Ik kwam er net achter dat je die webruimte krijgt bij een hoger abonnement maar het is mij een raadsel waarom dat niet aangepast wordt als je je abonnement terug verlaagd (ik gok op: het uitmelken van naïeve zieltjes). Ook kreeg ik vandaag een brief met een "unieke aanbieding": een gsm bij een contractverlenging. Zijn jullie met mij aan het lachen?!

Daarnaast zijn wij helemaal niet tevreden over het abonnement voor mobiele telefonie dat wij bij jullie hebben. Sinds we een nieuwe SIM-kaart hebben gekregen, hebben we vaker geen netwerk dan wel. Ik werk dicht bij de Nederlandse grens, wat er voor zorgt dat ik heel vaak geen netwerk heb of op een Nederlands netwerk zit, zoals vandaag al de hele dag het geval is (en dat ik bij mijn volgende aanrekening wel zal kunnen betalen). Als ik dan het netwerk van Mobistar wil kiezen (Telenet staat nooit bij de mogelijkheden), krijg ik vaak de mededeling "niet beschikbaar" of "niet mogelijk". Ook krijgen we beiden meer dan eens per week de mededeling "SIM vernieuwen" waarbij we weer eens een tijd zonder netwerk zitten. Navraag bij de klantendienst vorige maandag leerde me dat het aan de verouderde software van onze gsm zou liggen (mind you: die gsm's zijn nog geen 2jr oud en toen gekocht bij een actie van jullie). Een andere oplossing werd ons niet aangeboden en daarmee was de kous af. Ook MMS werkt al 2jr (sinds onze overstap naar jullie) niet; hiervoor hebben we al verschillende keren naar de klantendienst gebeld en al tientallen keren de instellingen geïnstalleerd, zonder enig resultaat.

U begrijpt, ons geduld is op. Ik ben momenteel druk aan het solliciteren en dankzij het falende gsmnetwerk heb ik al verschillende potentiële werkgevers met het schaamrood op de kaken moeten terugbellen omdat mijn netwerk tijdens het gesprek was weggevallen. Leuk is anders hoor.

Ik zou dan ook graag van u vernemen hoe ik mijn abonnement bij jullie kan opzeggen. Met mobiele telefonie zullen we tot eind december wachten maar televisie (digitaal + kabel) en internet wens ik zo snel mogelijk op te zeggen.

Mvg,

En dan heeft mijn Digibox het gisteren ook nog eens begeven, wat wil zeggen dat ik al die programma's die daar nog op staan, zal moeten opvragen en betalen als ik ze nog wil zien. Je hoort het al: To be continued...

Update: Twee dagen later kreeg ik telefoon: de aangerekende kosten zullen gecrediteerd worden. Aan de andere zaken kon de dame aan de telefoon niet helpen, maar dat hoeft ook niet meer, voor gsm stap ik over naar een andere provider.

Vreten zal je

2011-10-21T14:00:00.000+02:00

Mijn grootvader is een groot liefhebber van drank en eten en sinds mijn grootmoeder niet meer leeft, is het zijn favoriete tijdverdrijf. Eén keer om de twee maanden wil hij met mijn broer, mij en onze aanhang op restaurant gaan en goede kleinkinderen als wij zijn, gaan we natuurlijk graag mee (free drinks and food, hallo! *just kidding*). Het favoriete restaurant van "den bompa" is Cuveehoeve in Brecht.

Ongeveer een jaar geleden nam hij ons voor de eerste keer er mee naartoe. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, en wij dus gezamenlijk aannamen, is dit geen brasserie maar best een chique zaak. Mijn broer en vriend voelden zich in hun jeansbroek redelijk underdressed. Ik had een jurk aan en een sjaal bij die ik over mijn schouders drapeerde en zo paste ik bij toeval perfect in het plaatje van de zaak.

Mijn schoonzus bestelde een "soleke", dat in de pan aan tafel werd gepresenteerd. In de pan, zo'n roestkleurige uit "den ouwe tijd", lag een volledige vis; schoonzus - geen al te grote eter - moest eens slikken en trok haar wenkbrauwen op. Nadat ze goedkeurend had geknikt, nam de ober de pan mee naar een grill in het midden van de zaal waar hij de vis op een bord schikte. Schoonzus slaakte opgelucht een zucht toen ze zag dat ze maar de helft van de inhoud van de pan had gekregen. Haar bord was bijna leeg - ze was zo ontzettend trots op zichzelf dat ze alles had opgekregen - toen de ober weer aan onze tafel verscheen met de pan in zijn handen. Of mevrouw nu al de rest van haar vis wilde hebben. Want ja, ook de andere helft van de pan was voor haar bestemd.

Enkele maanden geleden zaten we weer aan tafel in Cuveehoeve en deze keer kreeg mijn broer zijn eend à l'orange gepresenteerd in een pan. Hij had zijn bord bijna leeg en we waren herinneringen aan het ophalen aan het vorige bezoek en het "soleke" toen de ober aan onze tafel verscheen met een pan in zijn handen. Of meneer misschien de rest van de eend nog wilde opeten! Hilariteit alom natuurlijk.

Vanavond gaan we er weer eten. Schoonzus en ik liggen ons al de hele dag te verkneukelen over bovenstaande verhalen. En ja hoor, zij kiest weer voor het "soleke" - gebakken zeetong - en mijn broer gaat waarschijnlijk weer voor de eend. Ik zit al te schuddebuiken bij het vooruitzicht aan dat vreetfestijn.

Time/Out

2011-10-08T21:15:00.001+02:00

En toen, op een mooie maandagochtend eind vorige maand, gebeurde datgene waar ik al enkele maanden van droomde maar ik niet verwacht had dat het zou gebeuren: ik kreeg mijn ontslag. In tegenstelling tot mijn collega die de eerste dagen down was, had ik de dag van mijn leven. Eindelijk bevrijd, eindelijk een einddatum, eindelijk niet meer stiekem hoeven doen over sollicitaties maar gewoon de volgende zes maanden één dag per week volledig kunnen wijden aan die sollicitaties.

Dat houdt wel in dat ik momenteel al mijn energie nodig heb om die sollicitaties te genereren en tot een goed eind te brengen. Schrijven en juwelen maken staan momenteel op een laag pitje. Maar zodra er weer tijd is, zie je me wel weer verschijnen. Tot die tijd: Have a good life!

De aantrekkingskracht van een baby

2011-09-01T04:15:00.000+02:00

Een baby eist niet alleen de aandacht van familie op, ook wildvreemden worden onhoudbaar aangetrokken tot een baby. Een simpele wandeling in de buurt gaat niet onopgemerkt voorbij en iedereen die passeert, werpt een blik in de kinderwagen. Anderen gaan zelfs nog een stapje verder en beginnen - ongevraagd - een babbeltje. Meestal gaat het over oudere vrouwen die ons zien komen aanlopen met de kinderwagen, trager beginnen te wandelen en wat dralen. Als we hen dan kruisen, draaien ze een halve toer om zodat ze in de kinderwagen kunnen kijken en beginnen dan een praatje, meestal met de woorden: "Amai, das nog een kleintje." Fier als we zijn, liepen we er de eerste keren in en vertelden direct het hele levensverhaal van Baby. Nu, na vier maanden nutteloze chitchat, herkennen we zulke babbelgrage individuen vanop tien meter en lopen we er met een boog van een diameter van twee meter omheen of blokkeren we het zicht op de kinderwagen. Zo hebben we al veel gepikeerde en teleurgestelde blikken mogen incasseren de laatste weken.

Ook gaan shoppen met Baby levert vreemde en vertederende taferelen op. Vaak heb je niet genoeg plaats in een kledingwinkel om met de kinderwagen te manoevreren. Dus laten we Baby soms vooraan in de winkel achter terwijl wij snel het aanbod bekijken. Telkens we ons omdraaien om naar de kinderwagen te kijken, staat er een andere vrouw over gebogen, lustig onverstaanbare woordjes kirrend in de veronderstelling dat toch niemand aan het kijken is. Het blijft een grappig fenomeen. Een enkele keer hebben we voorgehad dat een vrouw aan omstaanders begon te vragen of de baby van hen was, zij was er rotsvast van overtuigd dat iemand Baby had achtergelaten. Tuurlijk, en de boodschappen en luiertas krijg je er gratis en voor niets bij.

Als we op stap gaan met Baby krijgen we niet alleen vertederende opmerkingen te slikken. Vooral als je eens "anders doet dan normaal" is de commentaar niet te versmaden. Toen we begin juni aan zee gingen shoppen voor het ontbijt hadden we Baby meegenomen in zijn draagbuidel. Het is makkelijker dan te moeten wringen met een kinderwagen en je hebt je handen vrij; ideaal dus om snel een boodschap te doen. Lief liep trots met zijn buidel door de winkelstraat en werd door àlle voorbijgangers aangestaard alsof hij een ruimtewezen was. Een oudere vrouw becommentarieerde zelfs net luid genoeg dat we "dan toch beter de kinderwagen hadden genomen". Goede raad, we nemen hem niet van iedereen aan.

Sommige mensen hebben er dan weer een talent voor om het verkeerde moment uit te pikken om hun liefde voor baby's te tonen. Zo zaten we met een acht weken oude baby in de cafetaria van het ziekenhuis na een bezoekje aan de kinderarts. Nog niet helemaal gewend aan het nieuwe leven was ik luiers, melk én tutje vergeten; volgens Baby hét moment om zijn keel open te zetten. Lief, die zenuwachtig wordt als de aandacht op een vervelende manier op hem wordt gevestigd, siste dat ik mijn thee moest laten staan en dat we naar huis trokken. Hij plaatste Baby in zijn maxicosi en wilde de riempjes dichtdoen maar door zijn nervositeit en irritatie werd dat een geknoei. De dame aan het tafeltje naast ons had zich ondertussen al omgedraaid om naar Baby te kunnen kijken. En als er nu iets is wat Lief niet kan verdragen, dan is het wel dat ze op zijn vingers zitten te kijken als hij aan het knoeien is. De exacte woordenwisseling zal ik je besparen maar je kan er zeker van zijn dat de vrouw in kwestie Lief niet snel zal vergeten.

Eerlijk gezegd ben ik blij dat de aantrekkingskracht van Baby na vier maanden en drie dagen begint te tanen, zo kunnen we eindelijk nog eens ongestoord buiten komen. Na een hele week werken wil ik namelijk al mijn aandacht op Baby kunnen vestigen en niet op wildvreemden.

To Do Before I Die-list

2011-08-25T13:39:00.003+02:00

Naar aanleiding van de 99 Things Tag (en ook wel een beetje gepikt van Belgisch topmodel Cesar Casier = hot stuff ladies!) leek het me wel eens leuk om een overzichtje te maken van de dingen die ik absoluut nog wil verwezenlijken in dit leven. Kwestie van doelen te stellen in dit leven. Dit zijn de dingen die me nu te binnen schieten, waarschijnlijk wordt het lijstje in de loop van de tijd nog wel wat uitgebreid:

- Roadtrip maken door USA
- De Grand Canyon zien
- Reizen naar Thailand, Dominicaanse Republiek, Curaçoa, Malediven, Austalië, Kroatië, Portugal, Sicilië, Italië, Vietnam, Argentinië, Cuba (ach, maak daar maar zowat de hele wereld van. Als het er warm is en er valt cultuur op te snuiven, dan wil ik er geweest zijn)
- Eilandhoppen in Griekenland (wilde ik een paar jaar geleden al doen maar Lief kreeg de kriebels bij het horen van dat plan)
- Barcelona, Madrid en Parijs nogmaals bezoeken
- Citytrippen in New York, Milaan, Rome en Venetië
- Spaans leren
- Alleen op reis gaan
- Als een local mijn vakantie in het buitenland doorbrengen, maakt niet uit in welk land
- Een boek publiceren (en dan niet in eigen beheer want dat vind ik niet tellen)
- Kerstmis in de zon vieren
- Nieuwjaar vieren op Times Square
- Carnaval vieren in Rio de Janeiro
- Naar het vliegveld trekken met een koffer en daar een vlucht kiezen
- Bungeejumpen
- Skydiven
- Een professionele fotoshoot doen met Lief en Baby
- Mijn ouders iets groots cadeau doen (hoewel ze volgens mij Baby al groots genoeg vinden)
- Een week internetloos doorbrengen
- Een job vinden die ik écht graag doe
- Raften
- Duiken
- Een cruise maken
- Surfen
- Een hechte vriendenkring uitbouwen (ik heb "losse" vrienden die elkaar niet kennen, zo'n vriendenkring van 10-15 mensen lijkt me wel leuk om te hebben)
- Een schrijfworkshop volgen

In de categorie "zo goed als onmogelijk":

- De lotto winnen
- Ontslag nemen voordat ik een andere job heb gevonden
- Van het schrijven leven
- Shoppen zonder limiet
- Een tijdloos designerkledingstuk kopen
- Een verblijf in het buitenland kopen
- In het buitenland gaan wonen
- Een jaar lang op wereldreis gaan
- Terug danslessen volgen (dit is zo goed als onmogelijk omdat er amper danslessen op degelijk niveau voor volwassenen bestaan. Moest je er toch weten in het Antwerpse, let me know!)
- Genoeg poezen in huis hebben om een asiel te kunnen beginnen
- Een gat in de markt vinden en er een blooming business van maken (zo inventief ben ik nu ook weer niet)

Het valt me op dat veel van mijn wensen te maken hebben met reizen. Ik vind reizen nu eenmaal een fascinerende bezigheid en wil niet wegkwijnen in mijn "eigen wereldje" maar nieuwe dingen en culturen leren kennen.

Om af te sluiten nog een geweldige quote: One day, your life will flash before your eyes. Make sure it's worth watching!

Tag: 99 Things

2011-08-12T12:04:00.009+02:00

Ik doe eigenlijk nooit tags, gewoon omdat ik denk dat dat toch niemand interesseert maar deze vind ik wel een leuke manier om iets meer over mezelf te vertellen. Ik haalde hem bij Noelle. Here we go:

1. Je eigen blog gestart - Waar denk je dat je je momenteel bevindt?! Gestart eind 2007 en ondertussen nog een reis- en kralenblog geopend (die jammer genoeg stil liggen)

2. Onder de sterren geslapen - Op het balkon bij mijn ouders thuis, alweer ettelijke jaren geleden
3. In een band gespeeld - Ik zelf niet maar in de middelbare school vormden een stel vrienden een bandje en hebben ze een cd uitgebracht
4. Naar Hawaii geweest - Staat op de wishlist, samen met zowat alle andere (exotische) landen ter wereld
5. Een meteorietenregen gekeken
6. Meer dan je je kan veroorloven aan een goed doel gegeven
7. Naar Disneyland geweest - Rond mijn zestiende namen mijn ouders mij en mijn broer mee naar Florida waar we ook Disneyland bezochten
8. Een berg beklommen
9. Een bidsprinkhaan vastgehouden
10. Een solo gezongen - Elke avond in de auto maar je wil mij echt niet horen zingen!
11. Bungee gesprongen - Mijn moeder wilde me dit cadeau doen maar ik kreeg cold feet! Nog altijd wel op de wishlist
12. Parijs bezocht - Het begon met een schoolreis, die ik het jaar daarna nog eens over deed (moest mijn jaar overdoen), daarna heeft een vriendin er een jaar gewoond als au-pair en toen heb ik haar verschillende keren bezocht en een laatste keer enkele jaren geleden met mijn vriend. Paris, je t'adore!
13. Naar een onweersstorm gekeken - dat heeft iedereen wel eens gedaan, toch?!
14. Jezelf vanaf nul een kunst geleerd
15. Een kind geadopteerd
16. Voedselvergiftiging gehad
17. Bovenop het Vrijheidsbeeld gelopen
18. Je eigen groenten geteeld - Poging tot. In één van onze vorige appartementen had de voorgaande huurder tomaten, aardbeien en kruiden geplant. De tomaten en aardbeien hebben we nooit gezien, de kruiden deden het wel goed
19. De Mona Lisa gezien in Frankrijk - Tijdens voorgenoemde schoolreisje naar Parijs was het Louvre een vaste stop. Ik heb de Mona Lisa "gezien", vanachter de ruggen van tientallen toeschouwers en achter glas. Het schilderij is amper een paar tientallen centimeters groot en was wat mij betreft de grootste tegenvaller van Parijs.
20. Geslapen in een nachttrein - Onderweg naar Sankt Moritz waar ik samen met een vriend voor de mutualiteiten in een hotel ging werken.
21. Een kussengevecht gehad - Meer dan eens
22. Gelift
23. Jezelf ziek gemeld terwijl je niet ziek was - Niet echt, maar ik wacht ook niet totdat ik niet meer op mijn benen kan staan. Keelpijn en beetje watten in het hoofd volstaan voor mij om thuis te blijven
24. Een sneeuwfort gebouwd
25. Een lammetje vastgehouden
26. Ge-skinnydipt
27. Een marathon gelopen
28. In een gondel gevaren in Venetië
29. Een totale eclips gezien
30. Een zonsopgang of zonsondergang gekeken - Tijdens een kampeervakantie in Frankrijk (ben de naam van het gehucht kwijt) keken we regelmatig naar de zonsondergang
31. Een homerun geslagen
32. Op een cruise geweest
33. De Niagara Falls in het echt gezien
34. De geboorteplaats van je voorouders bezocht
35. Een Amish gemeente gezien
36. Jezelf een nieuwe taal geleerd - Ik heb op school vier talen geleerd maar dat telt niet zeker?!
37. Genoeg geld gehad om geheel tevreden te zijn
38. De toren van Pisa in het echt gezien
39. Gaan rotsklimmen
40. Michelangelo’s David gezien
41. Karaoke gezongen - Tot grote spijt van mijn gezelschap
42. Een geiser zien uitbarsten
43. Voor een vreemdeling een maaltijd betaald in een restaurant
44. Afrika bezocht
45. Op het strand gewandeld bij maanlicht - Meermaals tijdens vakanties
46. Met een ambulance vervoerd
47. Een portret laten schilderen van jezelf
48. Diepzee gevist
49. De Sixtijnse kapel in het echt gezien
50. Op de top van de Eiffel Toren geweest
51. Gedoken of gesnorkeld
52. In de regen gekust - Meermaals
53. In de modder gespeeld
54. Bij een drive-in bioscoop geweest
55. In een film gespeeld
56. De Chinese Muur bezocht
57. Een bedrijf gestart
58. Vechtsport les gevolgd - Een les zelfverdediging, niet dat ik er nog veel van weet
59. Rusland bezocht
60. Geserveerd aan thuis- en daklozen of minder bedeelden
61. Scoutingkoekjes verkocht - Ik wilde niet bij de jeugdbeweging en van deur-aan-deur-verkoop word ik misselijk
62. Op een walvistocht geweest (toeristisch)
63. Bloemen gekregen zonder reden
64. Bloed, plasma of bloedplaatjes gedoneerd
65. Wezen Skydiven
66. Een Nazi concentratiekamp bezocht
67. Een domiciliëring niet kunnen betalen door te laag saldo - Omdat ik net mijn financiën in de hand wil houden en constant wil weten hoe het er voor staat, weiger ik met domiciliëringen te werken
68. In een helikopter gevlogen
69. Een favoriet kinderspeeltje bewaard
70. Het Lincoln Memorial bezocht
71. Kaviaar gegeten
72. Een quilt gemaakt
73. In Times Square gestaan
74. Door de Everglades getoerd
75. Ontslagen bij je baan
76. Het wisselen van de wacht gezien in Londen
77. Een bot gebroken - Over een hek springen met plateauzolen aan was niet het beste idee ooit. Gevolg: enkel gebroken en gewrichtsband gescheurd
78. Passagier geweest op een motor
79. De Grand Canyon in het echt gezien
80. Een boek gepubliceerd - Ooit in dit leven...
81. Het Vaticaan bezocht
82. Een gloedje nieuwe auto gekocht - Vijf jaar geleden en twee jaar later knalde ik in mijn voorliggers achterste. Ben er nog altijd niet goed van. Auto leeft gelukkig nog, maar wel al drie jaar gehavend. Tot mijn grote verbazing raakte hij begin dit jaar zelfs zonder problemen door de keuring
83. In Jeruzalem gelopen
84. Je foto in een krant - Bij tips voor last-minute reizen. Ik vond het artikel vorig jaar met onze verhuis terug, zo grappig.
85. Een vreemdeling gekust op middernacht bij Nieuwjaar - Wat een mens al niet doet als de drank te rijkelijk gevloeid heeft
86. Het Witte Huis bezocht
87. Een dier gedood en bereid om te eten
88. De waterpokken gehad - Ik vermoed van wel
89. Iemands leven gered
90. In een jury gezeten
91. Een beroemd persoon ontmoet - Een jeugdvriendin is actrice en heel wat jeugdvrienden uit mijn geboorteplaats doen hun best om haar achterna te gaan. Verder heeft mijn vriend jaren op het Zuid in Antwerpen gewoond, de Delhaize daar is een speeltuin vol BV's
92. Deelgenomen aan een boekenclub - Ben ik te verlegen voor, wel ben ik lid van verschillende verhalensites waar we elkaars werk lezen en beoordelen
93. Een tattoo hebben - Tellen piercings? Ik heb er vier (gehad): navel, bovenrand oor, neus en bovenlip
94. Een baby gehad - Drieënhalve maand geleden, voor wie dat nog niet duidelijk was ;)
95. De Alamo (Texas) in het echt gezien
96. In het Groot Zoutmeer (Utah / Great Salt Lake) gezwommen
97. Betrokken geweest in een rechtszaak
98. Een GSM gehad - Verschillende, vanaf mijn 19de
99. Gestoken door een bij - Ik stond op het dakterras bij mijn ouders van een glas limonade te drinken en toen ik mijn armen naar beneden deed, voelde ik een steek in mijn oksel. De geplande BBQ op het dak heb ik moeten laten passeren, ik was de hele avond zo misselijk als een krab

22/99, dat kan beter. Er staan nog een paar dingen op die ik zeker eens wil doen maar ook dingen die me helemaal niet interesseren.

Funny Friday

2011-08-05T08:00:00.005+02:00

Het is Vrijdag! En voor het eerst in vier maanden tijd ben ik daar héééééél blij mee (ik ben sinds maandag terug aan het werk). Tijd voor fun en een brede lach. Hieronder wat hulp, uiteraard van mijn geliefde beestje: de kat.

Privacygrenzen

2011-08-02T11:10:00.008+02:00

Door de komst van internet en sociale media in het bijzonder schiet er nog maar weinig privacy over. Als het niet op Facebook, Twitter, Hyves of Netlog heeft gestaan, is het niet gebeurd; dat is zo'n beetje de heersende mentaliteit. En dus vertelt men ongegeneerd wanneer men op vakantie is (lekker makkelijk voor inbrekers), hoeveel keer en in welk standje men laatst seks heeft gehad (om het voyeurisme te voeden) en plaatst men te pas en te onpas foto's van mensen die niet eens meer weten dat die foto's genomen zijn.

Zo zie ik op bovengenoemde sites foto's verschijnen van baby's waarvan ik zeker weet dat de poster geen ouderlijke band heeft met de baby. Als moeder stel ik mij daar vragen bij als: "Weten de ouders daar wel van?" en "Wat vinden zij er eigenlijk van dat hun kind zomaar op internet wordt gesmeten?"

Uiteraard kon het moment dat ik zelf "slachtoffer" werd van deze "praktijken" niet uitblijven en zo zag ik vorige week met lede ogen aan hoe Liefs zus foto's van Baby op Facebook zette. Terwijl mijn Facebookpagina netjes afgeschermd wordt voor de buitenwereld, showt zij zonder zichzelf of mij vragen te stellen mijn kind aan 225 mensen die ik niet ken en die mij niet kennen. Ik ben er zeker van dat ze zich van geen kwaad bewust is en als rasecht lid van de Facebookgeneratie vindt dat je alles moet kunnen posten op internet. Ik vind echter dat als er foto's van een kind op internet worden gezet deze foto's door de ouders moeten worden gepost of dat er op zijn minst op voorhand met de ouders overlegd moet worden. Later als hij groot genoeg is om bewuste keuzes te maken, mag voor mijn part heel zijn privéleven op internet worden uitgesmeerd maar nu hij daar nog te jong voor is, wil ik dat wij, de ouders, beslissen welke foto's/info publiek worden gemaakt.

Of ben ik nu aan het overdrijven?!

Familie-uitbreiding

2011-07-26T11:51:00.001+02:00

Een baby krijgen, betekende niet alleen dat Lief en ik ouders werden. Nee, het gaat veel verder: mijn ouders zijn grootouders geworden, mijn broer en zijn vrouw nonkel, peter en tante en Liefs zus tante en meter. Allemaal leuk en gezellig, ware het niet dat iedereen zowat direct zijn "rechten" begon op te eisen.

Zo was ik nog niet helemaal in het reine met mijn zwangerschap toen mijn moeder riep dat ze wel zou babysitten op haar vrije dag. En tijdens de vakanties. En als hij naar school gaat op woensdag (daar zal ze dan wel haar vrije dag voor verplaatsen). En tijdens haar jaarlijkse reis zou ze hem wel meenemen. En mijn vader kon ook nog op vrijdag want die ging ineens ook parttime werken. En als ze binnen drie jaar op pensioen gaat, wil ze hem nog veel vaker zien. Toen Lief op het lumineuze idee kwam dat we Baby op zondag al konden laten blijven slapen, werd dat geen "te overwegen optie" meer maar een vaststaand feit waar niet meer over nagedacht moet worden. Mijn moeder klonk zelfs teleurgesteld toen ik vorige week liet doorschemeren dat ik toch liever de lach van mijn kind zou willen zien op een maandagochtend.

Ook Liefs zus kan er wat van. Zo hoorde ik haar één van de eerste dagen zeggen: "Word maar snel groot zodat ik je een weekend mee naar huis kan nemen." Ze was daar zelfs heel specifiek in: op zijn tweede wil ze hem meenemen. Euhm... :-\

En daar houdt het niet op. Toen ik tegen mijn vader zei dat hij niet voor elke kir van Baby aan zijn park moet staan, kreeg ik een pruillip. Ik weet gewoon dat hij Baby een hele dag wil vasthouden als ik er niet bij ben; iets wat ik absoluut niet wil omdat 1) Baby zo geen broodnodige slaap krijgt en 2) ik geen kind wil dat constant aanhankelijk is. Toch kan hij het niet laten en zo zal ik wekelijks met een opgefokt kind naar huis kunnen want "ach wij zijn de grootouders, wij moeten hem verwennen".

Klopt maar wij zijn de ouders en het zal gaan zoals wij het willen of het zal niet gebeuren! :P

Happy Friday!

2011-07-15T11:03:00.007+02:00

Gisteren kwam ik op een blog terecht waar ik een lijstje vond van tien dingen die de blogster gelukkig maakt. Toen ik vannacht twee uur lang naar het plafond lag te staren, maakte ik mijn eigen lijstje. Naast the obvious (Lief, de baby, familie en vrienden) neemt dansen een zeer belangrijke plaats in op dat lijstje. En dan heb ik het niet over wat beschonken staan schuifelen op een dansvloer in het Antwerpse nachtleven. Nee, ik heb het over een choreografie tot een goed einde brengen en liefst van al nog op een podium maar dat zal niet meer voor dit leven zijn. Meer dan vijftien jaar heb ik gedanst, en tijdens die eerste twaalf jaar heb ik tientallen optredens gedaan. Niets is zo heerlijk als de kick van een geslaagd optreden en niets ruikt beter dan een backstage.

Ik kan ook genieten van het kijken naar een geslaagd optreden. Zo mis ik geen enkele aflevering van So You Think You Can Dance en The Ultimate Dancebattle en regelmatig ga ik met mijn moeder naar een musical. Om het weekend goed in te luiden, heb ik enkele van mijn favoriete fragmenten van bovenvernoemde programma's hieronder verzameld. Enjoy!

Valt het op dat ik fan ben van Isabelles choreografieën? :D

Over wonderen en eer

2011-07-13T21:31:00.007+02:00

Als ik mijn vriendinnen vertelde dat ik zwanger was, kregen hun ogen een starende blik en een vrolijke fonkeling. Na een gelukzalige zucht volgde standaard: "Een baby, dat is toch echt een wonder." Dat kan ik uiteraard niet ontkennen, als je bedenkt dat de baby die je krijgt bij de bevalling negen maanden eerder nog een eicel en spermazaadje was.

Mijn moeder ging nog een stapje verder en vindt het zelfs een eer dat wij vrouwen kinderen mogen dragen. Uhm... Wat een eer dat mijn navel helemaal uitgerokken is en mijn piercing nu voor een groot gat hangt te bengelen. Wat een eer dat mijn buik helemaal uitgerokken is en vol striemen staat zodat mijn navel er als een zon uitziet, kwestie van geen aandacht te trekken naar die bengelende piercing. Wat een eer dat mijn tieten nu dichter bij mijn navel dan bij mijn kin hangen. Wat een eer dat mijn knie pijnlijk en stijf is van het vocht dat ik ophield tijdens mijn zwangerschap. Wat een eer dat ik op het einde van mijn zwangerschap geen voet meer kon verzetten zonder olifantenpoten te krijgen (dat vocht hé). Wat een eer dat ik de eerste maanden plat lag van vermoeidheid en hoofdpijn. Wat een eer dat ik tijdens diezelfde maanden vaak twee keer genot had van mijn maaltijd. Wat een eer dat ik regelmatig sterretjes zag door de lage bloeddruk. Wat een eer dat mijn bikinilijn voor eeuwig en één dag ontsierd wordt door een twintig cm lang litteken. En dan mag ik nog blij zijn dat ik geen last had van incontinentie, bekkeninstabiliteit, zwangerschapsdiabetes of zwangerschapsvergiftiging en dat ik tijdens de bevalling niet ben ingescheurd/ingeknipt.

Nee, geef mijn portie de volgende keer maar aan de man ;)

Trop is teveel en teveel is trop

2011-07-07T09:07:00.006+02:00

17 weken bevallingsverlof. Dat was begin april mijn vooruitzicht en het klinkt velen als muziek in de oren. Nu ik al bijna 14 weken thuis zit, kan ik oprecht zeggen dat het teveel van het goede is.

Het was jullie misschien al opgevallen in de vorige post maar dat thuiszitten doet mij geen deugd. Ik word er gek van en een beetje triest, ik heb het gevoel dat mijn dagen bestaan uit de hongerigen voeden en stront opkuisen, letterlijk. Als baby niet huilt, staan de katten wel om aandacht te bedelen en als zij bediend zijn, is er nog altijd Lief die na een lange werkdag honger heeft en geen zin om de handen uit de mouwen te steken.

Nee, na drieënhalve maand is het wel duidelijk: ik ben geen huisvrouwmateriaal. Ik snak echt naar een werkdag. Even tussen die vier muren uit, weg van pampers en flesjes, geen stofzuiger of vod in mijn zicht en sociaal contact met meerderjarigen die geen familie van me zijn, even mijn persoonlijke ontplooiing voeden. Begrijp me niet verkeerd: ik kom heus wel buiten. Maar hoeveel keer kan je gaan shoppen zonder dat het gaat vervelen?! (In mijn geval, vier keer) Hoe vaak kan je je familie bezoeken zonder telkens dezelfde verhalen te vertellen?! (Zes keer) En bezoekende vrienden denken dat je het maar over één ding wil hebben: de baby. (Niet dus) 's Avonds weet ik amper een zinnig woord te zeggen tegen Lief, na tweeënhalve maand bespreek je niet meer elke vuile luier met elkaar.

Op de één of andere manier kijk ik dus uit naar begin augustus, wanneer ik terug dagelijks twee uur in mijn auto en negen uur achter een bureau mag vertoeven. Om dan na één week te klagen dat ik weer verlang naar die dagen dat ik thuis bij de baby zat. Want zo ben ik wel.

Insomnia

2011-06-24T13:50:00.003+02:00

"I only smoke weed when I need to and I need to get some rest."

Insomnia is één van mijn favorieten van Faithless (We Come One is mijn absolute nummer 1) en ik heb de lyrics de afgelopen nachten al regelmatig in mijn hoofd afgespeeld. Het is de ideale soundtrack bij de slapeloze nachten die ik regelmatig tegenkom. Net als Maxi Jazz neem ik dan mijn (mentale) pen en begin te schrijven: boodschappenlijstjes, to do-lijstjes, blogposts, reviews, teksten, ideeën, noem maar op. Niet echt bevorderlijk om de slaap wel te vinden, ik moet die dingen ook nog zien te onthouden tot de volgende dag! Misschien moet ik vanavond maar een jointje roken ;)

De expertise van Sabon

2011-06-21T21:29:00.007+02:00

Enkele weken geleden stapte ik in een vlaag van verveling de Sabonwinkel in het Wijnegem Shopping Center binnen. Ik was niet op zoek naar iets specifieks maar zoals elke vrouw vind ik altijd wel iets dat ik "echt" en "dringend" nodig heb. Om dat iets te vinden, liep ik langs de schappen van de winkel. Aangekomen bij de gezichtsverzorging trok een serum mijn aandacht. Nog voor ik twee zinnen op de verpakking had gelezen, stond er een verkoopster naast me die me een uitleg gaf over het serum en ineens alle beschikbare gezichtsverzorgingslijnen van het merk aan me voorstelde. Helaas voor haar was dat niet wat ik zocht.

Ik liep door naar het schap met de scrubs en ik bedacht me dat ik al enkele weken zonder scrub zat. Een andere verkoopster viel aan (jeezes, wat zijn ze opdringerig irritant, je kan geen voet verzetten zonder dat ze je overspoelen met een ongevraagde uitleg) en stelde voor dat ik een scrub zou uitproberen op mijn hand. Nadat ik drie keer (!!) had geweigerd, gaf ze me haar deskundige uitleg over de scrubs. Ze vertelde me dat de scrub ideaal is als je last hebt van zweetvoeten. Je mag het spul niet preventief gebruiken, wel aan het einde van de dag als je al zweetvoeten hebt, want de scrub opent je poriën en dan kan alle viezigheid uit je voeten. En als je gaat zonnen, moet je vooraf de scrub gebruiken, want deze opent je poriën zodat je huid de uv-stralen goed kan opnemen.

En ik maar denken dat een scrub de dode huidcellen verwijdert, silly me! Na het afrekenen van de (stikdure) scrub rende ik naar buiten waar ik minutenlang heb staan lachen.

The Insiders: Somatoline cosmetic (Intensief Afslankende nachtkuur)

2011-06-14T22:08:00.006+02:00

Een kuur die je binnen twee weken tijdens de nacht twee centimeters zou afslanken? Toen The Insiders aankondigden dat ze een testpanel voor de Intensief Afslankende Nachtkuur van Somatoline cosmetic zochten, schreef ik me als de bliksem in. Ik wil nl. wel wat meer dan twee centimeter kwijt. Enkele dagen later kreeg ik een grote pot in de bus en vier weken lang testte ik het goedje.

Verpakking: De nachtkuur zit in een groen met wit kartonnen doosje met blauw opschrift. De pot zelf bestaat uit wit, hard plastic met een blauw opschrift en een groene, hard plastic schroefdop. Persoonlijk vind ik de verpakking er goedkoop uitzien. Een glazen pot zou volgens mij beter bij de prijs en de uitstraling van het product passen.

Product: De nachtkuur is een lichtgroene crème, bij het smeren merk je echter dat het geen crème is maar meer de structuur van een gel heeft. De crème geurt naar mineralen; aangezien de crème zeezouten en bruine algen bevat, is de reden hiervan niet ver te zoeken.

Werking: Met ronddraaiende bewegingen masseerde ik de nachtkuur elke avond in, totdat het product in de huid was opgenomen. Enkele minuten later ervoer ik een tintelend, warm gevoel; dit is de cryothermale werking die eigen is aan het product. Een deel van het product wordt niet in de huid opgenomen; dit komt door de witte klei uit de Amazone die in de crème zit. Deze klei legt een dun laagje over de huid en creëert zo een maskereffect. Dit is heel vreemd om te voelen, alsof je benen in dunne panty's zitten. Deze twee effecten ervoer ik echter niet elke avond, de reden hiervoor heb ik niet kunnen achterhalen. Als je te veel product gebruikt, krijg je "schilfertjes"; het teveel aan product blijft op je huid liggen en schilfert. Dit kan je makkelijk verwijderen met een droge handdoek maar het is vervelend als je je kleren al hebt aangetrokken.

Resultaten: Vier weken lang heb ik de behandeling op mijn billen en dijen uitgetest en tot mijn grote spijt ben ik niet één centimeter verloren. Wel voelen mijn billen heerlijk zacht aan en ziet de huid er strakker uit. Toen ik na twee weken helemaal geen centimeterresultaat zag, besloot ik ook mijn buik te behandelen. Deze is door de zwangerschap verslapt, uitgezet en hangt een beetje door. Ik heb mijn buik twee weken lang behandeld en ben daar wel twee centimeters verloren. Ik hou echter wel in gedachten dat mijn buik nog niet helemaal hersteld is van de bevalling.

Prijs: Voor 400ml van dit groene goedje betaal je bij de apotheker 53,99€. Een schappelijke prijs voor dit soort product, als het tenminste resultaat geeft.

Desperate housewife

2011-06-11T15:38:00.004+02:00

Poetsen, het is niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Buiten de hoogdringende karweitjes - stofzuigen, de keuken hygiënisch houden en het toilet bacterievrij maken - zal je me niet makkelijk met een poetsdoek in de hand kunnen betrappen. Ik ken wel leukere tijdverdrijven.

Nu ik echter al tien weken thuis zit dankzij mijn zwangerschap liggen de kaarten helemaal anders. Ik heb tijd in overvloed en een mens kan nu eenmaal niet blijven blogs/boeken/tijdschriften lezen en shoptripjes ondernemen. Dus neem ik me wekelijks voor een "grote poetstaak" af te handelen. Zo nam ik twee weken geleden de koelkast onder handen: de losse stukken gingen in de vaatwasser en de koelkast zelf schrobde ik totdat ze weer maagdelijk wit zag. Het heeft me wel enkele uren gekost, aangezien er telkens ik de boel droogde nog wel ergens een miniscuul vlekje te zien was en ik de vingerafdrukken op de deur maar met moeite kon doen verdwijnen. Drie dagen later liet Lief een bus melk lekken en kon ik weer opnieuw beginnen.

Daarnaast kan je me regelmatig met de stofzuiger in de hand vinden. Met twee ruivende katten in huis en enkele bouwwerven naast de deur is een dagelijkse stofzuigronde geen overdreven luxe, daarom dat ik er tegenwoordig twee per dag doe. En als ik tussendoor nog pluisjes of haarvlokken tegenkom, neem ik er even de kruimeldief bij.

De badkamer heeft de afgelopen tien weken al vaker een poetsdoek gezien dan de rest van het jaar samen. Is het jou al opgevallen dat er al nieuwe kalkvlekken verschijnen direct na de eerstvolgende douchebeurt? Mij wel en elke keer opnieuw moet ik mij inhouden om de boel niet opnieuw onder handen te nemen.

Gelukkig kan ik binnen zeven weken weer gaan werken, anders zou ik tegen het einde van het jaar non-stop met een poetsdoek rondlopen - wat een horror!

Kraambezoek

2011-06-03T14:39:00.005+02:00

Na een gesprek met een vriendin (die met chronisch vermoeidheidssyndroom) had ik besloten dat ik niet te veel kraambezoek wilde krijgen in het ziekenhuis. Een bevalling is immers geen pretje en het laatste wat je daarna wil, is een eindeloze reeks familie en vrienden entertainen terwijl je baby van hand tot hand gaat en jij amper de tijd hebt om te wennen aan dat nieuwe wezentje. Lief en ik spraken dus af dat we enkel mijn ouders en de peter en de meter zouden op bezoek laten komen. We pakten het slim aan en gaven op het geboortekaartje geen gegevens van het ziekenhuis mee.

Natuurlijk liep het anders dan gepland. 's Zaterdags was het al prijs: mijn neven en hun partners stonden plots in mijn ziekenhuiskamer. Na de geboorte had ik iedereen wel een berichtje gestuurd en had mijn neef gevraagd in welk ziekenhuis ik lag maar het was nooit in me opgekomen dat ze me daadwerkelijk zouden komen opzoeken. Dus daar lag ik: net enkele uren van de epidurale af, ik kon nog niet op mijn benen staan, met steunkousen aan, vettig haar en mijn bril op mijn neus. Mijn laatste deftige wasbeurt was geleden van donderdagavond, daarna was ik enkel door de vroedvrouwen gewassen met een washandje. Ik zag er niet bepaald charmant uit.

En dat was nog maar het begin. Mijn moeder kondigde aan dat mijn tante en nonkel me een dag later een bezoekje zouden brengen. Ze wist goed genoeg dat ik niet te veel bezoek wilde krijgen maar "je tante kan zich niet inhouden". Ja, fijn ma maar moest je dan per sé vertellen waar ik lag?! Of was dat een pay back-actie omdat je vrijdags na die marathonbevalling niet op bezoek mocht komen? Ook Liefs twee beste vrienden wilden die dag een kraambezoek brengen en zodoende zat zondags mijn ziekenhuiskamer weer stampvol. Rondlopen ging deze keer al wat vlotter maar mijn buik en wond zorgden voor pijn, véél pijn én ik had een zwaar geval van de babyblues. Niet bepaald leuk gezelschap maar dat leek niemand iets te kunnen schelen. De baby ging weer de hele kamer rond en uiteindelijk had iedereen hem al vastgehad behalve ik.

Maandag kregen we gelukkig een adempauze maar dinsdag zorgde Lief voor wederom een volle kamer. Dit keer met enkele collega's. Hij kon het niet tegenhouden, was zijn uitleg, hij moest het kamernummer wel doorgeven, anders zou zijn collega aan de balie wel gaan vragen op welke kamer ik lag. Nog altijd met steunkousen aan, kromgebogen van de pijn, met een maandverband dikker dan de pamper van de baby tussen mijn benen, al vijf dagen rondlopend in een netje van het ziekenhuis dat voor een onderbroek moest doorgaan en een joggingbroek uit de zwangerschapscollectie die nu bijna van mijn kont viel, maakte ik kennis met twee collega's van een andere afdeling en Liefs naaste collega en zijn vriendin. Ik heb al betere eerste indrukken gemaakt.

Na deze zes dagen in het ziekenhuis weet ik wel één ding zeker: ik ga van mijn leven nooit een pas bevallen vrouw bezoeken!

En, is de bevalling vlot verlopen?

2011-05-29T21:00:00.004+02:00

Het is de meest gestelde vraag de laatste weken. En waarschijnlijk hopen de meeste vraagstellers op een simpel "Jaja" als antwoord maar dan komen ze er in mijn geval heel slecht vanaf. Ik heb namelijk een bevalling voor in de boekjes gekregen, maar dan wel voor de horrorboekjes. *Opgelet: expliciete uitleg komt er aan. Verder lezen op eigen risico. Ik sta niet in voor de gevolgen op de mensheid en zijn voortplanting.*

Het begon allemaal op donderdag 28 april. Kort nadat ik was opgestaan, kreeg ik de drang om naar het toilet te gaan. Eenmaal op het toilet kon ik echter niet op de pot blijven zitten, ik zat wat op en neer te springen door steken in mijn onderrug. In het begin dacht ik nog dat ik last had van constipatie maar toen dit voorval zich een aantal keren herhaalde, werd het mij duidelijk dat ik weeën had.

Toen Lief om vier uur thuis kwam, zat ik al regelmatiger van de pijn op en neer te springen in de zetel. Toen zijn eurocent viel, begon hij zenuwachtig door de woonkamer te ijsberen: "Ooh nee, het is zover. We moeten naar het ziekenhuis. Nu. Direct." Ik wist hem te kalmeren en te overtuigen dat het nog veel te vroeg was, de weeën kwamen immers nog maar om de tien minuten. We aten nog een klein slaatje, hoewel, Lief kreeg amper iets door zijn keel, er zat een brok emoties in de weg.

Rond half negen 's avonds kwamen we dan toch aan in het ziekenhuis. Er werd gekeken hoeveel ontsluiting ik had (3cm) en ik werd aan de monitor gehangen om het verloop van de weeën en baby's hartslag op te volgen. De vroedvrouw waarschuwde me dat 3cm nog niet veel was en dat ze me een uur later, mits geen verandering, weer naar huis zou kunnen sturen. Een uur later kwam een nieuwe vroedvrouw (er was immers een shiftwisseling geweest ondertussen) kijken hoe ver het stond en ik had geluk, ze had een studente bij *mark the sarcasm* Beiden wilden wel eens voelen hoeveel ontsluiting ik ondertussen had. Hoewel mijn weeën nog geen vast ritme hadden gevonden, hadden ze wel effect gehad: ik had al 5cm ontsluiting. Van naar huis gaan werd er niet meer gesproken, de baby zou nu niet lang meer op zich laten wachten. Dat dachten we allemaal alleszins...

Ik werd verhuisd naar een verloskamer met bad omdat ik graag wat wilde ronddobberen. Terwijl Lief naar de voetbal keek, nam ik een bad om de pijn wat te verzachten. Daarna begon ik aan een walk of torture: zitten of liggen ging niet meer door de rugpijn, dus was mijn enige optie rondwandelen. In de kleine verloskamer heb ik op 2u tijd ettelijke kilometers bij elkaar gewandeld. Om half twaalf kwamen de vroedvrouw en stagiaire nog eens voelen hoever het stond. Ondertussen zat ik op 7cm ontsluiting. Op dit tempo zouden we onze zoon rond 3u die nacht eindelijk te zien krijgen. Lief informeerde naar een epidurale verdoving. Wilde ik die nog nemen, dan was het nu wel de moment; daarna zou ik te veel ontsluiting hebben en zou de epidurale zijn doel volledig missen. Ik dacht er even over na en toen ik merkte dat wandelen ook een te pijnlijke affaire begon te worden, liet ik de anesthesist er bij roepen.

Terwijl ik voorovergebogen op het bed tussen de benen van de stagiaire hing, joeg de anesthesist een lange naald in mijn rug. Althans, dat is wat Lief me achteraf vertelde. Zelf heb ik er niets van gevoeld, dankzij de verdoving vooraf. Vanaf dat moment was ik aan het bed gekluisterd maar voelde ik ook geen pijn meer van de weeën. Het enige wat we konden doen, was wachten, wachten tot de ontsluiting volledig zou zijn. In tussentijd keken we wat tv, lulden wat tegen elkaar en probeerden wat slaap te krijgen. Niet echt een makkelijke klus als je vol hangt met sensoren (ik) of op een smalle stoel moet liggen (Lief) en er elk uur wel iemand komt kijken hoe het met je is.

De uren tikten weg en de weeën deden gevoelloos hun werk. Om 3u had ik 8cm ontsluiting en om 5u was het al opgelopen tot 9cm. Het wachten duurde ontzettend lang en helaas mocht de vroedvrouw tijdens de nacht mijn vliezen niet breken of weeopwekkers geven, iets wat ze tijdens de dag wel doen als de epidurale de ontsluiting vertraagt. Dus zat er niets anders op dan nog wat te wachten. De vroedvrouw van de nachtshift ging naar huis en werd vervangen door een nieuwe vroedvrouw en een nieuwe stagiaire, die - uiteraard - ook een paar keer moest voelen hoe de ontsluiting vorderde. Als iemand me vroeger had verteld dat ik tijdens mijn bevalling zeker door tien verschillende vrouwen bepoteld zou worden, had het kot te klein geweest. "Niet met mij," zou mijn antwoord zijn geweest. Tijdens die nacht en ochtend eind april kon het me allemaal niet veel meer schelen en had ik het waarschijnlijk nog goed gevonden als het halve ziekenhuis een keer was komen voelen.

Er gingen nog een paar uur voorbij. Ik had de hele nacht op mijn linkerzij gelegen waardoor mijn linkerbeen niet alleen voos was maar ook weigerde mee te werken. Ik dacht even dat het voor altijd verlamd zou zijn. Rond 9u moest ik ineens overgeven, volgens de vroedvrouw het teken dat het einde in zicht kwam, en om half elf 's ochtends kreeg de vroedvrouw eindelijk de toestemming van de gynaecoloog om mijn vliezen te breken. Ik kreeg een baxter met weeopwekkers en vanaf dan was er terug pijn, ondanks het feit dat ik al aan mijn vierde verdovingsspuit van de epidurale zat. Om ons af te leiden, keken we naar het huwelijk van Kate en William. Dé hamvraag van het moment was: "Wat zal er eerder zijn, onze zoon of het ja-woord van William?" Ik liet Lief een gastendoekje nat maken dat ik over mijn hoofd gooide als er weer een wee kwam opzetten. Zodoende heb ik het ja-woord gemist.

Rond 13u was er onenigheid tussen de gynaecoloog en de vroedvrouw. Volgens hem (de vader van mijn behandelend gynaecologe - kies ik speciaal een vrouw, krijg ik tijdens mijn bevalling uiteraard de enige man in de gezamenlijke praktijk) had ik volledige ontsluiting en kon hij de baby al halen met de verlostang. De vroedvrouw was het echter niet met hem eens, volgens haar had ik nog een randje dat eerst weg moest. Een uur later had ik er genoeg van en wilde ik beginnen persen. Ik was het na 24u weeën kotsbeu. De vroedvrouw bracht alles in gereedheid en nog voor ik één keer had kunnen persen, kwam mijn eigen gynaecologe de kamer binnengewandeld. Ze trok haar schort aan en legde een schaar klaar - een gebaar waar ik de koude rillingen van kreeg. Ik mocht weer persen en de gynaecologe graaide met twee handen tegelijk in mijn vagina maar het bleek allemaal niet veel te helpen. De baby moest nog 3cm indalen maar het schoot niet op. Even later liet de gynaecologe het persen stilleggen en overliep ze de situatie: het duurde al uren om van 9cm naar volledige ontsluiting te gaan. Als ik wilde persen, kwam er weer een randje te voorschijn waardoor ik dus geen volledige ontsluiting meer had en de baby wilde niet indalen. Ze zag nog maar één oplossing: een keizersnede. Ik ben beginnen lachen van opluchting: een keizersnede vond ik een veel beter idee dan het gebruik van die schaar van daarnet.

Ik kreeg een vaste blaassonde, werd op een ander bed gelegd en weggevoerd naar het operatiekwartier. Lief moest vooraan wachten terwijl ik in de operatiezaal, buttnaked, werd ontsmet en waar nodig geschoren. De operatietafel was amper breed genoeg om mijn zwangere lijf te kunnen opvangen. Mijn armen werden naast me vastgemaakt, het voelde alsof ik aan het kruis genageld was. Totdat de anesthesist de verdoving verzwaarde, kreeg ik de weeën weer op volle kracht door. Lief werd, gehuld in een groene schort en met monddoekje, binnengebracht en sprakeloos, helemaal onder de indruk, wachtten we tot het ging beginnen. Van de keizersnede voelde ik niets. Rond 15.19u werd er me een baby getoond, nog voor ik hem goed en wel had bekeken, was hij weer weg. Ik stuurde Lief er achter om foto's te maken. Zodra de baby verzorgd was, verdwenen mijn beide mannen naar de afdeling Materniteit. De gynaecologe was mijn buik alweer aan het dichtnaaien toen ik haar hoorde roepen: "Wat is dat daar?" Een grote plas bloed lag er onder de operatietafel, ik was vaginaal aan het bloeden. Ik lag te trillen van het bloedverlies, de verdoving en de inspanning. Ook toen ik daarna al op de kamer lag, trilde ik nog en moest ik ook nog eens overgeven. Leuk hoor, dat bevallen.

In de dagen erna heb ik nog vier zakken bloed gekregen om het bloedverlies te compenseren. Twee daarvan kreeg ik zondags, toen ik al volop aan het rondlopen was op de kamer. De vroedvrouwen vonden dat een mirakel aangezien mijn bloedwaarden zo verschrikkelijk laag waren. Op dinsdag bleken mijn bloedwaarden nog niet in orde en wilde de gynaecologe me nog bloed geven. Ik was het echter beu om met katheders in mijn lijf gekluisterd te worden aan mijn bed. Ik weigerde en ze schreef me ijzerpillen voor. Een dag later, één dag vroeger dan gepland, maakte ik de gynaecologe duidelijk dat ik naar huis wilde. Aangezien ik al aan het inpakken was, kon ze bijna niet weigeren en vertrok ik naar huis met deze zalige baby:

Opvolging, the sequel

2011-05-27T12:40:00.004+02:00

Nadat we besloten hadden dat onze zoon mijn familienaam zou krijgen, trokken we rond de zesde maand van de zwangerschap naar het gemeentehuis om de vaderschapserkenning alvast in orde te maken - want hoewel ik er best op gehamerd heb om die kleine mijn naam te geven, ben ik niet van de beroerdste en wilde ik dat Lief de familieband met onze zoon zo snel mogelijk officieel vastlegde. Daar aangekomen bleek dat Lief toevallig zijn paspoort was vergeten - nou ja, toevallig, Lief heeft zijn portefeuille praktisch nooit bij. Omdat we zonder dat paspoort niks konden vastleggen, vroegen we meer inlichtingen over de procedure van vaderschapserkenning. De beambte legde uit dat als het kind op voorhand wordt erkend door de vader het na de geboorte automatisch zijn familienaam zou krijgen. Ik liet haar de hele uitleg doen en antwoordde toen: "Ok, dat is de traditionele manier maar wij willen dat het kind mijn familienaam krijgt." Haar mond viel bijna open van verbazing en ze schudde heftig haar hoofd: "O nee, dat gaat niet, hoor." Ik overtuigde haar ervan dat ik op internet had gelezen dat het wel degelijk kan en dat we niet van onze intentie gingen afstappen.

De beambte keek me aan alsof ik Liefs grootste recht wilde afpakken en vroeg botweg waarom we dat wilden. Ik was te verbouwereerd om te antwoorden en ik was dan ook opgelucht dat Lief zei dat het zijn idee was om familiale redenen. Met tegenzin en de woorden "Dit mag je wel niet rondbazuinen" legde ze ons uit dat ik de geboorte van de baby zou kunnen gaan aangeven en dat Lief achteraf, out of the bleu ("Ooh ja, ik was vergeten dat ik een kind had" ~> haar woorden) zou kunnen opduiken en onze zoon alsnog zou kunnen erkennen. Bij het afscheid zei ze ook nog: "Je hebt nog enkele maanden tijd, denk er nog eens over na." Woorden die me alleen maar meer vastbesloten maakten om door te zetten.

En als dat hebben we ook gedaan: een drietal weken geleden ben ik de geboorte van onze zoon gaan aangeven en een dag later zaten we bij dezelfde beambte om de vaderschapserkenning in orde te maken. Toen ze vroeg of de familienaam moest veranderd worden, antwoordden we in koor en nadrukkelijk: "Nee!"

The Insiders: Soyjoy

2011-04-16T16:45:00.014+02:00

Misschien hebben jullie al van The Insiders gehoord. Dit is een mond-tot-mond reclamenetwerk waarbij je als eerste nieuwe producten kan testen. Het doet me een beetje denken aan het hostessenwerk dat ik een tiental jaar geleden deed. Toen liep ik ook weken rond met nieuwe producten die mijn familie en ik testten. Het enige verschil is dat ik nu niet met mijn autootje het hele land moet afrijden om in één of duister achtereind van het land de producten te gaan promoten in de plaatselijke Carrefour of Delhaize. Nee, voor The Insiders mag ik de promotie voeren vanuit mijn luie zetel, online of face-to-face.

Het eerste product dat ik mag uittesten, is SOYJOY, een Japanse fruitreep gemaakt met hele sojabonen die rijk zijn aan proteïnen, vezels, ijzer, antioxidanten en mineralen. De fruitreep is er in zeven smaken: bosbessen, sinaasappel, appel, banaan, aardbei, gojibessen en pruim. Ik had nog nooit van gojibessen gehoord maar het is best lekker. De smaak is een mengeling van kersen, dadels en frambozen. 34% tot 40% van de reep bestaat uit puur fruit en de repen bevatten enkel natuurlijke suikers. Klinkt als het perfecte tussendoortje, toch?!

Zodra ik de testdoos in huis had, ben ik aan het proeven geslagen. De eerste beet was op zijn minst gezegd vreemd. Ik dacht in eerste instantie dat de reep over datum was, zo droog en hard is de koek. De structuur van hele sojabonen is wennen maar bij de tweede reep was ik verkocht. De reep doet een beetje denken aan Grany's maar dan steviger van structuur, meer als opeengeperste Grany's. De fruitsmaak is bij de ene reep al beter proefbaar dan bij de andere. Mijn persoonlijke favorieten zijn bosbessen en appel.

Toch vind ik dit niet echt een ideaal tussendoortje. Ik vind de reep nogal klein, hij is 30 gram; niet bepaald maagvullend. Ik eet er dan ook meestal meerdere tegelijk waardoor het best calorierijk wordt. Met 430 kcal per 100gr loopt het snel op. De prijs blijkt te verschillen van verkooppunt tot verkooppunt en ligt tussen 1,50€ en 1,70€ per reep, wat het wel een heel duur tussendoortje maakt. Dat maakt de drempel voor mij wel heel hoog om SOYJOY zelf te kopen.

Egoïsme

2011-04-08T13:54:00.018+02:00

Een (te) vaak gehoord verwijt van mensen met een kinderwens is dat zij bewust kinderloze koppels egoïstisch vinden. Ik zal dit zeker niet ontkennen. Ook mijn redenen om niet aan kinderen te beginnen, stoelden voornamelijk op egoïsme: zo wilde ik een goed leven voor mezelf waarbij ik de ruimte zou hebben om mijn kleine en grote dromen uit te kunnen voeren en waarbij niets of niemand in mijn weg zou lopen. Sterker nog, ik vond het mijn plicht tegenover mijn ongeboren kind om het te beschermen tegen een moeder die haar tijd liever in zichzelf steekt dan in haar kind. Niets mis mee, toch?! Er zijn meer dan genoeg vrouwen die zo denken, het niet uitspreken en toch enkele kinderen op de wereld zetten zonder er naar om te kijken. Dat vind ik een stuk erger.

Langs de andere kant vind ik wél kinderen willen even egoïstisch als er geen nemen. Want wees eens eerlijk: wie doe je, buiten jezelf en je partner, écht een plezier met nóg een extra wezen op deze planeet te zetten?! Vind je je genen echt zo geweldig dat je die per sé wil doorgeven?! En wie heeft de baby eigenlijk al eens gevraagd of hij/zij wel geboren wilde worden?! Wat mij betreft, zijn de redenen om een kind te nemen vaak niet minder egoïstisch. Een kleine navraag leverde me deze top 4 op:
- Ik wil dat mijn familienaam wordt verdergezet,
- Dan weet ik zeker dat er altijd iemand zal zijn die mij nodig zal hebben,
- Ik wil later niet eenzaam zijn,
- Ik heb iemand nodig om voor te zorgen.

En dan word ik voor een egoïst uitgescholden...

Waarom wil jij wel/geen kinderen?

Paypal, mijn niet zo beste maatje,

2011-03-17T19:30:00.002+01:00

na onze eerste onaangename kennismaking dacht ik dat onze vriendschap eindelijk de goede weg opging maar de laatste maand heb je me laten vallen als een baksteen. En dat nadat ik je vol vuur had aangeprezen bij Lief en ik hem overtuigd had om van jouw diensten gebruik te maken voor het kopen van een nieuw speeltje. Vol vertrouwen stortte ik eind februari een viercijferig bedrag van mijn bankrekening op Liefs account. Akkoord, onze namen zijn verschillend en daarom weigerde je halsstarrig om het bedrag op zijn account te storten. Foutje van mij, ik geef het toe. Maar mits een beetje research van jouw kant had je kunnen merken dat er op dat account al bedragen waren gestort van onze gezamenlijke rekening en dat ik dus helemaal geen vreemde ben van Lief. Maar goed, ik begrijp het: iedereen is liever lui dan moe.

Na een halve week begonnen Lief en ik nattigheid te voelen - en het was niet mijn vruchtwater dat brak - en belde ik je op voor meer informatie. Gezien het over Liefs account bij jou gaat, kon je me echter telefonisch geen concrete informatie bezorgen. Geen probleem, ik heb bij een bank gewerkt, ik ken de regels van de wet van de privacy en heb hier begrip voor. Wel gaf je me mee dat het bedrag binnen tien werkdagen zou teruggestort worden *slik* Tien dagen om een overschrijving op te maken en het bedrag terug naar mijn bankrekening te sturen?! Jij bent écht liever lui dan moe.

Een week later begonnen we een mailwisseling: Lief was het beu om op zijn geld te wachten, wat zeg ik? Hij verdenkt jou er zelfs van zijn geld kwijt te zijn gespeeld! Aantijgingen waartegen ik je met hand en tand heb verdedigd trouwens. Maar je moet begrijpen, het gaat hier over een berg geld waarvoor hij lange uren heeft moeten maken. Het werd dus hoog tijd om uit te vissen waar dat geld zich bevond en dus trad ik via Liefs mail in contact met je. Sneaky, I know maar telefonisch wil je me geen informatie geven en Lief vertrouwt zulke zaken liever aan mij toe. Tot vijf keer toe heb ik je nu al vlakaf gevraagd op welke datum dat geld terug werd gestuurd naar mijn rekening. Duidelijker kan niet maar toch slaag je er in om me keer op keer een algemeen, nietszeggend antwoord te bezorgen. Om je geheugen op te frissen, geef ik hier een overzichtje van onze conversatie:

07/03/2011: "Na het lezen van uw e-mail begrijp ik dat uw vriendin van haar
bankrekening een overboeking heeft willen doen van **** EUR. Ik kan u
vermelden dat de overboeking dan inderdaad niet voltooid zal worden,
omdat de naam van de bankrekening overeen moet komen met de naam op de
PayPal-rekening.
Ik kan u vermelden dat wanneer een overschrijving na 4 werkdagen niet
voltooid is dat het bedrag binnen 10 dagen teruggestort wordt naar de
bankrekening waar het bedrag van afgeschreven is.
Afhankelijk van uw bank moet ik u vermelden dat het verwerken bij de
bank 30 dagen in beslag kan nemen, maar voor meer informatie hierover
kunt u het beste contact opnemen met uw bank."

Omdat ik deze uitleg echt waanzinnig vind, heb ik me proberen voorstellen hoe deze procedure in zijn werk gaat. Jij komt 's ochtends aan op kantoor, de lijst van de binnengekomen stortingen voor je neus en je loopt één voor één de stortingen na in een poging deze te koppelen aan het juiste account. Aangekomen bij mijn storting merk je dat de naam van de bankrekening van de opdrachtgever niet overeenkomt met de naam van het begunstigde account. Je legt de storting op het hoopje werk voor de volgende dag zodat je het nog eens kan bekijken, misschien is er in tussentijd al iets veranderd. Zo gaat het nog twee dagen door en dan merk je dat je de twee echt niet aan elkaar kan koppelen en beslis je dat het geld teruggestuurd moet worden. Het werk voor de terugstorting leg je op je hoopje werk voor binnen twee weken want de terugstorting direct in orde maken, daar heb je niet veel zin in. WTH?! Waarom al die bochten en omwegen toch?! Zou het niet veel gemakkelijker zijn om het geld direct terug te sturen? Het zou je heel wat werk besparen.

15/03/2011: "Wij kunnen u helaas niet aangeven wanneer het bedrag precies bij de bank aan gaat komen. Dit is voor ons ook niet na te gaan. Onze excuses hiervoor. Heeft u het geld nog steeds niet terug ontvangen op de bankrekening, voorziet u ons dan van onderstaande informatie zodat een onderzoek voor u kunnen instellen:

1. Naam van de bankrekeninghouder

2. Bankrekeningnummer

3. Naam van de bank

4. Bedrag

5. Valuta

6. Datum van de overboeking

7. Unieke overschrijvingscode

Zodra wij deze informatie hebben ontvangen, kunnen we voor u kijken of en wanneer het geld is teruggegaan naar de bank. "

Ik word niet graag als een achterlijke behandeld. Dat jij niet kan zien of weten wanneer mijn geld op mijn bankrekening aankomt besef ik ook wel, daar hoefde ik jouw bevestiging niet van te krijgen. Dat was ook helemaal niet de vraag, de vraag was: "Graag de exacte datum van terugstorting." Simpel zou je denken, maar dat ben jij blijkbaar ook. Ondanks mijn uitgebreide uitleg in de eerste mail was het ook deze keer te moeilijk om wat logische verbanden te trekken. Ik begin me toch vragen te stellen bij je verstandelijke mogelijkheden, zou je je daar eens niet voor laten nakijken? Het is maar een vriendschappelijke raad.

16/03/2011: "Na het bekijken van uw PayPal-rekening zie ik dat het geld inderdaad is teruggestuurd naar de bankrekening. Wanneer een betaling niet geplaatst kan worden, zal het naar de dezelfde bankrekening teruggestuurd worden. Dit kan tot 30 dagen in beslag nemen."

Hallelujah! Nadat ik je het lijstje informatie heb bezorgd, weet je me ein-de-lijk te vertellen dat het geld is teruggestort. Wat.Een.Vooruitgang! We weten nu dat het geld is teruggestort maar wederom, ondanks mijn herhaaldelijke vraag, noem je niet de exacte datum waarop het bedrag van jouw rekening is afgeschreven. In plaats daarvan vind je het nodig om me nog eens een lesje in jouw policy te geven. Guess what?! Na een mailwisseling van meer dan een week ken ik jouw policy bijna uit het hoofd! Wat wel nieuw is, is dat dit tot 30 dagen zou kunnen duren. Dat moet je me toch eens nader uitleggen: een overschrijving tussen twee banken duurt maximaal drie werkdagen (ja, ik heb nog op een hoofdzetel van een bank gewerkt, daar leer je zulke dingen). Waarom zou het dan tot 30 dagen in beslag kunnen nemen om een simpele overschrijving te doen?! Ofwel speel jij met mijn kloten die ik niet heb maar wel aan het kweken ben, ofwel verberg jij iets voor mij, zoals bv. dat jij het geld wat langer op je rekening houdt om er nog wat extra interesten van te kunnen trekken. Dat lijkt, na navraag op Twitter, ook een onderdeel van jouw policy te zijn, maar dan wel een onderdeel dat je angstvallig verborgen houdt voor je klanten.

Gisterenavond zijn mijn stoppen een beetje doorgeslagen. Wat wil je ook: je houdt ons al tien dagen mailsgewijs aan het lijntje en we hebben dat geld al bijna drie weken niet meer gezien. Het huis staat onder hoogspanning en het enige waar we nog over kunnen praten, is jouw laksheid en falende communicatie. Ik heb dan ook mijn vriendelijkheid laten vallen en heb je het volgende gemaild:

"Wanneer juist is dat bedrag teruggestort? Op welke datum exact? Dat vraag ik jullie nu al vijf keer en elke keer krijg ik een algemeen, nietszeggend antwoord. Hoe moeilijk kan het eigenlijk zijn om mij exact te vertellen op welke datum dat bedrag terug is afgeschreven van jullie rekening?? Hoe lang een overschrijving naar een andere bank duurt, hoef ik niet te weten, met een ex-bankbediende als vriendin weet ik dat waarschijnlijk beter dan jullie."

Een volstrekt begrijpelijke reactie na de afgelopen dagen, toch? Hoewel ik twijfelde of je nog met een antwoord op de proppen ging komen, wist je me net het volgende te vertellen:

"Wij kunnen u informeren dat het bedrag van **** EUR op 1 maart 2011 in ons systeem is binnen gekomen. Omdat er geen voldoende informatie was om dit te plaatsen op uw PayPal-saldo is dit op 14 maart 2011 weer teruggestort naar de bankrekening waarvan het bedrag is gekomen. Wat van belang is als wij geld gaan plaatsen op de PayPal-rekening dat in ieder geval de naam van de PayPal-rekeninghouder moeten overeen komen met de naam van de bankrekeninghouder. Verder moet over de bankrekening zijn toegevoegd aan de PayPal-rekening of de unieke overschrijvingscode zijn gebruikt."

Je kon het toch weer niet laten om een vermanend vingertje op te steken hé? Maar goed, laat ik gewoon doen alsof ik dat niet gelezen heb.

Ik weet niet of we na dit debacle nog betaalmaatjes kunnen blijven. Misschien moet je toch eerst eens werken aan je communicatievaardigheden en dan zien we nog wel.

De groeten!

Opvolging

2011-03-10T13:30:00.003+01:00

Als we mensen vroeger vertelden dat ik geen kinderen wilde, kreeg Lief vaak te horen dat "ik hem de voortzetting van zijn naam ontnam". Deze opmerking kwam - vanzelfsprekend - alleen maar uit de mond van mannen, meestal nog gevolgd door "ik wil niet alleen zijn op mijn oude dag" - volgens mannen rondom mij de twee belangrijkste redenen om kinderen te maken... *Omdat deze post niet gaat over redenen om kinderen te maken, las ik hier wijselijk een pauze in*

Ik voorzie dat ik binnenkort weer een hoop dodelijke blikken te slikken krijg, want ook nu we wél zwanger zijn, komt er nog altijd geen voortzetting van Liefs naam *Eat that, you egotripping men!* Het idee kwam in eerste instantie van Lief zelf. Op een donkere avond enkele maanden geleden vertelde hij me dat hij mijn familienaam eigenlijk mooier vindt dan de zijne en dat hij het niet erg zou vinden om de baby mijn familienaam te geven. Mij maakte het echter niet veel uit op dat moment maar het idee bleef wel in mijn hoofd zitten. Door omstandigheden waar ik niet verder over ga uitwijden, heeft Lief zijn vader al meer dan 30 jaar niet meer gezien en ook het laatste bezoek van/aan zijn moeder dateert alweer van enkele jaren geleden. Zijn halfzus is het enige familielid dat we nog wel regelmatig zien. Bij familie denken we beiden vooral aan mijn familie. Na veel hersengekraak bedacht ik me dat het maar vreemd zou zijn om onze zoon te noemen naar een man die we beiden niet kennen en dat het beter zou zijn om hem de naam te geven van de familie die hij wel zal kennen. En zo zal geschieden, wel met tegenzin van de gemeente maar dat is weer voer voor een nieuwe column.

Babysittende vaders

2011-02-06T17:17:00.005+01:00

"Het eerste jaar heb je toch maar weinig aan een kind. Ik vind dat het eerste jaar eigenlijk alleen voor de moeder is." Ik ben niet op mijn mond gevallen maar ik heb in nuchtere toestand nog nooit iemand zo glazig aangestaard als die zomeravond vorig jaar. Aan het woord een vriend van Lief over het zoontje van zijn broer.

Alsof moeders er op zitten te wachten om alleen luiers te verversen en als het kind oud genoeg is om zonder smossen te kunnen eten en volledig beleefd opgevoed is over te dragen aan de vader die er dan mee kan "spelen" en er op kan "babysitten" zonder er al te veel last mee te hebben. Want dat opvoeden ook tot hun takenpakket behoort, daar lijken veel vaders/mannen nog nooit van gehoord te hebben.

Terugkrabbelen

2011-02-02T15:07:00.007+01:00

Ondanks mijn grote bek van de voorbije vijftien jaar, waarbij ik te pas en te onpas luidruchtig en zeer nadrukkelijk verklaarde dat ik onder geen beding kinderen op deze rotwereld zou zetten, ben ik er dus in geslaagd zwanger te worden. Nou ja, veel moeite heeft het niet gekost: één keer seks op een zwoele woensdagavond, net tijdens mijn eisprong, en we hadden al prijs. De ironie: daar waar andere koppels soms jarenlang seksafspraken maken om toch maar hun grootste wens in vervulling te laten gaan, hadden wij amper vijf minuten nodig. De ironie bis: tijdens de werkweek komen we amper aan seks toe maar die ene keer dat de passie ons overspoelde op een doordeweekse dag was genoeg om de rest van ons leven om te gooien.

Het verlossende (of beter gezegd: vervloekte) telefoontje van de dokter waarin ze mijn maagprobleem van de voorgaande maanden verklaarde ("Ik heb goed nieuws, alé ja, ik weet niet of jij het zo goed gaat vinden. Soit, ik zal het maar ineens zeggen: je bent toch zwanger hoor."), ging gepaard met een huilbui die de eerste maand amper te stoppen was. Wat voor een koppel wordt aanzien als één van de leukste momenten in hun leven werd voor mij één groot deprimoment. Lief daarentegen sprong direct op een roze wolk en is er sindsdien niet meer afgekomen.

Tot aan de eerste echo bevond ik mij in een permanente staat van ontkenning. Enkel mijn moeder wist het en het liefst van al had ik dat zo gehouden maar uiteindelijk zou mijn lichaam me toch verraden hebben. Na die eerste echo kwam dan het moment dat ik het niet langer kon verzwijgen. Er zit wel degelijk een mens in wording in mijn buik en het werd tijd om de wereld - of toch op zijn minst familie en vrienden - hiervan op de hoogte te brengen. Met lood in mijn schoenen - iedereen kende immers mijn uitdrukkelijke mening - vertelde ik eerst mijn broer en daarna mijn vrienden dat ik dat mijn lichaam niet meer van mij alleen is. Iedereen, zonder uitzondering, reageerde wildenthousiast - zelfs mijn schoonzus die mij volledig volgde in mijn anti-kindermening kirde dat het een lieve lust was (god, wat voelde ik mij verraden!). Iedereen smeedde direct plannen voor uitjes in het park, middagjes spelen met de legoblokken en logeerpartijtjes. En ik zat erbij en keek ernaar alsof ze allemaal hun verstand waren verloren.

Dislaimer

2011-02-01T16:41:00.005+01:00

Gezien de meeste lezers wel iets voelden voor optie twee uit de vorige blogpost heb ik besloten een paar columns over mijn kijk op mijn zwangerschap in de ether te smijten. Maar dat wil ik niet doen voor er een disclaimer uit te gooien, kwestie van de rozewolkbrigade een stapje voor te zijn.

Dislaimer: Ik ben ervan overtuigd dat iedereen maar één waarheid kent, nl. de zijne. Vraag aan tien overlevenden van eenzelfde gebeurtenis wat er gebeurd is en je krijgt tien verschillende verhalen. Ieders verhaal is gekleurd door de eigen persoonlijkheid en eerdere ervaring. Ik ben mij er heel goed van bewust dat mijn waarheid gepaard gaat met een randje zwartgalligheid en een stevige dosis sarcasme; twee zaken die in mijn columns ook naar voren zullen komen. Kan je hier niet tegen, dan raad ik je aan een andere blog te zoeken en in geen geval te proberen mij te vergiftigen met je rozewolkpositivisme; het zal niet lukken.

Breek de stilte

2011-01-09T20:10:00.008+01:00

Zoooo, en dan ben je ineens vier maanden verder. Time flies by when you're having fun. Hoewel "fun" zou ik de afgelopen maanden niet echt willen noemen. Zo is het alweer bijna vier maanden geleden dat ik mijn tijgertje buiten liet voor een wandelingetje in de buurt en sindsdien heb ik hem niet meer teruggezien. Afgemaakt door een duivenmelker uit de buurt, vastgezet in een garage of tuinhuis, binnengehaald bij een lieve familie; de lijst mogelijkheden die door mijn hoofd spoken sindsdien is oneindig lang. Het enige wat ik nog kan denken, is dat ik in de buurt flyers had moeten uitdelen (het asiel en het cad heb ik gecontacteerd) maar daarin werd ik gehinderd door een andere kwaal.

En dan komen we bij de oplossing van het mysterie van de opspelende maag van een paar maanden geleden. De "onsteking" ging niet weg zoals de dokter had beloofd, ik werd energielozer met de dag en toen kwamen we bij de enige overblijvende oplossing: een zwangerschap. Jawel, ik die een hekel heb aan alles wat niet kan spreken of lopen tenzij het vier poten en haar over het hele lichaam heeft zal eind april een kleine man de wereld induwen, want ook dat geluk heb ik: hij ligt niet in stuit. Hip hip joy *insert sarcasme*

Tijdens de afgelopen vier maanden heb ik uiteraard regelmatig aan dit blog gedacht en dan vooral in de zin van: Hoe moet het verder? Ook hier hebben een paar mogelijkheden mijn hersenen lastiggevallen:

- Ik zou kunnen verder gaan op het élan dat ik bezig ben. Leuke blogs verzamelen en er kort iets over vertellen. Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet echt bevredigend meer. Tuurlijk, mijn mapje "Interessante links" in mijn mailbox bevat nog bijna 500 links om met jullie te delen en er komen er elke maand nog een paar bij, het is niet dat ik de komende tijd zonder schrijfvoer kom te zitten. Maar het lijkt mij beter dat jullie Google eens leren raadplegen en zelf op de golven van het internet gaan verdwalen.

- Ik zou ook de persoonlijke kant kunnen opgaan en columns schrijven over mijn dagelijks leven. Niet dat er zo veel in gebeurt: als je al vijf jaar voor dezelfde baas werkt en al tien jaar dezelfde man naast je hebt liggen, kruipt de sleur er wel eens in. En daarbij, wie is er eigenlijk echt geïnteresseerd in mijn maatschappelijk onaanvaarde en onconventionele mening over mijn zwangerschap (nee, ik vind het écht geen voorrecht dat ik die kleine negen maand moet laten parasiteren op mijn lijf, eerder een bijna ondraaglijke last.), mijn irritatie als mensen mij feliciteren (ja, wij kunnen onveilige seks hebben op het verkeerde moment. Don't try it at home, hoor!), onze financiële toekomst (we gaan failliet, gegarandeerd. Heb je al eens gekeken wat zo'n kind nodig heeft en welke astronomische bedragen ze daar voor vragen?!) of mijn nachtmerries over de bevalling (ik ga inscheuren, tot beneden, zeker weten. En als top of the bill zal de gynaecologe alles dichtnaaien. Hoewel, dat laatste is misschien nog geen slecht idee.)? Roept u maar als u meer van dit wil.

- Ik zit al een hele tijd te twijfelen of ik een nagellakblog zou starten. Ik ben een nagellakjunk en ik heb best wat kleurtjes. Langs de andere kant heb ik nu wel geen geld om extra kleuren aan te kopen en je kan moeilijk op veertig swatches blijven teren. Ik zou er dan ook geen "gewoon" nagellakblog van maken maar er een twist aan geven. Maar is er eigenlijk nog wel plaats voor een extra nagellakblog? Volgens mij is de markt al best verzadigd.

Zo, ik denk dat ik voorlopig wel genoeg gezegd heb. Hoe lang de stilte deze keer gaat duren, kan ik niet op voorhand vertellen. Tot zolang laat ik jullie met een foto van mij, voor zij die mijn gelul liever niet lezen.

Saturday, you turn us on and you don't even have the decency to stay

2010-09-11T17:14:00.005+02:00

Zaterdag vind ik de leukste dag van de week. Niet moeilijk: je moet niet gaan werken en je kan eindelijk eens wat gaan shoppen zonder jezelf te moeten afjagen. Of, zoals in mijn geval, de winkels zijn eindelijk eens open. Een job van 9u tot 18u, ik dacht dat ik het aankon maar eerlijk gezegd, ik vind het vreselijk dat ik nooit eens na het werk gewoon wat rond kan lopen in 't Stad om een uurtje te shoppen. Dat mijn werk dan ook nog in the middle of nowhere ligt, doet er ook geen deugd aan. In het plaatselijke Kruidvat kennen ze ondertussen dan ook al bijna elke rimpel van mijn gezicht, dat is daar zowat de topwinkel.

Maar zaterdag, wat een heerlijke dag is dat toch! Daarom vandaag een ode aan alle zaterdagen.

Wat zijn jullie plannen vandaag?

They're back!

2010-09-04T17:19:00.004+02:00

Sinds vorige woensdag (zondag voor de Nederlanders) kunnen we weer genieten van een extra large portie dans. Net zoals de meeste fans van So You Think You Can Dance was ik vorig jaar teleurgesteld toen Lorenzo de competitie moest verlaten wegens een knieblessure. We konden de eerste aflevering al zien dat hij terug is en hoe! Met een geweldige auditie en zijn Vlaamse lief Oona zette hij het niveau voor dit jaar. Hieronder kan je de auditie nog eens bekijken en de repetitie voor die auditie, daarin kan je zien dat het leukste deel met een hoop lifts net uit de show is geknipt.

Mijn water en knabbelgroentjes (met zoveel gezonds op tv kan je toch geen chips en cola smikkelen?!) staan alvast klaar voor woensdag, wie kijkt er nog?

We got off on the wrong food en dat is van de hele avond niet gebeterd

2010-08-28T17:08:00.006+02:00

Gaan eten, is één van mijn favoriete ontspanningsmomenten. De hele avond bediend worden en niet zelf moeten koken, wat wil een mens nog meer op een vrijdagavond?! Na gisteren is het antwoord: bediend worden als een koning en niet als de eerste de beste slaaf en het juiste eten krijgen. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Gisteren was mijn moeder jarig en naar goede gewoonte gaan we dan eten met mijn vader, mijn broer, mijn schoonzus en mijn vriend. Deze keer wilden we een "nieuw" restaurantje (de zaak is al meer dan een jaar open) in Schoten uitproberen: Mosselino. Anderhalve week geleden belde mijn moeder om te reserveren maar die reservering bleek gisteren, toen mijn broer en schoonzus even gingen informeren, nergens meer te vinden. Mijn moeder heeft dan nog eens gebeld en uiteindelijk konden ze ons nog een tafeltje aanbieden. Zowel mijn broer als mijn moeder hebben nooit excuses gekregen. Fail n° uno.

Zoals altijd zaten mijn ouders al in het restaurant toen Lief en ik kwamen binnenvallen. Het duurde geen twee minuten voor we ons aperitief kregen aangeboden en ook broer en schoonzus werden snel van een aperitief voorzien. We kregen vier menukaarten, want "ze hadden er niet genoeg maar jullie kunnen wel met twee samen kijken zeker." Geen probleem, maar een restaurant met te weinig menukaarten? Dat maakt niet bepaald veel indruk, hé?! Fail nummer twee.

Ik had de avond voordien al op het internet gekeken en wist al dat ik de tonijn en de moelleux au chocolat wilde hebben. Mijn vader stelde voor om de mix Mosselino te nemen als voorgerecht en zowel mijn moeder als ik gingen akkoord. Toen de bediening na bijna een kwartier eindelijk kwam opnemen, bestelde hij dan ook drie keer mix Mosselino. Mijn moeder vroeg nog of dat ging voor drie personen, aangezien er op de kaart staat dat het pas vanaf twee personen wordt geserveerd. Geen probleem voor de dame die onze bestelling opnam. Nog voor de anderen hun bestelling konden doorgeven, gaf ze al aan dat we voor het hoofdgerecht maar drie verschillende keuzes mochten maken, "anders wordt het te moeilijk voor de keuken om alles op tijd af te krijgen." Ik denk dat mijn mond tot op de grond zakte op dat moment: we waren amper met zes personen! Ik kan begrijpen dat je zoiets zegt tegen een tafel van twintig maar voor een tafel van zes?! Fail nummer drie en vier.

Al redelijk snel kwam de bediening met een bord bruschetta aanzetten, het voorgerecht dat mijn vriend had besteld. Die nam het bord natuurlijk gretig aan maar toen er nog twee borden bruschetta werden aangedragen, ging er bij de bediening een belletje rinkelen dat het toch niet de bestelling van onze tafel was. Fail n° cinco.

Een vijftal minuten later volgde ons voorgerecht. Mijn moeder, mijn vader en ik kregen een bord mosselen voorgeschoteld en de rest kreeg zijn gevraagde voorgerecht. Aangezien er gebakken mosselen bij de mix Mosselino zitten, gingen we er van uit de scampi en calameri fritti nog zouden volgen. We begonnen dus te eten en toen er niks meer volgde, begonnen we toch het ergste te vrezen. Mijn broer vroeg de bediening of de rest nog kwam en de dame kwam uit de lucht gevallen: wij hadden toch de mosselen gevraagd? Nee hoor, de mix Mosselino! Klinkt bijna hetzelfde, is helemaal anders. Omdat iedereen toch al gedaan had met eten, vonden we het niet meer nodig om de rest te krijgen. Maar de dame verzekerde ons ervan dat ze enkel de mosselen had aangerekend en dat het maar de helft van de prijs van de mix was. Bij nazicht bleek de Cozze alla griglia - zoals de mosselen op het menu staan - 8,50€ kostten ipv de beloofde 6€. En het ergste van al is dat ik eigenlijk helemaal niet graag mosselen eet! Fail nummer zes en zeven.

Toen het hoofdgerecht ein-de-lijk kwam - we zaten al bijna twee uur in het restaurant toen het werd geserveerd - stond de bediening aan ons tafel met een portie mosselen Wonderful. Klinkt lekker en zal het ongetwijfeld ook wel zijn maar mijn broer had mosselen Afrodisiaca besteld! Nu zijn wij niet de moeilijkste mensen en aanvaardde hij zonder morren de pot mosselen, maar iedereen begon toch wel zwaar te zuchten aan onze tafel. Fail nummer - ach ja, wie is er nog aan het tellen?!

De gepeperde en gegrilde tonijn was gelukkig héél lekker en het slaatje van salade, tomaten en parmezaanse kaas dat er bij werd geserveerd, smaakte lekker af. Een jongeman van de bediening kwam zenuwachtig aan mijn broer vragen of het wel smaakte, samen met de mededelingen: "Ja, jullie tafel wordt precies wel geviseerd vanavond" en "Mijn moeder is wat verstrooid vandaag". Dan vraag ik mij af of ze niet beter in haar bed was gekropen maar dit terzijde. Mijn broer repliceerde: "Het zou nog beter smaken met een gratis koffie straks."

Natuurlijk wilden we nog graag een dessert en toen de dame dat kwam opnemen, had ze nog het lef om mijn verspreking te verbeteren (ik zei moeulleux au chocolat ipv moelleux). Mijn broer bestelde een Irish koffie en daarbij zei ze: "Aja, die is gratis." Persoonlijk vond ik dat voor alle fouten die gemaakt waren iedereen wel een gratis koffie of thee mocht krijgen en ik ben er van overtuigd dat mijn tafelgenoten er hetzelfde over dachten. Echter, Mosselino vond dit niet nodig. Toen de rekening kwam, bleek inderdaad dat enkel de Irish koffie van mijn broer niet was aangerekend en dat al de rest tot op de laatste cent was verrekend. Dat noem ik zelfs geen fail meer maar een regelrechte schande!

Het was weer een hele belevenis maar wel eentje die ik nooit meer wil meemaken. In Mosselino zien ze me nooit meer terug! Of vinden jullie dat ik overdrijf?

Top Chef recepten

2010-08-20T14:07:00.004+02:00

Mijn vriend en ik zijn grote fans van kookprogramma's: Top Chef, Hell's Kitchen, Kitchen Nightmares, Masterchef, ... You name it, wij hebben het hoogstwaarschijnlijk wel gezien. Onlangs hebben we de twee laatste seizoenen van Top Chef bekeken. In deze reeks met Tom Colicchio en Padma Lakshmi strijden 16 chefs voor de titel van Top Chef. Elke aflevering bestaat uit een Quickfire Challenge en een Elimination Challenge.

De deelnemers zijn vaak al gerennomeerde chefs in hun thuisstad en schotelen je elke week een culinair hoogstandje voor. Ik zit elke keer weer likkebaardend voor mijn televisie. Je kan deze gerechten ook zelf klaarmaken, je vindt de recepten van ALLE gerechten terug op de site van Bravotv.com. Succes gegarandeerd!

Volgens mij zag Padma er zelfs op het hoogtepunt van haar bevalling oogverblindend uit, wat een vrouw!

Mondstil & Catfight

2010-08-05T21:11:00.005+02:00

Het is al weer bijna twee weken stil op deze blog en ondanks jullie massale opkomst (ja hoor, lil'Kim is watching you maar daarover later meer :)) kom ik er niet toe om jullie van dagelijks leesvoer te voorzien. Maaaaar, ik heb een gegronde reden, of beter gezegd: ik heb er twee.

Sinds ik in mei op aanraden van mijn vriend een rauwe sardien naar binnen speelde, heb ik last van mijn maag. Het begon met een darmwandontsteking en het ging over in een niet-verterende maag waarvan de dokter zelfs niet wist wat er aan de hand was. Van pure wanhoop heeft ze me dan maar de sterkste maagpillen gegeven die er bestaan, met de profetische woorden: "Als er een ontsteking zit, zal ze hiermee weggaan." Waar ze aan toevoegde dat ik alcohol, pikant eten, koffie, en bruisdrank eten moest vermijden; mijn vier favorieten, trouwens - ja, in die volgorde. Al drie weken hou ik mij braafjes aan dit dieet en ik moet zeggen, het lukt me aardig. Enige nadeel is dat ik dagelijks rond 14u te maken krijg met een allesoverheersende, barstende hoofdpijn, die enkel wil weggaan als ik slaap. Zodoende kan ik 's avonds nog amper uit mijn ogen kijken, laat staan een blog typen.

De tweede reden is mijn ex-huisbaas die me het leven zuur maakt. Zoals ik al eens vertelde, zijn wij net verhuisd naar ons eigen huisje. Op de warmste junizondag van het jaar hebben we ons oude appartement helemaal geschilderd, omdat dat zo in het contract stond en de nieuwe huurder zich per sé aan dat contract wilde houden. Twee weken later kregen we te horen dat het toch niet goed genoeg geschilderd was voor de nieuwe huurder en dat we toch 945€ van onze huurwaarborg zouden moeten laten vallen. Aangezien we zo'n farce vijf jaar geleden al eens hebben meegemaakt, waren we niet van plan dat zomaar te laten gebeuren. We zijn naar de Huurdersbond getrokken, na een voorstel tot onderlinge schikking hebben we de huisbaas niet meer gehoord en deze week heb ik dan maar de vrederechter gevraagd om beide partijen op te roepen voor een minnelijke verzoening. En nu weten we nog altijd niet hoeveel we van onze huurwaarborg gaan terugzien. Hoofdpijn krijg ik er van! Oh nee, wacht, die had ik al van die maagmedicijnen ;)

Om deze post toch nog ietwat aantrekkelijk te maken voor jullie voeg ik een kleine fotoreportage van mijn kleine duivels toe. Het zijn een paar foto's van mijn katten waarbij ik altijd een hetzelfde verhaaltje vertel.

"Wat ligt K. daar toch weer uitdagend in het gras."

"Ik ben niets van plan hoor vrouwtje, echt niet."

T. trekt het zich allemaal niet aan en kijkt toe vanaf de zijkant.

"Ja, vrouwtje kijkt ff niet, catfight!"

"Ze heeft ons nog altijd niet gezien!"

"Oei, vrouwtje kijkt weer. Ik ben een lieve poesje hoor vrouwtje, echt waar."

Nailart gone wild

2010-07-20T21:50:00.006+02:00

Ik beschouw mezelf als een echte nagellakjunk: elke drie dagen lak ik mijn nagels en hoewel ik al alle kleuren van de regenboog heb, kan ik het niet laten nieuwe collecties te bekijken en een constant uitdeinende wishlist te hebben. Maar er zijn mensen die nagellakken nog een niveau hoger tillen.

Neem nu de blog van The Daily Nail. Elke dag, 365 dagen achter elkaar, wordt hier een nieuwe nailart gepost. Nee, niet zomaar een kleurtje op de nagels gesmeten, elke dag een heus nieuw design, een heel jaar lang. Sommige mensen hebben te veel vrije tijd ;) Voor de nailartliefhebbers onder ons is het natuurlijk een heus walhalla. Ik heb net twee uur mijn ogen uitgekeken naar de prachtige designs die deze meid op haar nagels weet te toveren. Ik begrijp niet waar ze de inspiratie blijft halen maar het is geweldig om naar te kijken.

Een kleine impressie:

Ze slaagt er zelfs in om al haar nagels verschillend te maken en met thema's te werken, ongelooflijk. Mijn vingers jeuken om het zelf eens te proberen maar ik vrees dat mijn nagels te klein zijn - ik heb nogal een kort nagelbed. Wat vinden jullie er van?

Vote for me on a Saturday (or any other day)

2010-07-17T00:19:00.005+02:00

Deborah De Ridder was vijftien jaar geleden een nobele onbekende in mijn dansgroepje. Nu is ze uitgegroeid tot een echte musicalster met rollen in o.a. Grease en The Sound of Music. Binnenkort staat ze in de Zuiderkroon met de musical Tell me on a Sunday, die gaat over foute mannen.

Aan deze musical is een leuke wedstrijd verbonden: geef je leukste foute mannenslogan door en win een reis naar New York. New York, wie droomt er niet van een tripje naar New York?! Ik in ieder geval wel en ik heb een leuke slogan ingestuurd: "God gave men both a penis and a brain, but unfortunately not enough blood supply to run both at the same time". Ik beken: schaamteloos gepikt van Robin Williams maar wel de nagel op de kop, niet?

Om te kunnen winnen moet ik wel stemmen ronselen en daarom vraag ik jullie hulp. Als jullie even *hier* willen klikken, slogan 205 willen zoeken (momenteel pag. 11) en er op stemmen, zal ik jullie eeuwig en altijd dankbaar zijn.

Wie mooi wil zijn, moet véél geduld hebben

2010-07-07T22:20:00.003+02:00

Enkele maanden geleden konden jullie deze foto van mij terugvinden op deze blog.

Ik met lang haar, laaaaaaaaaang haar voor mijn doen. Na deze trip naar London was ik dat lange haar een beetje beu en liet ik Nikki de schaar in mijn lokken zetten. Dit gaf het volgende resultaat:

Niet lang hierna liet mijn vriend me weten dat ik moest ophouden met het zelf kleuren van mijn haar aangezien dat altijd een kliederboel gaf. Ik repliceerde dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren als het bij de kapper moest gebeuren. We waren het er al snel over eens dat het dan een kort kapsel moest worden. Enkele jaren geleden heb ik eens een hanenkam/kuif gehad en drie maanden lang moest ik van mijn vriend aanhoren dat die coupe mij eigenlijk nog het beste stond.

Vorige zaterdag liet ik me rond kwart voor tien in een stoel neerzakken bij Nikki's Kapzones. Ik had vooraf even gebeld met de mededeling dat ik mijn haar platinablond wilde laten kleuren. Nikki kwam naar me toe en het eerste wat ze vroeg was: "Je gaat het toch kort laten knippen?" Natuurlijk, zonder twijfel. De affiche die al een aantal maanden aan haar etalage hangt, had al lang mijn goedkeuring gekregen en toen ze zei: "Ik weet al iets" en wees naar de affiche, maakte mijn hart een klein sprongetje. Op de één of andere gekke manier lijken Nikki en ik een telepathische verbinding wat betreft mijn haar te hebben. Haar zoon Misjel, die de coupe bedacht heeft, knipte mijn haar in sneltempo. Zeker vijftien centimeter haar verdween op de kappersvloer, genoeg om de klant naast mij te doen verbleken. Ik vond het echter geweldig!

Daarna onderging mijn haar een ontkleuring, die nodig is om de blonde kleur er achteraf op te kunnen zetten. Mijn hoofdhuid gloeide en pikte als gek maar ik onderging de behandeling zonder al te veel te zagen. Nadat de ontkleuring was uitgespoeld, vonden we rosse en blauwe lokken terug in mijn haar. Met volle moed onderging ik een tweede ontkleuring, dit keer hoefden enkel de lokken te worden behandeld zodat mijn hoofdhuid werd gespaard. De ontkleuring miste echter zijn doel en de blauwe lokken waren nog niet verdwenen. Misjel kwam met een ideetje af waarvan Nikki me vooraf toevertrouwde dat ze dacht dat het niet ging helpen. Ze had gedeeltelijk gelijk: de blauwe lokken waren minder fel maar nog niet helemaal weggeveegd. Omdat ze me graag zo blond mogelijk wilde krijgen, probeerde Nikki daarna nog een middeltje maar de blauwe lokken bleken van hardnekkige aard. Ze besloot dan maar tot de kleuring over te gaan. Mijn hele coupe werd prachtig platinablond geverfd maar weer bleken de blauwe lokken het geheel te verpesten. Uiteindelijk besloot Nikki het bovenste gedeelte van de coupe, waar de blauwe lokken spelbreker bleven spelen, grijzig wit te kleuren.

Rond drie uur (jaja, ik heb meer dan vijf uur in de kappersstoel gezeten!) konden we het eindresultaat bewonderen (mijn vriend was er ondertussen al gezellig bij komen zitten):

Met mijn bril op vind ik het nog het leukst staan.

De volgende dag op de Tour de France in Antwerpen

Ondanks de twee ontkleuringen, de twee extra behandelingen en de twee kleuringen voelt mijn haar nog superzacht aan, onvoorstelbaar! Nikki was zo vriendelijk de extra behandelingen niet aan te rekenen, wat ik zéér apprecieer.

Nikki laat geen moment onbenut om me te melden dat mijn blogpost van bijna twee jaar geleden haar wat extra klanten heeft opgeleverd. Gezien jullie zo talrijk reacties geven op mijn blog (mark the sarcasm :-P) ben ik niet helemaal op de hoogte. Heb ik je vorige keer overtuigd om Nikki eens een bezoekje te brengen, laat dan eens een reactie achter, ik ben heel nieuwsgierig!

Ryan's style & Michelle's haircut

2010-06-24T14:03:00.006+02:00

Op zoektocht naar een nieuwe haarcoupe kwam ik Ryan Gosling en Michelle Williams tegen. Ik vond hem eigenlijk nooit iets hebben maar de foto's uit Cannes van mei dit jaar zijn prachtig! Hij ziet er ontzettend sexy uit in zijn lichtgrijze zomerbroek en wit hemd. Heren, hier een tip: kopiëren die stijl! Hot&sexy! En met teenslippers eronder ook nog eens beachproof!

Volgend weekend, als de opkuis van ons appartement achter de rug is en de dozeninhoud zijn weg heeft gevonden in ons nieuwe huis, spurt ik naar Nikki's Kapzones voor een gelijkaardige "Michellecoupe". Mijn haar is al een paar maanden geleden kortgewiekt en sinds enkele weken heb ik beslist dat het platinablond moet worden. Fotoverslag volgt uiteraard!

Bron: Bellasugar

We're moving

2010-06-17T22:37:00.003+02:00

Zaterdag is de grote dag, dan trekken mijn vriend en ik in ons huisje. Momenteel staat ons hele appartement op zijn kop. Het meeste is al ingepakt en uit elkaar gedraaid. Elke centimeter ligt bezaaid met een onderdeel van één of ander meubelstuk, een doos of een ander stuk rommel. Het televisietoestel hebben we daarstraks naar het huis gebracht, mijn vriend kijkt zittend op de grond voetbal op zijn pc die in een hoek van de kamer staat, hilarisch! En ik maak alvast wat keukenkasten schoon op de maat van enkele van mijn favoriete songs van het moment:

Megacrush

2010-06-14T21:55:00.010+02:00

Dit weekend brachten mijn vriend en ik een bezoekje aan Megateak in Schoten. Na een rondje door de hangar viel mijn oog op onderstaand secretaire/bureau.

Ik was op slag verliefd! Om je een beeld te geven: de kwijl liep nog net niet uit mijn mond bij het aanschouwen van dit prachtige bureau. En het werd nog beter toen ik de klep opentrok!

Tientallen vakjes, kantjes en lades lachten me tegemoet. Kijk even mee hoe mooi deze bureau is afgewerkt.

Prachtig toch?! Ik zie me zo al achter het bureau zitten, met mijn schriften en pennen weggestoken in de lades en mijn laptop centraal op het bureaublad. Ik zwijmel helemaal weg bij de gedachte! Wat me minder doet zwijmelen, is de prijs: 1.175€ *slik* Maar goed, dan heb je wel een stevig, handgemaakt bureau uit mooi teakhout; niet iets wat je in elke bureaukamer tegenkomt.

Mijn budget ligt natuurlijk een stuk lager en daarom wil ik ook wel genoegen nemen met het volgende exemplaar.

Een kleinere versie van dezelfde bureau met iets minder details, kantjes en lades en ook met een kleiner prijskaartje: 625€. Wie graag wil bijdragen aan mijn droomsecretaire kan storten op rekening 850-.... :-P

Wereldse kleuren

2010-06-12T17:50:00.003+02:00

Het is de laatste weken heel stil geweest op deze blog, zeg gerust maar: muisstil. Ik heb daar een rock solid excuus voor: op 26 mei hebben mijn vriend en ik een huisje gekocht en de voorbije twee weken hebben wij dagen van tien uur gemaakt om de vier belangrijkste kamers - woonkamer, keuken, slaapkamer en bureau - te schilderen, gordijnen op te hangen en het huis helemaal te kuisen. Ik zal er niet voor liegen: het is een zware zomervakantie geweest voor ons - op dag drie stond ik al te janken - maar het resultaat is om van te snoepen.

De woonkamer

Het breedste deel van de woonkamer, dat eveneens naar het terras leidt. We hebben geen tuin-tuin maar een terrasje van ongeveer 25 vierkante meter waar we lekker van het zonnetje en bbq's kunnen genieten. Om de woonkamer te verven, maakten we gebruik van Levis' Colores del Mundo, meer bepaald drie kleuren van de Nepalcollectie, die je hier alledrie netjes naast elkaar kan zien. Het blauw geeft een leuk kleuraccent tegen het beige en het taupebruine.

Via deze deur kom je vanuit de inkomsthal de woonkamer binnen. We hebben er voor gekozen om het blauw veelvuldig te laten terugkomen, misschien een beetje gewaagd voor sommigen - mijn broer moet er bv. heel erg aan wennen - maar I love it!

Het smalste deel van de woonkamer, waar het taupebruin, beige en blauw weer samenkomen. Let vooral op de blauwe plint!

De slaapkamer

De slaapkamer bestaat uit twee delen: het dressinggedeelte achter de boog en het slaapgedeelte voor de boog. De witte kast hebben de vorige eigenaars laten staan. Ik wil deze snel vervangen door een open dressing en dan gaat ook het tapijt van de vloer en maakt het plaats voor kliklaminaat. Dit gedeelte hebben we ook nog niet geschilderd, dat wordt samen met de open dressing geregeld.

De boog en de accentmuur werden geschilderd in de Intensivekleur van Kenia, het beige is de Purekleur van Nepal, zoals beneden in de woonkamer.

De bureau

This is where the magic is gonna happen! Volgens het kleurenboekje van Brico is blauw de kleur van de inspiratie. Daarom vroeg ik mijn vriend om drie muren van de kamer blauw te schilderen en de muur van het raam in de taupebruine kleur van de woonkamer, beide kleuren komen weer uit de Nepalcollectie van Colores del Mundo.

De keuken

Ik ben helemaal gek van de keuken! Bij een vriend zagen we een lichtgroene kleur in de kinderkamer en we besloten prompt om de keuken in eenzelfde groen te schilderen. We kozen voor avocadogroen van Levis, de enige kleur die niet uit de Colores Del Mundo-collectie komt. We vonden de kleur bij De Verfkerk in Schoten en wisten direct dat dit dé kleur was. Wie in de buurt van Schoten woont, moet zeker eens een bezoekje brengen aan De Verfkerk, zij verkopen alle verf met kortingen. Deze kleur kwam met 40% korting! Je vindt er niet alle kleuren maar als je het nog niet weet of je zoekt een gewone witte verf, dan is dit het beste adres. Voor een klein prijsje ben je gesteld.

We hebben alle oude, houten handvaten van de keukenkasten vervangen door zilverkleurige handvaten. Zo kreeg de keuken een meer moderne toets. Voor 5 euro per twee handvaten kan je je keuken zo heel goedkoop upgraden.

Zoals je hier kan zien, bevindt de keuken zich op de eerste verdieping, naast de badkamer. De keuken is groot genoeg om een eettafel te plaatsen, dus we zullen hier veel tijd doorbrengen. Dat vind ik helemaal niet erg, de keuken is momenteel mijn favoriete ruimte met dat Zuiders kleurtje.

Nog iets waar ik helemaal gek op ben: het kruidenrekje. Ik heb dezelfde grote potten voor suiker en koffiepadjes. In deze potjes komen mijn gedroogde kruiden. We hebben ook besloten om een deel van de grond rond het terras om te bouwen tot kruidentuin. In één van onze vorige appartementen hadden we ook een kruidentuin met o.a. rozemarijn, basilicum en munt en eerlijk gezegd mis ik dat wel.

De badkamer

In de badkamer moesten we niet schilderen aangezien die volledig betegeld is. Wel hebben we gordijnen gehangen: de badkamer geeft uit op de straatkant en ik heb geen zin om de hele straat mijn naakte zelf te laten bewonderen. Het systeem van de gordijnen - dat we trouwens ook in de woonkamer hebben gebruikt - heet Kvartal en kan je vinden bij Ikea. Je koopt een gordijnroede met één of drie rails en je koopt paneelgordijnen van 60cm op 300cm. De bedoeling is dat je de gordijnen zelf op maat snijdt en in elkaar knutselt; simpel en toch mooi.

De badkamer heeft een bad en een douche, ze worden van elkaar gescheiden door een wand met "gaten" in. In deze "gaten" komen rieten mandjes te staan met mijn spulletjes in.

Volgende week verhuizen we eindelijk en zullen we kunnen genieten van al ons gezwoeg.
Wat vinden jullie van de kleuren? Jullie smaak of helemaal niet?

Pitta gone chique

2010-06-11T21:09:00.005+02:00

Pitta is mijn favoriete junkfood. Niets smaakt beter dan pitta om zes uur in de ochtend na een nachtje stappen. Gezond is het misschien niet maar wel damn lekker! De pittatentjes in en rond Antwerpen zijn ontelbaar maar kortgeleden ontdekte ik een heus pittarestaurant, waar ze de pitta verheven hebben tot een chique en volwaardige maaltijd, nl. Het Pittaloft in Ekeren - Antwerpen.

Bij een gewone pittatent heb ik altijd het idee dat ze gewoon wat vlees, groenten en frieten/broodje op je bord kwakken in de hoop dat je alles zo snel mogelijk naar binnenduwt om plaats te maken voor de volgende vretende klant. Niet zo bij Het Pittaloft, dat gelegen is in een prachtig pand met hoge plafonds.

Het begint al bij het interieur dat er best chique en strak uitziet in vergelijking met de gemiddelde pittatent. Dankzij de professionele bediening waan je je in een vijfsterrenrestaurant. De obers lopen er strak gekleed bij en geven je een volledige beschrijving bij het inzetten van de borden. Borden die overigens afgeladen vol liggen met een mooie selectie van groenten - de groentenkrans neemt bijna de helft van het bord in -, heerlijk mals, sappig en pittig gekruid vlees en dikke, versgebakken frieten. Als je dit bord opkrijgt - mij lukt het niet -, heb je gegeten voor de eerstkomende 24 uur.

Het enige minpuntje - buiten het feit dat de cava enkel per fles verkrijgbaar is - is het prijskaartje. Een grote schotel kost je ongeveer 18 euro, waardoor een etentje met twee al snel op 50 euro komt. Maar voor de kwaliteit die je krijgt, is dit zeker niets te veel - daar kan geen enkele andere pittatent tegenop en geloof me, ik heb er al veel uitgeprobeerd.

Forgot Mama's Garden (de Antwerpenaren onder ons kennen deze tent wel, vermoed ik), Het Pittaloft is the shit! :)

Millenniumtrilogie

2010-05-19T22:29:00.009+02:00

Hoewel de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson al bijna een jaar in mijn boekenkast staat, ben ik er tot mijn grote spijt nog niet toe gekomen ook maar één letter van deze bestellers te lezen. Wel heb ik drie weken geleden in één weekend de volledige filmtrilogie bekeken en man, ik ben onder de indruk! Wat een geweldige films! Voor de volledige recensies kan je hier terecht.

Omdat dit anders maar een kale post zou zijn, voeg ik enkele foto's toe van de coolste chick in filmland: Lisbeth Salander.

De lokroep van poker

2010-05-16T15:49:00.007+02:00

Ik probeer in mijn schaarse vrije tijd zoveel mogelijk te schrijven; voor mijn blogs, voor Beautyreview en voor Infonu.nl. De laatste tijd heb ik echter nogal moeite om me te concentreren. Ik wil wel schrijven en heb ideeën genoeg maar net dat doet me de das om: terwijl ik aan het beslissen ben wat ik eigenlijk wil schrijven en er niet uit kom, denk ik vaak: "Laat ik een pokerke starten en eerst dat doen" en voor ik het weet, is de avond al weer om.

Poker kwam een goede drie jaar geleden ons appartement binnengeslopen. Het was de tijd dat ze op televisie net begonnen waren met al die pokerwedstrijden uit te zenden en mijn vriend vond het spelletje zo leuk dat hij online begon te spelen op PKR. Ik keek vaak mee als hij speelde en enkele maanden later opende ik zelf een account.

Ik speel nooit voor geld, dat vind ik verloren geld. Je kan op PKR spelletjes aan een tafel van tien spelen waarbij je 4 of 6 cent kan winnen en zo probeer ik genoeg bij elkaar te krijgen om dan aan betaalde tafels mee te kunnen spelen waar je meer geld kan verdienen. Of ik speel een gratis tournooien met 2000 mensen waar de eerste 80 een bedrag kunnen winnen. Het is voor mij niet de bedoeling om hier rijk van te worden - daar ben ik niet goed genoeg voor - maar een leuk tijdverdrijf te hebben.

Ik besef ook heel goed dat zulke spelletjes geen goede weergave zijn van real life poker. Daar is de manier van spelen toch net iets anders. En hoewel ik online door thight te spelen best al wat spelletjes heb kunnen winnen, besef ik dat ik in real life poker binnen de korste keren uitgeteld zou zijn.

Ach ja, als een mens zich maar kan bezighouden zeker?! En als u mij nu eventjes wil excuseren, ik geloof dat er een spelletje poker op mij staat te wachten ;)

I Daydream Of Being Vanessa Paradis

2010-05-11T13:46:00.009+02:00

Vrijdag keken Lief en ik naar Sweeney Todd. Aan deze film zal voor mij altijd een speciale herinnering kleven; het is nl. de eerste film die ik zag na de dood van mijn bomma, nu iets meer dan twee jaar geleden. Maar desalniettemin was ik toch blij om deze film terug te zien, het is echt een filmografisch knappe film en voor een musicalliefhebber als ik niet te versmaden. En laten we eerlijk zijn, elke minuut dat Johnny Depp in beeld komt, is er nog één te weinig. Damn, wat ben ik gek op die man!

Ik was dan ook heel blij toen Lief zondag zei: "Laten we Public Enemies kijken, ik heb zin in Johnny Depp." Ik ook, zo'n beetje elke dag, maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop om Liefs gevoelens te sparen :-p Elke gelegenheid om naar Johnny Depp te kunnen kijken, neem ik natuurlijk met open armen aan. Want laten we eerlijk zijn, Johnny Depp is niet alleen eyecandy - hell, hij slaagt er zelfs in om er sexy uit te zien met een witgeschilderd gezicht en diepliggende ogen - hij is in de eerste plaats een fantastisch acteur, ik durf zelf zeggen: één van de besten van zijn generatie. Zet hem voor een camera en hij laat eender welk personage geloofwaardig tot leven komen. Ik vind het ook geweldig dat hij al zoveel uiteenlopende karakters heeft neergezet. En geen enkele keer faalt hij.

Wat ik ook zo mooi vind aan Johnny Depp - ik weet het, het houdt maar niet op, hij lijkt wel de perfectie zelve - is dat hij zo trouw is aan zijn vrouwtje en dat hij, ondanks zijn sterrenstatus, een teruggetrokken, down to earth leven leidt. Nooit lees je een roddel over hem/hen en ze weten de paparazzi op een veilige afstand houden. Was ik maar Vanessa Paradis *zucht* Helaas ben ik dat niet maar dat wil niet zeggen dat we Terrible Tuesday niet een beetje kunnen opvrolijken met dit heerlijke eyecandy. Hopelijk genieten jullie er evenveel van als ik!

Rock That Snooker

2010-04-29T13:59:00.003+02:00

Toen ik nog bij mijn grootouders woonde, keek mijn grootvader vaak naar het snooker. Als kind keek ik gefascineerd mee en ook nu kijk ik nog regelmatig samen met mijn vriend. Het snooker is aan de wekelijkse eettafel bij mijn grootvader nog vaak een gespreksonderwerp want ook mijn broer is een groot fan van de sport. Stephen Hendry, Steve Davis, John Higgins, Shaun Murphy, Ken Doherty, Graeme Dott zijn voor mij zeker geen onbekende namen. Alleen de jongere garde ken ik niet goed, aangezien ik nu veel minder kijk dan vroeger.

Maar als we het over snooker hebben, mogen we natuurlijk Ronnie O'Sullivan - The Rocket - niet vergeten. Ronnie is een fenomeen in het snooker. Hij is een opvliegend baasje en zit vaak verveeld voor zich uit te staren tijdens een wedstrijd, maar damn, kan die man snookeren! Hij pot ballen in een miliseconde, het lijkt wel alsof hij er niet bij nadenkt. In werkelijkheid staat hij in gedachten waarschijnlijk al vijf stappen verder. Mijn mond valt altijd open als ik hem zie spelen. Terwijl een andere speler soms minutenlang de tafel rondwandelt om de stoothoek en de ligging van de bal te bepalen, heeft de Ronnie de tafel al bijna leeggespeeld. Waanzinnig! Ik was dan ook een beetje teleurgesteld toen hij gisteren de handdoek in de ring gooide in de kwartfinale. Ok, hij had enkel nog kunnen winnen met een snooker (de witte bal zo neerleggen dat de tegenstander de volgende te potten bal niet kan raken) maar hij had zelfs geen zin meer om het te proberen. Daar kwam zijn karaktertje weer even bovendrijven.

Tijdens het WK van 1997 speelde Ronnie O'Sullivan de tafel leeg met een maximumbreak - een 147, dat houdt in dat je na elke rode bal de zwarte bal pot en daarna alle kleuren pot - in 5 minuten en 20 seconden, het absolute wereldrecord. Hieronder kan je het filmpje daarvan bekijken, enjoy!

Models talk

2010-04-28T21:08:00.008+02:00

Een modellenleven heeft mij altijd zeer geïnteresseerd: het reizen, altijd nieuwe mensen leren kennen, knappe foto's van jezelf laten maken, trendy kleren dragen, mooi opgemaakt worden, de glitter, de glamour ... Klinkt toch aanlokkelijk?! Helaas is mijn lijf te kort, mijn heupen te breed en mijn neus te groot. Ik ben er snel overgeraakt dat een modellenleven niet voor mij zal zijn maar ik vind het nog altijd leuk om modellen te volgen. Onlangs vond ik twee leuke blogs:

Koji Helnwein

Koji ken je misschien wel als model in de zesde reeks van Project Runway. Daarnaast is ze ook muzikante en actrice. Op haar blog kan je lezen wat haar bezighoudt. Ik vind het ook fijn om te zien dat ze om het milieu en dieren geeft; het is zeker geen oppervlakkig blog.

Cesar Casier

De engelstalige blog van een 21-jarige landgenoot die in New York woont en als model werkt. En wat ook goed is meegenomen voor de dames, regelrechte eyecandy! Hij schrijft over zijn leven als model, het is een meer persoonlijk blog. Zijn uitroep "OMGucci" vind ik zowel hilarisch als origineel, misschien een ideetje voor de atheïsten onder ons...

Veel leesplezier!

Magnus

2010-04-23T13:54:00.003+02:00

Tom Barman is voornamelijk bekend van zijn groep dEUS. Enkele jaren geleden werkte hij samen met CJ Bolland onder de naam Magnus. Ze brachten één cd - The Body Gave You Everything - uit met heerlijke songs met een meer dansbare sound dan we van dEUS gewend zijn. O.a. Zohra en Mauro Pawlowski werkten mee aan de cd. Mijn vriend en ik hebben die cd echt grijs gedraaid, zo geweldig vonden we hem. Nu is Tom Barman weer de studio ingedoken met o.a. De Jeugd van Tegenwoordig voor een tweede cd. Hoog tijd dus om eens een paar oude nummers op mijn blog te smijten. Mijn vriend liet me gisteren deze clips zien en ik vind ze prachtig!

Dit filmpje is hilarisch! Het is opgenomen in Antwerpen in de buurt van de Rooseveltplaats. Het duurde even voor ik besefte dat ze staan te dansen op het terras van studentencafé Alma (bestaat dat nog?!). Tom Barman met blond haar heeft me zeker tien minuten doen gieren van het lachen.

French Movies is één van mijn favorieten van de cd en ik vind de clip heel toepasselijk. Heel mooi en stijlvol in zwart-wit met subtiele humor (ik ging neer bij "Le 'soft foot shuffle'").

Pasta en Vino

2010-04-21T14:09:00.006+02:00

Ik ga ongelooflijk graag eten. Wat is er nou leuker dan bediend worden op je wenken en op je luie kont kunnen genieten van een heerlijk hapje en drankje?!

Dit weekend was mijn vriend jarig en we besloten een nieuw concept in Antwerpen te gaan checken. Op de hoek van de Pelgrimsstraat en de Oude Korenmarkt vind je nl. Pasta-Hippo-Vino, een pastarestaurant dat origineel is door zijn wijnbar.

Het gezellig donkerbruine interieur met het gifgroene barmeubel nodigt je uit om binnen te stappen in de bar. Als je doorloopt, kom je op je rechterkant een gang tegen die je naar het restaurant voert. Het was zaterdagavond, dus steendruk. We lieten onze reservatie achter bij de baliejuffrouw - voor twee personen namen ze nl. geen telefonische reservatie aan - en we zetten ons terug in de bar waar we alvast een aperitiefje namen. De bar doet denken aan een Parijse kroeg en een dj versterkte dat gevoel nog door loungemuziek à la Saint Germain des Près Café te draaien. Hoewel het in het begin vreemd was om het aperitief niet aan tafel te nuttigen, beviel deze werkwijze me achteraf bekeken wel.

Na ongeveer drie kwartier - en twee cava's *hik* - werden we door de baliejuffrouw opgehaald en konden we aan tafel. Zoals de naam van het restaurant al doet vermoeden, kan je enkel pasta's eten. Als voorgerecht nam mijn vriend het geroosterd brood met huisgemaakte tapenades en ik koos een zoete peper gevuld met olijventapenade en belegd met ansjovis. Ons hoofdgerecht bestond uit spinazierolletjes met een overheerlijke parmesansaus en een tagliatelle met San Danieleham, vijgen (welgeteld één in vier gesneden, de enige tegenvaller van de avond) en een saus van roomboter. Om je vingers bij af te likken!

En dan de wijnbar. In de bar en in het restaurant bevindt zich een muur waarin flessen wijn achter glas staan uitgestald. Je koopt een soort kredietkaart met 30€ of 50€ krediet en kan dat bedrag opkopen aan de wijn. Je steekt de kredietkaart in een gleuf, kiest een wijntje uit en geeft aan of je een proefglas (3cl), een half glas (8cl) of een vol glas (16cl) wil. Elke wijn heeft zijn eigen prijs en natuurlijk geldt hetzelfde voor elk soort glas. Zo kan je de hele avond dezelfde wijn drinken of alle 32 wijnen uitproberen; het is maar wat je zelf wil.

Ik vind dit een origineel concept en heb echt genoten van het diner; dit is een echte aanrader!

Kende jij Pasta-Hippo-Vino al?

Lakjesverslaving

2010-04-16T21:51:00.005+02:00

Ik ben helemaal verslaafd aan nagellak. Er gaat geen dag voorbij dat ik zonder gelakte nagels rondloop en elke drie, vier dagen geef ik mijn nagels een nieuw kleurtje. Hoewel ik vorig jaar al een hele lading nagellak had gekocht en mijn lakjesdoos helemaal vol zat, kon ik mij toch niet inhouden toen ik ein-de-lijk de Prism-collectie van Nubar vond op eBay. Twee weken later lag dit op mijn deurmat:

Absolute, Price, Gem (swatch) en Spark

Op de achtergrond zie je ook nog Van D'go, Jade is the new Black en Meet me on the Star Ferry. Niet op de foto: Lucky Lavender

Ik heb de lakjes gekocht bij Nailpolish Elegance en betaalde net geen 10$ per lakje. De verzendkosten moet je navragen, voor acht lakjes betaalde ik net geen 20$.

Hiep Hiep Hoera voor Britney Spears

2010-04-14T14:08:00.006+02:00

Terwijl anderen zich laten Nip/Tucken als een gek tonen anderen dan weer hun ware gelaat, letterlijk. Britney Spears was het beu om onrealistische foto's van zichzelf in de media tegen te komen en gaf Candies toestemming om niet-gephotoshopte foto's van hun laatste reclamecampagne te verspreiden. Het resultaat is een ietwat molligere Britney met borsten en billen en een onzuivere huid. Een vrouw zoals 90% van de vrouwen er uitziet. Driewerf hoera voor Britney!

Bron: HLN

Ik vind het resultaat prachtig! Het is tenminste realistisch en voor veel vrouwen een hart onder de riem om te weten dat sterren ook niet perfect zijn. En daarbij, ze heeft nog altijd wel een prachtig lichaam! Niet meer zo strak als tien jaar geleden maar dat kan ook helemaal niet. Je mag niet vergeten dat ze twee kinderen heeft gebaard.

Wat vinden jullie van haar actie?

Heidi Montag, de resultaten

2010-04-13T21:13:00.006+02:00

Enkele maanden geleden was Heidi Montag een hot beauty-item. De reden daarvoor? De 23-jarige schone (dat is natuurlijk een kwestie van smaak...) heeft op één dag tijd 10 (!) plastische ingrepen laten uitvoeren. Tien ingrepen op die leeftijd?! Zot zijn doet geen zeer, zullen we maar denken. We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk kunnen we het resultaat bewonderen *kuchkuch* Make sure dat je op je kont zit want dit is echt wereldschokkend.

Klik op de foto voor de grotere versie - als je daar nood aan hebt

Ja, wat moet je hier op zeggen?! Eerlijk is eerlijk, voor die slanke heupen zou ik een moord begaan maar er een liposuctie op laten uitvoeren, gaat me toch net een stap te ver. Er zijn andere manieren om je lichaam in shape te krijgen.

Die tieten, jawadde, die zijn echt niet in proportie. Het is gewoonweg lelijk. Ze lijken wel op haar lijfje geplakt en je kan van ver zien dat ze fake zijn.

In haar gezicht ziet ze er uit als een combinatie van Frankenstein en Joyce Wildenstein, afgrijselijk. Ze ziet er helemaal geen 23 uit, ze ziet er niet beter uit, het is gewoon te erg voor woorden.

Meer foto's kan je hier bekijken - moest je nog zin hebben - tevens de bron van bovenstaande foto.

Wat vinden jullie? Geslaagd of big FAIL?

Black cats

2010-04-13T19:42:00.004+02:00

Lang geleden liet ik jullie kennismaken met mijn geliefde poezen. Ik heb vorige week snel een paar foto's genomen van mijn oudste en zwartste kat. T. houdt helemaal niet van de camera, integenstelling tot zijn vrouwelijke tegenhanger K., deze foto's zijn dus een echt unicum!

Op de achtergrond zie je ook nog M., mijn tijgertje.

Hoewel we ook een tijger heb rondlopen, vind ik zwarte katten het mooist. Ze stralen iets speciaals uit, of misschien heeft het wel te maken met het stigma van "beheksing" dat ze meedragen. Ik ben er in ieder geval dol op! Ik heb in de oude virtuele trommel nog een paar leuke foto's gevonden van mijn zwartjes, die wil ik jullie niet onthouden.

Show me some love!

Cat in the Box

Toen ze net bij ons was, kroop K. het liefst in bomen en dozen.

Gelukkig ben ik niet bijgelovig met mijn twee zwarte katten en huisnummer 13 ;-)
Hebben jullie huisdieren? Wat vinden jullie van zwarte katten?

London in 22 uur

2010-04-11T19:01:00.003+02:00

Drie weken geleden trokken mijn moeder en ik naar London. Mama wilde al lang naar de musical Oliver! gaan kijken en als medemusicalliefhebber heb ik mij opgeofferd om mee te gaan. We vertrokken zaterdagmiddag in Brussel en zondagavond om 17u waren we alweer thuis. In tussentijd zijn we snel gaan shoppen in Oxford Street, hebben we sushi on the go gegeten, zijn we de musical gaan bekijken en zijn we zondagochtend naar Camden Town gewandeld. Een impressie van London in 22u.

Dit vond ik zo ontzettend origineel: een sushisupermarkt. Ik heb ff ingezoomd op de lekkernijen die je er kon vinden.

Gordon Ramsay stelt "Wereldgerechten" voor in Amsterdam

2010-04-02T14:04:00.005+02:00

Wie mij kent, weet dat ik een liefhebber van Gordon Ramsay ben. Toen mijn collega me vertelde dat hij naar een liveshow van de beste man ging kijken, zag ik groen van jaloezie. Een andere collega echter had nog geen kompaan gevonden voor de avond en na een subtiele hint van de eerste ("Neem Kim toch mee") mocht ik afgelopen maandag afzakken naar de Theater Fabriek in Amsterdam! We zaten op de dertiende rij, niet dicht genoeg om Gordons zweet te ruiken maar wel dicht genoeg om de heerlijke kookgeuren te kunnen opvangen. Hier het verslag mét beeldmateriaal!

Koken on stage
In de tot een theater omgebouwde fabriek aan Czaar Peterstraat werden we verwelkomd door Chimene van Oosterhout. Als host van dienst praatte zij de avond aan elkaar, voor zover dat mogelijk is want Gordon Ramsay bleek al snel een echte spraakwaterval te zijn. Op podium stond een volledige keuken opgesteld met wasbak, keramische platen en drie ovens. Aan weerszijden van de keuken zaten acht gelukkige wedstrijdwinnaars, zij mochten letterlijk op Gordons vingers staan kijken. Zij hadden ook nog het lekkere voorrecht om de gerechten die Gordon Ramsay bereidde te mogen opeten.

Komisch talent
We ontdekten al snel dat Gordon Ramsay over komisch talent en relativeringsvermogen beschikt. Voor hij de keuken in dook, beloofde hij ons dat er niet geroepen zou worden, dat doet hij alleen als er "nietsnutten in de keuken staan". Zijn eigen hulpje Stuart een nietsnut noemen, zou hem wel eens zuur kunnen opbreken, en dus hield hij zoals beloofd zijn stem de hele avond gedempt. Enkel de cameraman die na herhaaldelijke vraag van Gordon Ramsay om even de inhoud van de pan te filmen nog altijd zijn gezicht aan het filmen was, moest het even ontgelden maar daar konden we alleen maar om lachen.

Wie echter steeds groener begon te lachen naarmate de avond vorderde, was Robert Jensen. Hij had 's ochtends een interview gehad met Gordon Ramsay en had naar verluidt "been cracking my balls". Hij kreeg in de loop van de show dan ook een koekje van eigen deeg, tot groot jolijt van het publiek.

Ook ik, als enige Belg in de zaal, kreeg het te verduren toen hij Wales de appendix van Engeland noemde en die situatie vergeleek met Nederland en België.

Wereldgerechten
Tussen het kletsen en grappen door maakte Gordon Ramsay ook tijd om een volledig diner in elkaar te boksen. In minder dan drie kwartier tijd maakte hij een soepje van schelpen met aardappel en pancetta, lamskroontje met een korst van broodkruimels en ratatouille van aubergine, courgette en kerstomaatjes en als dessert een tartatin. Met de tartatin speelde hij echter vals: omdat er niet genoeg tijd was om die te bakken, had hij er al twee klaargemaakten in de oven staan. Eén daarvan was voor de winnaars op podium, de andere ging naar een zieke man die op zijn brancard naar de Theater Fabriek was gekomen. En zo toonde Gordon Ramsay dat er onder zijn bullebakkenimago ook een klein hartje schuil gaat.

Let's get personal
Na het bereiden van de maaltijd mochten er vragen worden gesteld door het publiek. We kwamen te weten dat voetbal, naast koken, zijn grote passie is en dat India één van zijn favoriete landen is. Een eigen, sterke visie en het lef om buiten je grenzen te stappen, beschouwt Gordon Ramsay als de belangrijkste kwaliteiten voor een kok.

De show duurde in totaal bijna anderhalf uur en leerde me dat Gordon Ramsay diep van binnen een klein hartje heeft en dat, als zijn restaurants failliet gaan, hij nog altijd een carrière als stand-up comedian kan beginnen.

Nagellakverliefden

2010-03-01T20:58:00.006+01:00

Ben je net als ik helemaal into nagellak? Dan heb ik een gloednieuwe site voor je: Lakjesliefde.

Katrijn van Glamourista wilde graag met andere nagellakverslaafden een site opzetten over nagellak. Enkele weken later is het dan zover. We zijn met ongeveer twintig meiden die jou gaan bombarderen met swatches, nailart, nieuwe collecties en alle mogelijke informatie over nagellak. Stay tuned!

Hellmonth

2010-02-25T14:12:00.004+01:00

Dat is de enige goede benaming voor de afgelopen maand. Wat een vreselijke maand was februari 2010! En helemaal in het teken van de huizenjacht.

Nadat we begin deze maand zijn teruggekeerd naar het eerste huis dat we in januari hadden bekeken, besloten we er een bod op te doen. Het huis was volledig in orde, buiten wat plamuur- en schilderwerk, het enige probleem was dat er maar één extra bureaukamer was. Na wat gebrainstorm besloten we dat dat toch maar moet volstaan maar dat het dan wel hoofdzakelijk mijn schrijfkamer wordt. Het bod werd binnen tien minuten door de verkoper aangenomen. En toen begon mijn vriend zijn "mayonaise" te werken. Een week lang zat hij in twijfel: "We gaan te veel betalen", "het is toch niet zoals ik wil", ... Een week lang praatten we uren met elkaar, belden we notarissen af om te horen of we niet onder het bod konden uitkomen (de makelaar wilde ons nl. niet laten gaan). Daarnaast deed de makelaar ook nog moeilijk over de opschortende voorwaarde voor het bekomen van de financiering die in het compromis moest komen te staan (onthoud dit goed, dames en heren, deze MOET je altijd laten opnemen in je compromis, doe dit niet en je kan niet aan een lening geraken, moet je een schadevergoeding van 10% van het bod betalen!). Gelukkig hadden we zelf een notaris onder de arm genomen, die zette de puntjes op de i naar de makelaar toe.

Uiteindelijk zijn we vrijdag 11 februari de aankoopbelofte gaan tekenen. En dan begon deel twee van de stress, een lening zien te regelen. We namen vorige week twee dagen vrij om wat te gaan bankshoppen maar dit pakte helemaal anders uit dan gedacht. Omdat we eind maart een voorschot moeten betalen en we willen dat de bank dat voorschiet, werden we in veel banken raar bekeken. Bij Argenta stonden we zelfs na vijf minuten buiten omdat ze dat voorschot niet konden regelen. Volledig in paniek zijn we naar een filiaal van onze eigen bank gereden, waar ik in een huilbui ben geschoten van de stress en mijn vriend die maar bleef doordrammen dat het nooit ging lukken. Wat een stress! En uiteindelijk bleek het allemaal voor niets want gisteren kregen we van onze eigen bank het verlossende bericht dat de lening wordt goedgekeurd! Hehe, wat een opluchting. Dat wil zeggen dat we rond begin juni de akte laten verlijden en we eigenaar zijn van ons eigen stekje! Eindelijk gedaan met de huisbaas rijk maken :D

Kwam ook nog bij dat ik vorige week ziek ben geworden tijdens mijn twee dagen vakantie (en nu nog niet veel beter ben), mijn bazin een gesprek met mij heeft gehouden over mijn werkmotivatie, ik zonder benzine ben gevallen in het midden van Nederland, we nog wat problemen hebben gehad met een alcoholcontrole, ik door de sneeuw een keer vier uur onderweg ben geweest naar het werk, mijn vriend een auto heeft geraakt bij het slippen op de sneeuw, het twee jaar geleden was dat mijn bomma gestorven is, ... Nou ja, je begrijpt wel dat ik deze maand niet echt in een blogbui was. Maar daar komt nu verandering, dus kom zeker nog eens terug!

Woondromen met Bretz

2010-02-01T19:13:00.001+01:00

Sinds begin dit jaar zijn mijn vriend en ik op huizenjacht. We wonen nu al zes jaar samen in een huurappartement en het is hoog tijd om iets van onszelf te kopen ipv de huisbaas rijker te maken. We hebben niet zo heel veel eisen voor onze nieuwe woonst: badkamer en keuken moeten in orde zijn, er moet een zuidgerichte tuin zijn (in de zomer woon ik in de tuin, dus ik wil wel zon hebben als ik 's avonds thuis kom) en er moeten drie slaapkamers zijn - één als masterbedroom, de andere twee worden bureaukamers - nee, dat worden nooit kinderkamers, ik hou niet van kinderen, remember. Ik kijk er heel erg naar uit om terug een eigen hobbykamer te hebben, een plek van mezelf waar ik kan doen en laten wat ik wil en waar ik me eens kan terugtrekken als het nodig is. Ik heb al zes jaar geen eigen plek in huis en geloof me, ik mis het vreselijk.

Het huis hebben we nog niet gevonden - er zijn al wel enkele kanshebbers gepasseerd maar wegens omstandigheden bleken ze toch niet voor ons weggelegd - maar ik weet al wel ongeveer hoe mijn bureau slash hobbykamer er zal uitzien. Sowieso ga ik mijn donker eikenhouten bureau bij mijn grootvader halen. Aan dat bureau heb ik in mijn jeugd ettelijke uren doorgebracht en dat wil ik gewoon terug. Er zitten veel schuiven en legplanken in waar ik veel papier (lees: manuscripten) en ander hobbymateriaal in kan stockeren. Als ik mijn materiaal voor het kralen daar niet in wegkrijg, wil ik ook nog een houten kastje daarvoor, zo eentje dat afgeschuurd lijkt. Daarnaast wil ik een barokke beautytafel, zo een witte met veel krulletjes en decoratietjes, met een grote spiegel en laden. En als laatste wil ik een chaisse longue, je kent het wel: een zetel met één armleuning en een barok aandoende rugleuning waar je je Marlène Dietrich-gewijs in kan vlijen.

Gisteren was ik in De Drie Piramiden omdat mijn moeder nog een vitrinekast zoekt. Ik kon het niet laten om zelf ook rond te kijken en kwam het merk Bretz tegen met prachtige zetels. Een kleine waarschuwing: de meubelen zijn ontzettend kitscherig. Voor mijn gewone interieur vind ik dit echt niets - en ik denk niet dat mijn vriend het zou toestaan - maar voor mijn hobbykamer vind ik het echt perfect. Heeeere's the eyecandy!

Deze vind ik echt prachtig. Je kan er bijna met twee personen inzitten, zo breed is de zetel. Het lijkt me heerlijk om hierin een boekje te lezen en van een glaasje wijn te genieten.

Deze is ont-zet-tend groot. De zetel is gemakkelijk twee meter breed, zonder overdrijven. De glanzende knopen zijn "Swarovski"-parels. Kitscherig maar wel leuk. Deze zal helaas wel te groot zijn voor mijn hobbykamer.
Deze vind ik ook heel vrolijk, met die kussens in de vorm van bloemen.
Ook een relaxzetel maar dan veel strakker en minder kitscherig dan de rest van de collectie. Deze is ook een kanshebber voor mijn hobbykamer.

Deze doet mij heel retro aan. Ik vind het geweldig. De zetel is ook weer heel ruim, een echte blikvanger in je woonkamer maar wederom te groot voor mijn toekomstige hobbykamer.

Dit is mijn favoriet, een chaisse longue zoals ik het bedoel. Ik vind zelfs de kleur geweldig.

Kenden jullie Bretz? Vallen de meubelen bij jullie in de smaak?

Gevangenen in de Filipijnen dansen op de tonen van "Bad"

2010-01-29T16:30:00.009+01:00

Sinds enkele weken loopt het programma "My Name Is Michael" op de Vlaamse en Nederlandse televisie. Deze show gaat op zoek naar een begenadigd danser en zanger om de rol van Michael Jackson op zich te nemen in een tributeshow. Ik volg met plezier (en vaak tranen in de ogen) dit programma dat hulde brengt aan de King of Pop.

Maar niet alleen de kandidaten van deze show geven het beste van zichzelf op de tonen van Michael Jacksons songs, ook de 1.200 gedetineerden van de Cebu-gevangenis doen hun best. Onder leiding van de jarenlange choreograaf van MJ himself, Travis Payne, hebben ze twee dagen lang geoefend met volgend resultaat:

Ik heb hier mijn bedenkingen bij. De choreografieën van Michael Jackson staan niet bekend als makkelijk. Uit ervaring weet ik dat het ontzettend moeilijk is om een groep mensen synchroon te doen dansen. Wij hadden met zijn vijftienen soms al grote problemen en maanden voorbereiding nodig en nu zouden 1.200 gevangenen die niets met dansen hebben het op twee dagen kunnen? Ik ben sceptisch. Desalniettemin is het wel indrukwekkend om te bekijken.

Edit 01/02: Ik hoorde Dan Karaty, toch niet de eerste de beste choreograaf, zaterdag in My Name Is Michael zeggen dat Bad één van de moeilijkste bestaande choreografieën is waar zelfs heel veel ervaren en professionele dansers problemen mee hebben. En dan zou een stel gevangenen het op twee dagen (!) lukken om de choreografie te leren. Ik geloof het hele sprookje eigenlijk niet.

Wat is jullie mening?

Trop is teveel en teveel is trop

2010-01-28T14:13:00.011+01:00

Alvallen, het moet zowat het populairste goede voornemen zijn op Nieuwjaarsdag. Ook ik heb me voorgenomen om wat kilootjes te verliezen maar het laatste wat ik wil, is Catherine Zeta-Jones achterna gaan.

Rond en gezond

De donkerharige actrice staat bekend voor haar vrouwelijke vormen en - in Hollywoodtermen - "maatje meer". Die mooie vrouwelijke vormen zijn op twee maanden tijd helemaal verdwenen. De ooit zo prachtige dame verloor in die tijd een recordaantal kilo's en ziet er akelig mager uit. Kijk zelf maar:

Kijk naar die beentjes en die nek die strakgespannen staat. Creepy! Haar ronde wangetjes zijn verdwenen en als je het mij vraagt, is ze ook wat borstomtrek kwijt. Ik zeg niet dat ze niet mocht afvallen maar ze was beter enkele kilo's eerder gestopt. Ik vond haar echt prachtig maar nu ziet ze er uit als een kruising tussen Madonna en Victoria Beckham.

Wat vinden jullie van deze transformatie? Welke versie van Catherine Zeta-Jones verkiezen jullie?

(Bron foto's: Elle)

"'t Is ni miêr wa 't gewest is en 't zal noêt ni mer wörre wad et was"

2010-01-27T13:19:00.000+01:00

Het is alweer eind januari en veel verliefden onder ons kijken al reikhalsend uit naar de tweede zondag van februari, 14 februari. Ik echter bevind me momenteel in de pijnlijkste periode van het jaar, met als macaber hoogtepunt Valentijnsdag zelf. Een dag die voor mij niet langer de dag van de liefde is maar de dag dat mijn grootmoeder me voor eeuwig verliet. Laat ik bij het begin beginnen.

Een kleine elf jaar geleden ging het opeens bergaf met mijn grootmoeder: de sterke vrouw die heelder dagen in de weer was met het huishouden moest plots in de middag gaan neerliggen omdat ze geen energie meer had. Enkele tests later in het Jan Palfijnziekenhuis waren we niet bepaald veel wijzer: de dokter had het idee dat ze ergens bloed verloor maar hij wist niet waar en diagnosteerde dan maar een zeldzame bloedziekte die niet geneesbaar was maar wel behandelbaar (dus niet dodelijk). Wat volgde, waren twee jaren op en neer rijden naar het ziekenhuis, eerst maandelijks, uiteindelijk wekelijks, om een paar zakken bloed in haar lichaam te laten pompen om zo het "verloren" bloed te compenseren. Ook kreeg ze geregeld epo ingespoten.

Lichamelijk ging het snel van kwaad naar erger: wat eerst een dutje van een uur was, werd er eentje van een hele middag omdat ze echt geen energie meer had. Na die twee jaren kreeg ze een andere dokter (de vorige ging op pensioen) die haar eerlijk opbiechtte dat hij haar niet kon helpen omdat hij niet wist wat er echt aan de hand was. Daarnaast bleef een goede vriend van mijn grootouders, een huisdokter, haar vertellen dat ze eens een andere dokter moest opzoeken. Ze werd doorverwezen naar dokter Sachez in het Stuivenberg Ziekenhuis. Zijn verdict was keihard: leukemiecellen in de milt en een verdord beenmerg (zodat er geen aanmaak meer was van bloedcellen). Indien er niks werd gedaan, zou ze binnen de zes maanden sterven.

Nog geen maand later startte de chemobehandeling en de bestralingen. Wat ooit een sterke, mooie vrouw was, veranderde voor mijn ogen in een zielig hoopje mens (het klinkt grof maar is niet zo bedoeld hoor, mijn grootmoeder was mijn alles maar dat was mijn grootmoeder niet meer, toch niet zoals ik ze altijd gekend had). Haar beenmerg werd met weet ik welke techniek stilgelegd en ze kreeg stamcellen van haar broer ingespoten die ervoor moesten zorgen dat er weer bloedcellen werden aangemaakt. Nadat de afstotingsperiode voorbij was, begonnen we allemaal uit te kijken naar de moment dat mijn grootmoeder weer een sterke vrouw werd. Maar die tijd is helaas nooit gekomen.

Nog in het ziekenhuis tijdens de chemobehandeling kreeg ze een zware longontsteking en een ziekenhuisbacterie te verwerken. Eenmaal terug thuis at ze amper. We hebben geregeld aan tafel gezeten terwijl zij naar het toilet liep om alles er uit te braken (ik woonde bij mijn grootouders). Ze vermagerde fel en ging van +- 80kg naar +- 50kg. Uiteindelijk kreeg ze in het midden van de nacht een maagbloeding waarvan ze gelukkig wel wakker werd en ze behandeld kon worden. Helaas was mijn grootmoeder van de generatie dat er niet geklaagd mocht worden, want eigenlijk had ze al weken buikpijn maar uit angst om terug in het ziekenhuis te belanden, zweeg ze.

In de zes jaar tussen haar behandeling en haar dood kreeg ze nog een paar longontstekingen en andere ouderdomskwalen te verwerken (ze was al 71 bij haar eerste chemobehandeling). De keren dat ik in het ziekenhuis heb gestaan, zijn al lang niet meer op twee handen te tellen en de dingen die ik daar heb gezien, zijn gewoon te gruwelijk om te beschrijven. Door de vele bloedtransfusies in de eerste jaren kreeg ze op een gegeven moment over heel haar lichaam roestvlekken. Al die opgestapelde ijzer zocht een uitweg. Pijnloze dagen heeft ze nooit meer gekend.

Uiteindelijk is ze net na Kerstmis 2007 in het ziekenhuis opgenomen met een longontsteking en buikpijn, wat een fistel bleek te zijn die dringend geopereerd moest worden. Na veel gediscussieer tussen haar oncoloog en de darmspecialist is ze dan eind januari 2008 geopereerd. Het was voor heel de familie een zeer stresserend moment omdat het gevaarlijk was om haar te opereren omwille van haar achtergrond maar gelukkig is ze er door gekomen.

Anderhalve week later kwam de darmspecialist op een vrijdag langs zijn neus weg vertellen dat hij enkele buikspieren/pezen was "vergeten" vast te naaien, een foutje dat hij pas had opgemerkt na een scan! Ofwel groeiden die vanzelf terug aan elkaar ofwel moest ze terug geopereerd worden. Had de chirurg geen tijd gehad om ze vast te naaien (gezien haar longontsteking kon ze niet lang onder narcose blijven) of had hij het echt over het hoofd gezien; we weten het niet. Voor mijn grootmoeder was dit in elk geval de druppel en ze vertelde mijn grootvader dat ze bij een operatie het niet meer zou kunnen opbrengen om zichzelf er door te sleuren. De maandag erop duwde de chirurg zijn wil door en opereerde haar. Vier dagen later op Valentijn stierf ze zonder dat ze haar ogen nog had opengedaan na de operatie...

Geregeld vraag ik mij af of dit alles vermeden had kunnen worden als die eerste "specialist" gewoon het lef had gehad om toe te geven dat hij niet wist waar hij mee bezig was en haar had doorverwezen. Daarom, vertrouw nooit op één specialist; als hij het niet meer weet, zoek gewoon een tweede opinie! In mijn geval heeft hij er samen met de darmspecialist voor gezorgd dat Valentijnsdag nooit meer hetzelfde zal zijn.

Korte trip naar Amsterdam

2010-01-03T16:26:00.013+01:00

Aan het begin van de laatste week van 2009 trokken mijn vriend en ik twee dagen naar Amsterdam voor een uitgebreide shoppingtrip. Dankzij het hotelboekje van Flair konden we voor 30€ per persoon een nachtje verblijven in het beste viersterrenhotel van Nederland, het Dorint Hotel Amsterdam-Airport. De hotelkamer was echt heel netjes. Kijk zelf maar even mee:

De rode wand aan de linkerkant kon je uittrekken zodat je slaapgedeelte van de badkamer kon scheiden. In de kast aan de rechterkant waren er twee deuren. Eén daarvan gaf toegang tot een koffiezetset, de andere verborg een strijkplank. Ik vond het echt geniaal!

Er was ook nog een wellnessgedeelte maar daar hebben we geen foto's genomen. Dat bevatte een zwembad waarover een brug liep die je naar de sauna's bracht. Er was een sanarium, een Turks stoombad en een Finse droge sauna. Je kon je ook douchen onder een ijskoude douche en je scrubben met lavendelscrubzout.

Het ontbijt werd geserveerd in buffetvorm en was zeer uitgebreid. Je kon er broodproducten en charcuterie vinden, fruit en yoghurt, warme gerechten voor een Engels ontbijt en verschillende fruitsappen. Wat ik heel positief vond, is dat er ook een gluten- en lactosevrij gedeelte was.

In Amsterdam City zijn we vooral verloren gelopen LOL. Ik heb absoluut geen idee wat we allemaal gezien hebben maar het was wel duidelijk dat we in het toeristische/shopgedeelte van de Nederlandse hoofdstad zaten. Enkele sfeerbeelden:

Plein aan de overkant van de straat van Madame Tussaud

Plein voor Madame Tussaud (De Dam dus volgens Jehanne)

Onbekend plein (Rembrandtplein volgens Joy)

Sfeerbeelden vanop een mooie brug

In de buurt van het Centraal Station

Eten deden we in een leuk Mexicaans restaurant, Matias. We kregen een plaatsje toegewezen aan het raam, net naast de bar, zodat we een plekje met veel privacy hadden. Ik heb er een gigantische schotel met nachos, bruine bonen, kip, gehakt, tomatensaus, guacamole en zure room gegeten. Lief had een burritto met allerlei lekkers tussen. Natuurlijk konden de mojito en caïpirinha niet ontbreken. Een echte aanrader!

Zijn jullie al eens in Amsterdam geweest? Als je plekjes herkent, mag je me in de comments de namen laten weten ;)

Alle foto's werden trouwens genomen met de nieuwe gsm van mijn vriend uit het Telenetartikel.

Mep een mug dood voor het goede doel

2009-12-23T14:48:00.004+01:00

Naar goede gewoonte organiseert Studio Brussel ook dit jaar een MusicForLife-actie en in Nederland doet 3FM een Serious Requestje. Dit jaar is malaria het grote topic. Jaarlijks sterven duizenden mensen in Afrika door malaria. Dit kan makkelijk worden tegengegaan door muskietennetten rond je bed te hangen maar daar moet je geld voor hebben en daar hebben ze in de derde wereld een serieus tekort aan. Daarom bundelen de twee radiostations hun krachten en stellen ze alles in het werk om geld in te zamelen voor dit goede doel.

Ook jij kan een duit in het zakje doen door geld te bieden voor een plaat, in de zetels van Neckermann tien minuten te niksen, of een mug dood te meppen. Dat laatste niet letterlijk natuurlijk, dat gaat nogal moeilijk in deze ijskoude tijden, maar wel via de pc. Het is heel simpel: je opent de link, geeft het spel de tijd om te laden en mept keihard op de Z-toets van je toetsenbord. Het neemt niet meer dan twee minuten in beslag en je helpt het goede doel.

Een nieuwe gsm voor een klein prijsje

2009-12-23T13:57:00.005+01:00

Voor de Belgische lezers heb ik een leuk nieuwtje. Jullie kennen waarschijnlijk wel de reclamefilmpjes met die man die uitleg geeft over de Beiaard voor een fooi of zijn broek bij de tweedehandswinkel verkoopt en dan voor een euro een nieuwe gsm koopt bij Telenet. Persoonlijk had ik geen enkel idee wat dit inhield tot mijn vriend dit weekend een nieuwe gsm ging kopen.

Hij koos voor een Samsung F480, een touchscreen gsm van 250€. De verkoper vroeg ons of we klant zijn bij Telenet en stelde ons voor om over te stappen van onze huidige provider naar Walk&Talk20 van Telenet. Niet enkel betaal je bij deze formule maar 0.17€ per minuut - zowel in de dal- als in de piekuren en zowel naar vaste als mobiele lijnen - daarnaast kan je ook een gsm aan een superinteressant prijsje kopen. Voor mijn vriend kwam het er op neer dat hij nog maar 128€ moest betalen voor de gsm. Dat is nog maar ongeveer de helft van de normale prijs! Als dat geen mooie deal is.

Ik heb ook nog andere toestellen gezien, waarvan je sommigen zelfs voor 1€ kan kopen als je klant bent of wordt van Telenet Mobile. Ik heb er geen idee van hoe ze de korting berekenen maar het loont zeker eens de moeite om je te informeren als je van plan bent een gsm te kopen.

Another One Bites The Dust

2009-12-21T13:15:00.007+01:00

Toen ik deze morgen naar goede gewoonte mijn internet opende met Het Laatste Nieuws als startpagina viel mijn oog op de woorden "In Memoriam Brittany Murphy 1977-2009". Als een razende begon ik naar de showbizzafdeling van de krant te scrollen, onderwijl mompelend: "Nee, dat kan niet waar zijn, dat moet een vergissing zijn". Helaas, het is geen vergissing, actrice Brittany Murphy is gisteren weldegelijk gestorven aan een hartstilstand, volgens de roddelpers ten gevolge van pijnstillers (dezelfde als Michael Jackson) en een medicijn voor de griep. Dit deed mij direct denken aan de dood van Heath Ledger, allebei zo jong, zo mooi, zo getalenteerd en gestorven aan een combinatie van medicijnen. Brittany is vooral bekend omwille van haar prachtige glimlach en een beetje hese stem.

Ik leerde Brittany kennen door de film Girl, Interrupted, waar ik direct een boon kweekte voor zowel haar als Angelina Jolie. Vooral haar rol in Sin City heeft veel indruk op mij gemaakt. Onlangs zag ik haar nog bezig in "The Dead Girl". Ik vond haar één van de betere actrices van haar generatie, dat zeiden mijn vriend en ik toen ook tegen elkaar, en ik was er eigenlijk van overtuigd dat ze een mooie carrière tegemoet ging maar het heeft helaas niet mogen zijn.

Wat is de dood toch gemeen geweest voor sterren in 2009! We hebben dit jaar echt veel talenten verloren en velen daarvan behoorden tot mijn favorieten, zoals Michael Jackson, Yasmine, Patrick Swayze en nu deze Brittany Murphy. R.I.P. guys!

Originals Denim Heaven houdt uitverkoop

2009-12-13T22:13:00.003+01:00

Vandaag was ik in Antwerpen en daar heb ik iets geweldigs ontdekt:

Originals Denim Heaven houdt uitverkoop wegens verbouwingen!

Originals is de favoriete winkel van mijn vriend. De winkel ligt achter de Oudaan. Je vindt er veel verschillende merken, zoals G-Star, Replay, Diesel, Björn Borg en nog veel meer. Momenteel krijg je grote kortingen. Zo kocht ik twee stukken van Diesel met 50% korting. Mijn vriend nam een jas van G-Star mee met 30% korting. Niet slecht, zeg ik.

Hoe lang de uitverkoop nog duurt, ben ik helaas vergeten te vragen. Wel zag een blad hangen waarop stond dat ze volgende zondag en de eerste zondag van januari ook open zijn. Ik veronderstel dat de verbouwingen daarna beginnen. Profiteer er van als je in de buurt bent!

Just A Thought

2009-12-09T22:29:00.004+01:00

De energie die je steekt in de jaloezie op iemands verwezenlijkingen kan je beter aanwenden om zelf (te proberen) iets te bereiken.

Mijn vriend zit vaak kwijlend voor de televisie zich te vergapen aan anderen hun rijkdom. Ik krijg dan vaak te horen: "Goh, wat moet het toch geweldig zijn om rijk te zijn" en "Zie hier, die auto zou ik ook wel willen kopen". Zo rijk zijn als de zee diep is, is één van zijn dromen die hij in dit leven waarschijnlijk niet gaat kunnen realiseren. Hij wil nl. wel dat geld hebben maar hij is niet bereid om meer te doen dan zijn gewone job van negen tot vier uit te voeren.

Sinds ik bovenstaande quote op een nieuwssite las, kan ik geen jaloezie meer voelen voor de verwezenlijkingen van anderen - wel bewondering. De quote slaat echt de nagel op de kop: als je iets wil, moet je het zelf proberen te bereiken. Door groen van jaloezie voor je televisie voor je uit te zitten staren, zal dat niet lukken; je moet actie ondernemen!

Dus probeer ik vanachter mijn laptop schrijvend een centje bij te verdienen, terwijl mijn vriend een keuze probeert te maken tussen Audi, BMW en Mercedes ;)

Just A Thought

2009-12-08T13:28:00.005+01:00

Als je stopt met het najagen van je dromen, kan je evengoed stoppen met leven.

Ik droom al sinds ik een klein mieke ben van een carrière als schrijfster, nou ja auteur (schrijver ben je vanaf dat je verhalen enzo schrijft, al is het maar voor jezelf, auteur ben je als je verhalen worden uitgegeven/gepubliceerd). Ondanks dat ik volgend jaar al 30 jaar word, ben ik niet van plan die droom op te bergen; integendeel, ik zal er alles aan doen om mijn droom te kunnen verwezenlijken. Ook al is er een grote kans dat ik nooit een boek zal uitgeven, wil ik niet opgeven. Het laatste wat ik wil, is op mijn sterfbed denken: "Wat als ik het toch geprobeerd had?"

Mijn vriend heeft grote moeite om die droom te begrijpen. Hij snapt echt niet dat ik naast mijn job nog moeite wil doen om een andere job, die er eigenlijk nog geen is, uit te voeren. Voor hem bestaat het leven uit geld verdienen, dat geld uitgeven, wat plezier maken en zijn grootste droom is mij de hele dag n... euh knuffelen. Er bestaan dus geen grotere tegenpolen als wij en ik heb me er na al die jaren bij neergelegd dat hij allesbehalve ambitieus is. De zin die ik dan ook het vaakst te horen krijg thuis, is: "Stop daar toch eens mee, doe daar toch geen moeite meer voor." En daar kan ik razend van worden want als ik mijn grootste droom moet opgeven, kan ik imo evengoed ineens sterven.

Ik ben benieuwd hoe jullie over mijn stelling denken.

De aanhouder wint

2009-12-08T13:18:00.005+01:00

Herinneren jullie je nog die geweldige peeptoeboots van Jimmy Choo die ik zo graag wilde? Nadat ik er in de winkel had naast gegrepen, ben ik op eBay en Marktplaats op zoek gegaan naar de boots. En ik heb ze gevonden en gewonnen! Eigenlijk wilde ik er max. 150€ (winkelprijs: 129€) voor betalen maar heb mijn prijs toch 10€ moeten verhogen. Ach, 160€ vind ik nog niet superveel voor een goed paar schoenen en als je iets héél graag wil, dan is dat toch elke euro die je er aan uitgeeft waard, niet?

Ik ben in ieder geval superblij dat ik ze nog heb kunnen scoren en ik kan niet wachten om ze aan te trekken.

Lady GaGa at MTV Video Music Awards 2009

2009-12-03T11:39:00.006+01:00

Ik ben geen fan van Lady GaGa, absoluut niet. Toen mijn danslerares begin maart liet weten dat we op Pokerface gingen dansen, was ik waarschijnlijk de enige in de danszaal die vloekte. Ik vond haar een aandachtstrekker en overroepen als popartiest. Boy, was I wrong!

Dit weekend zaten we om twee uur 's nachts naar de herhaling van de VMA's van september te kijken en ook het optreden van Lady GaGa passeerde de revue. Ik heb serieus vijf minuten met open mond zitten staren. Wat een performance (lekkere sneer naar de media), wat een stem, wat een inleving! Het was gewoonweg perfect. Het eerste wat op mijn lippen lag na afloop was: "Encore! Kan iemand ff terugspoelen?"

De volgende dag heb ik direct de video op YouTube opgezocht en ik bekijk hem echt meerdere keren per dag, zo geweldig vind ik het. Vooral het stukje net nadat ze piano speelt en op een heartwrenching manier zingt: "I'm your biggest fan, I'll folow you untill you love me. Papa, paparazzi" is mijn favoriet. Ik had het de eerste keer niet echt door maar na meerdere keren kijken, denk ik dat ze met haar performance wil zeggen dat de media (paparazzi) artiesten gek maken en zelfs tot hun dood kunnen leiden. Wat denken jullie?

Ik ben er nog niet achter gekomen hoe ik een video van YouTube op mijn blog kan plaatsen, zodat je die video hier kan bekijken. Help!

Jimmy Choo for H&M: De Buit

2009-11-15T14:17:00.007+01:00

Gisteren is het ondenkbare gebeurd: Ik heb een Jimmy Choo-stuk gekocht! Ik had mij er al lang bij neergelegd dat ik niets meer ging vinden toen ik toch nog een prachtige jumpsuit kon vinden. Rond twaalf uur kwamen mijn schoonzus en ik in Antwerpen aan. We liepen twee H&M's af waar niets te zien was toen zij zich ineens herinnerde dat er naast Bershka ook nog een H&M is. Wij daar naartoe en daar stond een hele groep mensen voor de deur te wachten. Wij begonnen ook aan te schuiven maar toen we na tien minuten hoorden dat alles uitverkocht was, besloten we op te geven.

Toen we een kwartier later terug voorbij liepen, was de groep verdwenen. We gingen toch nog eens kijken onder het motto: wie weet vinden we nog iets. En ja hoor, recht naast de deur hing een jumpsuit in maat 40, dat kon ik niet laten liggen. In de Jimmy Choo-afdeling werd al snel duidelijk dat er nog maar weinig schoenen overbleven. Wel zat er een meisje de peeptoe boots te passen. Omdat ik die ook graag wilde, bleven we even staan om te kijken of ze ze ging kopen. Na tien minuten gaven we op en gingen passen. Terwijl ik stond te wachten, werd er een jumpsuit in maat 38 teruggegeven. Ik vroeg aan de verkoopster of ik die ook mocht passen. En dat bleek een perfecte maat voor mij te zijn! De jumpsuit was al binnen.

Wij terug naar het Jimmy Choo-gedeelte waar die griet nog altijd de boots aan het passen was. We hebben nog een kwartier staan wachten terwijl madam maar geen keuze wilde maken en zelfs begon rond te bellen om te vragen of ze ze wel zou kopen. Ik wilde nog op haar afstappen en vragen of ze van plan was de boots te kopen maar dat vond ik net iets té boertig. Dus ben ik maar afgedropen en mijn jumpsuit gaan betalen. Ik vind het jammer van de boots maar ik ben toch superblij met deze beauty!

De jumpsuit werd wel verkocht zonder de riem.

Hebben jullie een item gescoord?

3, 2, 1, schrijf!

2009-10-31T18:53:00.003+01:00

Wie deze blog al een tijdje volgt, weet dat november traditioneel schrijfmaand is. In november doe ik nl. sinds 2006 mee aan National Novel Writing Month, beter gekend als NaNoWriMo. Voor wie het nog niet weet: het is de bedoeling dat je tijdens november een boek schrijft van 50.000 woorden. De wedstrijd is bedoeld voor iedereen die al jaren roept dat zij/hij ooit een boek gaat schrijven. Geen woorden meer maar daden!

Laten we eerlijk zijn: 50.000 woorden schrijven op een maand is een hel. Maar wel een plezante ^_^ Elk jaar opnieuw denk ik in december: "Nooit meer" maar tegen eind augustus krijg ik toch altijd weer de kriebels om mee te doen. En nadat ik vorig jaar voor de eerste keer de 50K ook daadwerkelijk haalde, ben ik hongerig voor meer!

Als je hier de komende weken niet veel nieuwe posts zal vinden, dan weet je waar je me kan vinden, zwoegend en zwetend. Wel kan je mijn vorderingen volgen op mijn schrijfblog. Voor de geïnteresseerden, dit is mijn voorlopige plot: Nikita en Maurits leren elkaar kennen in de supermarkt. Zij is Russische, hij Belg. Ze gaan samenwonen en ondanks hun relatieproblemen wordt ze toch zwanger. Uiteindelijk blijkt dat zij zwanger is geworden om hem te binden en voor zijn geld maar zij heeft ook nog een geheim. Het is allemaal nog heel summier en ik heb de hele plot ook niet uitgewerkt omdat een verhaal toch zijn eigen zin doet terwijl je aan het typen bent. Dat is echt een vreemde gewaarwording: je hebt iets voor ogen en toch eens je aan het schrijven bent, loopt het verhaal ineens een andere richting uit. Zo blijft het ook voor mij spannend.

Nog iets minder dan vijf uur te gaan! Tot in december! ;)

Review In De Watten

2009-10-30T12:07:00.004+01:00

Een tijdje geleden schreef ik een post over de spulletjes van In De Watten die ik had ontvangen. Ik heb de producten een maand lang aan een grondige test onderworpen en mijn ervaringen in een review van vier A4-pagina's gegoten. De review wordt in vier delen op Beautyreview geplaatst.

Benieuwd? Het eerste deel staat vanaf vandaag online!

Jimmy Shoo for H&M

2009-10-29T14:03:00.006+01:00

Zitten jullie net als ik al een paar weken te springen van ongeduld? Helaas, je zal toch nog een goede twee weken moet wachten tot le moment suprême. Het duurt nl. nog tot 14 november voor de collectie van Jimmy Shoo te koop wordt aangeboden bij H&M. Maar voor je begint te juichen, moet ik je er op wijzen dat het geen makkie gaat worden om deze collectie aan te kopen. H&M heeft nl. strikte regels opgesteld voor het verloop van de Jimmy Shoo-verkoop: de eerste 160 mensen krijgen een armband waarmee ze een bepaalde tijd mogen shoppen in de Jimmy Shoo-sectie. Pas na twee uur (!) wordt de sectie voor iedereen opengesteld. En alsof dat nog niet genoeg is, heeft men besloten dat je maar één stuk per item mag meenemen. Je kan dus geen sandalen shoppen voor je ma als jij dezelfde wil hebben. Ik begrijp wel dat ze iedereen de kans willen geven om een exclusief stuk te shoppen maar ik vind het toch veel te ver gaan hoor.

Goed, dit gezegd zijnde, kunnen we nu beginnen kwijlen. Je kan vanaf vandaag de hele collectie op de site van H&M bekijken, met prijzen bij. Op mijn wishlist staan de blauwe sandaaltjes, de peeptoe boots en de jumpsuit; samen goed voor een 290€, wat ik best schappelijk vind van prijs. Heb jij al een wishlist of spreekt deze collectie je niet aan?

So I thought I can dance

2009-10-16T14:04:00.004+02:00

Sinds So You Think You Can Dance wordt uitgezonden, zit ik met de kriebels in mijn ledematen vanuit mijn zetel te kijken. Ik heb zelf meer dan vijftien jaar gedanst: ik ben begonnen met klassiek ballet (6 jaar), ben rond mijn twaalfde overgestapt naar jazzdans en heb na die zes jaar nog twee jaar lessen hiphop en een half jaar streetdance gevolgd. Sinds kort dans ik na een break van bijna acht jaar weer Latin Funk bij Dancepoint. Zoals velen bij SYTYCD zeiden, dans is mijn ding. Ik merk het als ik een leuke clip zie of een goede beat hoor, ik heb nog altijd de goesting om choreografieën te bedenken en me volledig te smijten.

In alle bescheidenheid durf ik te beweren dat ik best goed kan dansen. Bij optredens was ik vaak degene die vooraan stond en waarop iedereen vertrouwde om de juiste passen te dansen. Ik heb zelf ook een paar choreo's gemaakt waar we mee optraden. Ik heb altijd wel gedacht dat ik een goede techniek heb en lenig ben... tot ik SYTYCD zag. Mijn mond viel echt open bij de passen die sommigen maken en al gauw besefte ik dat ik eigenlijk maar weinig kan, heel confronterend allemaal. En nadat ik een filmpje van Sofia Boutella zag, besloot ik in het vervolg maar niet meer te koop te lopen met mijn "danstalent". Oordeel zelf maar!

Zo krom is de gezondheidszorg in België

2009-10-15T11:08:00.004+02:00

België is best een goed land om in te leven: goede gezondheidszorg, goed sociaal vangnet en gelijke rechten voor man en vrouw. Er is echter één ding dat je niet mag doen in dit land en dat is zwaar ziek worden. Niet alleen verlies je een boel inkomsten als je lange tijd thuis moet zitten en je terug moet vallen op het ziekenfonds, daarnaast kan een zware ziekte véél kosten meebrengen, meer kosten dan je inkomsten hebt op dat moment. Gelukkig worden veel kosten wel gedekt door de gezondheidszorg maar in sommige gevallen worden er geen terugbetalingen voorzien, zoals in het geval van een goede vriendin van mij.

Na een lange periode van blaasontstekingen en de één na de andere ziekte (op het laatste kon ze nog amper op haar benen staan) werd bij deze 27-jarige meid het chronisch vermoeidheidssyndroom vastgesteld. Door (haar toen onbekende) voedselintoleranties is haar darmwand verdund, waardoor gaatjes zijn ontstaan, waardoor virussen haar darmen zijn binnengedrongen, dat er voor zorgt haar hartkleppen zijn verzakt en ze meer melkzuur in haar hersenen aanmaakt, wat op zijn beurt weer zorgt voor depressies (dat is wat ik heb kunnen onthouden van de uitleg). Een hele brok dus, ik moest echt ff slikken toen ze het vertelde. Het gevolg is dat haar dagen bestaan uit werken, eten en slapen. Letterlijk. Om half tien ligt ze meestal al in haar bed terwijl ze vroeger een actieve meid was met altijd wel zin in een feestje.

De dokter heeft haar beloofd dat ze er met de tijd terug bovenop zal komen maar ze zal nooit meer dezelfde zijn. Het belangrijkste is nu dat haar immuunsysteem weer versterkt wordt. Daarvoor krijgt ze twee keer per week epiduraal B12 ingespoten en moet haar vriend dagelijks een spuit vitaminen in haar buik leegspuiten. Een hele beproeving als je niet van spuiten houdt. En alsof dit nog niet genoeg leed is, kreeg ze van het RIZIV ook nog eens te horen dat die spuiten niet worden terugbetaald. 1000€ maandelijks moet ze zelf ophoesten. Laat ik dat herhalen om het te laten doordringen: D U I Z E N D euro! Dat is verdomme 2/3 van een loon.

Maar het ergste moet nog komen. Haar CVS is biologisch bepaald, het zijn haar organen en afweersysteem die ervoor hebben gezorgd dat ze ziek is geworden. Je kan ook psychiatrische CVS hebben: door een depressie, psychiatrische aandoening of een schokkende gebeurtenis (zoals een ongeluk) kan je CVS ontwikkelen. Door je "slechte" gedachten falen je organen, zoiets. Voor deze laatste categorie volstaat het vaak om enkele sessies bij de psychiater te volgen om alles terug op het juiste spoor te krijgen. En guess what? Deze categorie CVS-patiënten krijgen hun behandeling WEL terugbetaald! Dat is toch bijna niet te geloven! Mijn mond viel echt open toen ze dat vertelde. De reden voor deze terugbetaling is dat de behandeling natuurlijk een stuk goedkoper is en dat CVS nog een redelijk nieuwe ziekte is (15 jaar "oud"). Daar zijn die patiënten van de eerste categorie vet mee. Het is zelfs zo erg dat als je de behandeling niet kan betalen, tja, je gewoon geen behandeling krijgt :O Dat zijn gewoon Amerikaanse toestanden, ik wist niet eens dat dat in België nog bestond.

Mijn vriendin heeft besloten om, als ze zich beter voelt, te gaan strijden voor die terugbetaling. Gezien zij een kleine BV is (god, wat vind ik dat maf om over mijn vrienden te zeggen), kan zij haar bekendheid aanwenden om dit probleem aan te kaarten. En natuurlijk wil ik haar daar héél graag bij helpen. Ze zei al dat ik, als ik een bekende columniste ben, maar eens een column over haar moet schrijven maar ik heb er nog eens over nagedacht en ik wil eigenlijk wel haar ghostwriter worden voor een boek over die zware ziekteperiode en de opbrengst dan schenken aan onderzoek naar CVS. Ik moet het haar nog voorstellen maar ik denk wel dat ze het leuk zou vinden. Dit wordt zeker vervolgd, als zij zich wat beter voelt ;)

Outfit of the Day: The Wedding

2009-10-13T11:08:00.011+02:00

Voor alles moet er een eerste keer zijn, bij deze mijn eerste Outfit of the Day. Geen idee of er nog meerdere gaan volgen maar deze wilde ik jullie niet onthouden.

Zaterdag trouwde mijn kleine broertje. Persoonlijk ben ik geen voorstander van het huwelijk, voor mij is het gewoon een papiertje dat officieel bevestigt wat ik al jaren officieus aanvoel. Tuurlijk is een huwelijk wel gemakkelijk om je erfenis vast te leggen maar zulke dingen kan je tegenwoordig ook met een samenlevingscontract vast leggen. Wat mij betreft, is een huwelijk dus helemaal niet nodig en voor mijn broer was het jaren ook geen optie. Tot zijn schoonvader onverwachts stierf en hij en mijn schoonzus zagen wat een rompslomp dat gaf. Om te voorkomen dat de ander in de kou zou staan bij een eventueel overlijden besloten ze toch te trouwen. En ondanks mijn tegenkanting vond ik het toch spannend en leuk, zeker toen hij nogal onbehouwen dé vraag stelde: "(Ik heb meerdere goede vrienden maar ik heb maar één zus.) Wil jij mijn getuige zijn?" Hell yeah! En dus moest ik op zoek naar een deftigere outfit dan mijn skinny jeans (ik heb altijd geroepen dat ik in mijn jeans zou trouwen).

Ik draag een jurkje van Steps, panty van Veritas en pumps (met superhigh heels) van Zara. Mijn vriend draagt een broek van ikweetnietmeerwaar, een hemd van Olivier Strelli, schoenen van Sacha en hij had ook nog een zwarte ribfluwelen vest van Hugo Boss maar die heeft hij nogal snel uitgespeeld. Die vette kever (Ik ben gek van kevers) had mijn broer gehuurd om zijn verloofde bij haar moeder thuis op te halen. Een heel week heeft die auto bij mijn ouders gestaan en ik wist van niets, schande! Waarschijnlijk hadden ze schrik dat ik er een tourke mee wilde maken, haha.

Mijn broer droeg een prachtig chocoladebruin kostuum met een heel mooie goudbeige das. En zijn vriendin, oeps vrouw, droeg een mooi gebroken wit kleedje dat ze in London had gekocht.

Het was een heel mooie dag en hoewel er geen avondfeest was, hebben we er toch nog een goei lap op gegeven, in de Vuile Was in Antwerpen. Laten we zeggen dat er niet veel huwelijksnacht meer overschoot tegen dat we thuis waren ;)

Nagellakswatches

2009-09-29T11:49:00.004+02:00

Een tijdje geleden vroegen enkele lezeressen me om swatches te posten van mijn nieuwe nagellakjes. Op het forum van Beautyreview werd hetzelfde gevraagd en daar heb ik een topic geopend waar ik in de loop van de weken al mijn nieuwe en oude nagellakjes zal showen.

Komt dat zien! :)

Benelux' Next Topmodel

2009-09-22T14:28:00.007+02:00

Sinds vorige week kunnen we ons weer laven aan over the top discussies en ander meidengekat in Benelux' Next Topmodel. In tegenstelling tot de vorige jaren is dit een gemengde productie en dat hebben wij Belgen al snel geweten. De presentatrice is Nederlands, net als de make-upexpert en het modellenbureau waar de winnares een contract krijgt, en volgens mij staat de Mansion zelfs in Nederland. Ook aan de stukjes waarin Daphne en de meisjes praten, merk je de Nederlandse invloed. Persoonlijk hield ik meer van de Belgische aanpak.

Dat ook een deel van de kandidaten Nederlands is, is natuurlijk niet meer dan logisch maar het valt ons natuurlijk wel direct op: de Nederlandse meisjes zijn mondiger - om niet te zeggen: bitchiger. Die Tessa is echt het soort puber dat je niet als je kind wil hebben. Gisteren viel het mij op dat zij kritiek enkel kan weerkaatsen. Het zal wel aan haar leeftijd liggen. Ik vond het alleen vreemd dat ze tegenover de jury ineens geen grote mond meer heeft. Ik had haar graag horen zeggen: "Daphne, welke poedel heb jij moeten vermoorden voor dat buttugly kapsel en in welke eeuw leeft jouw stylist?" Maar Tessa is niet de enige die kan bitchen: Denise en Lianne kunnen er ook wat van. Het lijkt wel Benelux' Next Topbitch ;)

De make-overs gisteren vond ik weer meer dan de moeite. De meesten zijn zeer geslaagd: ik ben vooral fan van het tomboykapsel van Tessa, zo cool! Roxanne leek met haar korte coupe ineens wel héél erg op de winnares van het eerste Topmodelseizoen Hanne Baekelandt. En de persoon die de coupe van Bianca heeft bedacht, zouden ze moeten stenigen. Ocharme het kind! Dat rode, korte kopje trekt echt op niets. Nu ben ik zelf niet vies van een kapselmetamorfose en heb ik zelf ook zo'n korte coupe gehad, na een hanenkam en andere stekelige kapsels; het is dus niet dat ik iets heb tegen kort haar maar dit is écht lelijk.

Van de jury ben ik steil achterover geslagen: de grofheid waarmee zij de meisjes te woord stonden, is gewoon vreselijk. Ok, ze zeggen op voorhand dat ze eerlijk en rechtuit zullen zijn maar daarom hoef je toch niemand te beledigen. Dat had allemaal ook op een andere manier verwoord kunnen worden, in mijn ogen. Hun motivatie is dan wel dat het er in de echte modellenwereld ook zo aan toe gaat maar ik vond het echt ongepast. Wat mij ook opviel toen ik de jury hoorde praten, is dat een model echt alleen maar als een veredelde kapstok wordt bekeken (tegen Denise die moest huilen omdat haar haar werd geknipt: "Who cares dat jij dat niet leuk vindt?! Je bent een model, je hebt niets te vinden.") Wat mij betreft, is dit programma goed om meisjes af te schrikken ipv het modellenberoep te promoten.

Mijn chips en cola staan alvast klaar voor volgende week! Wie kijkt er mee?

Thanks for giving us the time of our lifes, Mr. Swayze

2009-09-15T13:52:00.008+02:00

"Nobody puts Baby in the corner." De woorden geven me telkens weer kippenvel en doen mijn hart een sprongetje maken. Welke vrouw droomde er in de jaren '80 niet van Baby te zijn?!

Nu, twintig jaar later, heeft Patrick Swayze op veel te jonge leeftijd de aarde voor de eeuwigheid ingeruild. Pancreaskanker die uitzaaide naar de lever is de grote boosdoener. Anderhalf jaar lang heeft Patrick Swayze moedig gestreden maar het heeft niet mogen zijn. En zo zijn we dit jaar weer een groot talent kwijtgespeeld.

Net als vele meisjes leerde ik Patrick Swayze kennen via Dirty Dancing. Telkens ik die film zie, voel ik mijn liefde voor de dans weer opflakkeren. Ik heb die film echt versleten: tijdens vakanties bekeek ik hem vaak één keer 's morgens en nog een keertje 's middags. En telkens opnieuw droomde ik weg bij het romantische liefdesverhaal. Maar daarnaast wist hij me zeker ook te bekoren in Point Break; een slechterik had nog nooit zoveel aantrekkingskracht op mij uitgeoefend.

Mr. Swayze, we'll miss you!

Kim wordt In De Watten gelegd!

2009-09-12T19:47:00.005+02:00

Vorige week vrijdag vond ik una caja verde del Correos op mijn stoep.

Ondanks het feit dat ik tegenwoordig regelmatig via het internet bestel, wist ik direct van welke winkel dit pakketje kwam: In De Watten, de onlinebeautyverwenshop van Lien. Ik was natuurlijk razend benieuwd naar mijn productjes.

Maar daarvoor moest ik mij eerst door de nodige schattige verpakkingen worstelen.

Ik mag enkele van Liens nieuwste producten uittesten voor Beautyreview. V.l.n.r.: Mango Tango Face Mask, parfumstick in Pink Sugared Roses, Soy Was Melts in “White Musk”, “Vintage Gardenia” “Yankee Candle Clean Cotton” en Cheek-Y-Lips in "Scarlet at Tara" (let trouwens op de geweldig leuke Engels-Spaanse woordspeling).

Verder zat er in mijn pakket: Black African Soap (zwart doosje), "Summer Madness” Shea zeep, Scrubby & Bubbly Bath Butter “Pink Sugared Roses”, Kim’s Turquoise Mat, Antique Brown en 100% Pure, Ongeraffineerde Shea Nilotica Boter (Vanilla). Klinkt allemaal toch geweldig, niet?!

Alle producten zitten verpakt in tulezakjes. Ik vond het bijna zonde om de producten er uit te halen en heb de zakjes dan ook rond de make-up laten zitten. Elke keer als ik me opmaak, voel ik me dan als een prinsesje :)

De vloeibare producten zijn allemaal geseald met een "happy happy"-tape, lekker zomers en goed tegen lekken tijdens transport. Ik werd er helemaal "happy happy" van en vond het eigenlijk zonde om ze door te snijden.

De soy was melts waren gegoten in supercute lipjes.

Zo ziet dat er uit in mijn oliebrander, zo lief! Jammer dat er met het smelten niet veel meer van overblijft.

Voorlopig heb ik enkel de melts en de BAS uitgeprobeerd en van beiden ben ik zeer tevreden. Hou Beautyreview in oktober in de gaten want dan schrijf ik een uitgebreide review over deze leuke producten!

(Sorry voor de wazige foto's, deze zijn genomen in de avond en dan moet ik de camera lange tijd vasthouden terwijl de lens lang genoeg moet openblijven om alles licht te kunnen fotograferen en mijn hand is niet vast genoeg om die tijd het toestel stil te houden. Ik zoek een oplossing.)

Prutsen met kralen: het resultaat

2009-09-08T13:00:00.000+02:00

Enkele posts terug vertelde ik dat ik een paar kettingen aan het maken was voor een Amerikaanse vriendin van mijn moeder. Ondertussen is mijn moeder terug uit NYC en heb ik van de dochter van de Amerikaanse vrouw een superlief mailtje gekregen. Dit zei ze over haar ketting: " I wanted to write and say thank you so much for the beautiful necklace. It was very trendy and it really was unique. You should go into business." Geweldig toch?! Go into business, ik zou niet liever willen maar dan zal ik wel véééééél juwelen moeten verkopen om er van te kunnen leven.

Ondertussen heb ik de kralenblog aangemaakt waar ik mijn juwelencreaties zal showen. De blog is in het engels zodat mijn nieuwe vriendin (en haar New Yorkse vriendinnen) ook kunnen volgen, en ook een kwestie van mijn markt zo groot mogelijk te houden, hahaha. Verkopen zit er waarschijnlijk niet in maar op deze manier komen die juweeltjes toch iets verder dan de kettingenstandaard in mijn slaapkamer :)

Just A Thought

2009-08-26T13:54:00.003+02:00

Wat is er zo leuk aan om anderen in het verkeer een loer te lappen en ze zo bijna de dood in te jagen?

Gisteren reed ik op weg van het werk naar huis achter een vrachtwagen die een bordje van max. 60km/u had aanhangen. Nu is de weg tussen mijn werk en thuis echt een rotweg: je hebt maar één rijbaan per rijrichting, je mag er maar 70km/u rijden en de 20km lange weg slingert langs velden en boerderijen; als je dus wat pech hebt, hang je de hele weg achter een tractor die maar 30km/u gaat. Toen ik het bordje op de vrachtwagen spotte, wilde ik hem zo snel mogelijk voorbijsteken. Ik haat getreuzel en zeker 's avonds wil ik zo snel mogelijk thuis zijn. Op een gegeven moment had ik dan toch een gaatje gevonden en begon ik hem voorbij te steken. Op het moment dat ik naast hem reed en er een tegenligger wel heel dichtbij kwam, gaf die onnozelaar ineens nog wat gas bij! WTF?!

Maar eigenlijk is dit nog niets vergeleken met wat ik vorig jaar meemaakte. Toen wilde ik een auto voorbijsteken die net geen 70km/u reed. Ik reed daarbij over een volle lijn en begon extra gas te geven. Mijn ex-voorligger deed het zelfde, waardoor ik hem niet voorbij raakte, én hij deed tegelijkertijd teken dat ik niet mocht voorbijsteken vanwege de witte lijn (hij liet zijn arm woest over en weer gaan, alsof hij wilde zeggen: "Dat is hier wel een volle lijn."). Toen meneer - die dus echt wel doodserieus was - zelfs niet inbond toen er een tegenligger aankwam, ben ik terug achter hem gaan rijden.

Echt, wat voor een gek moet je niet zijn om je met zulke dingen bezig te houden?! Als ik "illegale" dingen wil doen, láát me dan toch gewoon. Wat hebben deze twee mannen nu eigenlijk bereikt? Mijn woede en toorn maar zijn ze er zelf beter van geworden? En dan te bedenken dat er onschuldige slachtoffers hadden kunnen vallen, gewoon voor hun pleziertje. Dagelijks worden er mensen foutief voorbijgestoken en snelheidsovertredingen gedaan. Zelfs ik word op die weg geregeld voorbijgestoken terwijl ik al iets boven de snelheidslimiet rijd. Ik durf dan wel eens te hopen dat de voorbijsteker in kwestie snel tegen een boom rijdt maar ik ga die mensen daarom toch niet de les spellen?? Komaan, wat heb je daar nou aan?!

Ik besef heel goed dat het verkeer levensgevaarlijk kan zijn als je je auto en de situatie niet onder controle hebt. Ik zal dan ook alleen maar voorbijsteken als ik 200% zeker ben van mijn zaak en spelletjes zoals hierboven besproken kan iedereen als kiespijn missen. Ik doe er toch niemand pijn mee als ik een auto veilig voorbijsteek?! Laten we dan ook respect hebben voor ieders handelingen op de baan, en veiligheid boven onze eer en ego plaatsen.

I feel like a Superstar!

2009-08-17T16:53:00.009+02:00

Zaterdag ben ik met mijn moeder gaan winkelen in Breda. Breda is echt een supergezellige shopstad en niet ver van Antwerpen; ideaal dus voor ons Antwerpse meiden. In de straten van dit lieflijke grachtenstadje vind je een winkel van SPS-Superstar, een winkel met heel vrouwelijke kleding die je een superstergevoel geeft. Telkens ik naar Breda ga (minstens één keer per jaar), is SPS-Superstar een verplichte stopplaats. Ik vind er altijd wel een leuk jurkje of topje. Kijk maar eens op de site, de huidige collectie is prachtig.

Zelf heb ik deze keer het jurkje hieronder gekocht, samen met een bloedrood topje spaghettibandjes voor erronder, perfect voor een mooie zomerdag. Je moet er wel zeker een topje onder dragen want anders is het jurkje té bloot (lees: borsten bloot).

Ze hadden ook nog een prachtige, gebreide, bordeauxrode bolero om erover te dragen, zodat je het jurkje in de winter ook nog kan dragen, dat kan je dan combineren met een beige topje onder het jurkje. Of je kan de combinatie die ik heb gekocht met een beige bolero combineren (die hebben ze natuurlijk ook in de rekken hangen), dan is het een meer zomerse combinatie. Ik vond de bordeauxrode bolero heel mooi maar ik had al veel andere dingen gekocht en het geld was zo goed als op. Maar nu heb ik wel een goede reden om terug te gaan natuurlijk.

Koop jij soms bij SPS-Superstar of is het jouw stijl niet?

Prutsen met kralen

2009-08-17T12:27:00.005+02:00

Het is hier al even stil van mijn kant. Ik ben dan ook druk bezig met andere zaken, nl. het maken van enkele kralenjuwelen.

Mijn ouders vertrekken donderdag naar New York en gaan daar een oude vriendin van mijn moeder bezoeken. Natuurlijk wil ze niet met lege handen aankomen en vroeg ze me om voor die vriendin, haar dochter en haar moeder een ketting te maken. Na wat research op Histoire de Perles en JewelryQueens heb ik enkele leuke ontwerpen gevonden en gisteren ben ik eindelijk aan het knutselen geslagen (ik ben een uitsteller omdat ik er vaak tegenop kijk maar eenmaal ik bezig ben, vind ik het verschrikkelijk leuk om te doen). De volgende twee avonden ben ik nog druk bezig met het prutsen aan de ontwerpen, enkele dingen willen nl. niet lopen zoals ik gedacht had, maar dat is nu ook één van de leuke dingen aan juwelen maken.

Binnenkort toon ik jullie de resultaten op mijn (engelstalige) kralenblog, samen met enkele wraparmbanden die ik enkele weken geleden heb gemaakt.

Lees je suf

2009-08-08T15:33:00.006+02:00

Ik heb leuk nieuws voor de leesfanaten onder ons: nog tot 28 augustus 2009 loopt er een 2+1-actie bij Fnac, wat dus inhoudt dat je drie boeken kan kopen en slechts de twee duurste moet betalen. Ideaal dus om vakantielectuur op te pikken. Ik heb zo de Milleniumtrilogie van Stieg Larsson en De Helaasheid der Dingen van Dimitri Verhulst gekregen van mijn Lief voor slechts een kleine 30€.

Sad, sad news

2009-08-04T17:03:00.006+02:00

Ik ben zo iemand die niet echt van parfum houdt. Ik hou er van om elke dag een andere geur te dragen, die past bij het humeur van de moment en ik vind parfum veel te duur om tien verschillende flesjes te kopen. Ik was vorig jaar dan ook in de wolken toen ik kennis maakte met Tickled Pink Scentsations. De producten van Mia zijn echt super, de geuren zijn lekker en toen ik ook nog eens haar dupes te ruiken kreeg, was ik helemaal verkocht. Ook voor mijn vriend heb ik er veel lekkere geurtjes kunnen vinden en sindsdien wil hij alleen nog maar die flesjes gebruiken.

Maar helaas zal dat niet lang meer kunnen, want enkele weken geleden liet Mia iedereen schrikken door te verklaren dat ze haar business gaat stopzetten. Wat een ramp! Ik had nog net een paar minimisters besteld (waarvan ik er een paar aan mijn schoonzus had beloofd, maar die kan er na Mia's mededeling helaas naar fluiten; ja, soms ben ik een dikke egoïst) en na de mededeling heb ik vorige week ook nog snel een bestelling geplaatst, om zeker te zijn dat ik het eerstkomende jaar niet zonder Flowerbomb, Pink Sugar, Dreama of The One kom te zitten. Net op tijd blijkt want toen ik gisteren nog eens op de site ging kijken, zag ik dat ze de minimisters al van de site heeft gehaald :( Het is dus definitief. Je kan nog wel enkele andere spullen kopen maar dan moet je snel zijn.
Edit 05/08: Ow wacht, ik heb me vergist. De minimisters staan er nog wel op, alleen niet onder de parfumcategorie, ze staan nu onder Misters.

Ze heeft ook nog een superlieve boodschap achtergelaten op haar site:
We are Closing!
Our last day of operation will be August 15, 2009. Family life has called me back to full time duty.
Thank you to all the key people that have kept my business going for the last 5 years! But I want to especially thank the great people from The Netherlands and Belgium! The sweetest and most supportive gals on Earth.
XOXO

De Antwerpse Museumnacht

2009-07-30T22:23:00.005+02:00

Volgend weekend zetten vijftien musea tijdens de avond- en nachturen hun deuren wagenwijd open. Je kan zaterdag 8 augustus tussen 19u en 1u deze musea bezoeken, hun collecties bezichtigen, een kijkje achter de schermen nemen, een concert meepikken, een fotoshoot doen of meedansen in een bal masqué. Er zijn echt tientallen dingen te doen. Meer informatie vind je op de site zelf.

Ik wil zeker eens gaan kijken in het Fotomuseum en Letterenhuis. Waarschijnlijk zullen we onderweg nog wel een paar leuke locaties vinden. Met vooraf een etentje zal het weer een leuk gevulde avond worden. Bezoeken jullie zulke events wel eens of gaan jullie liever uit?

Mijlpaal #2

2009-07-28T15:54:00.003+02:00

Voor diegene die mij niet volgen op Twitter zal ik het hier nog eens herhalen: mijn vijftiende column staat online! Gut, wat gaat het toch snel.

Wel nog even een leeswaarschuwing: de column is niet geschikt voor gevoelige zieltjes. Ik beschrijf zowel een schaamlipcorrectie als een vrouwenbesnijdenis. Zoals jullie weten, ben ik hevig tegenstander van vrouwenbesnijdenissen, mijn allereerste post op deze blog ging er zelfs over. Ik kan dan ook niet begrijpen dat er vrouwen zijn die zich vrijwillig zo laten verminken, terwijl er aan de andere kant van de wereld meisjes en vrouwen aan sterven of er dag en nacht pijn en trauma's aan overhouden. Daarnaast vind ik ook dat we te ver gaan in de lichaamscultuur van perfectie: bij de minste afwijking zitten we bij de plastische chirurg terwijl het net de afwijkingen zijn die ons uniek maken. En daarbij, wat is "normaal" eigenlijk en wie bepaalt dat?

Goed, genoeg geluld (ik zou er nog uren over kunnen doorbomen, zal er maar gewoon eens een column of blog over schrijven), ga snel lezen!

Just A Thought

2009-07-28T11:17:00.007+02:00

Hoe kan je het over je hart krijgen om je hond/kat op straat/in een asiel achter te laten net voor je op vakantie vertrekt en als je terug bent doodleuk een nieuwe hond/kat te halen?

De vakantie is alweer een tijdje bezig en elk jaar opnieuw hoor je verhalen van mensen die hun hond of kat op straat dumpen net voor ze op vakantie vertrekken. Zie, dat is nu eens iets waar ik geen greintje begrip voor heb. Een hond of een kat is een levend wezen, een deel van je gezin, bijna zoals een kind, dat dump je toch ook niet omdat je op vakantie gaat? En wat ik nog erger vind, is dat die mensen twee weken later vaak terug in het asiel staan om een ander dier te kiezen... Kan iemand mij uitleggen hoe je zoiets harteloos kan doen?

Zelf heb ik drie katten, ook niet evident om die bij iemand onder te brengen tijdens onze vakantie. Gelukkig heb ik een broer die stapelgek is op die beestjes en zo vriendelijk was om tijdens ons weekje Kos te komen catsitten dagelijks. We hadden pintjes en wijn koudgezet, de handleiding van de PS3 en televisie in het zicht gelegd en hem zonnige avonden op het terras beloofd. Hij is onze katten dagelijks een uurtje gezelschap komen houden en de dagen dat hij niet kon, is mijn moeder even binnengesprongen. Zo moeilijk is dat toch niet? Iedereen heeft toch wel familie, een vriend of een goede buur die voor je dieren kan zorgen terwijl jij van je broodnodige rust geniet. En anders zijn er nog dierenhotels te vinden, kost je wel wat geld maar je dier wordt wel tot in de puntjes verzorgd. Dat is toch het minste wat je kan doen voor je dier, niet?

Wat doen jullie met je dier(en) als je op vakantie gaat? (De eerste die "dumpen" durft te antwoorden, zal ik hunten tot het eind van zijn dagen :P)

The Woman in the Mirror

2009-07-27T22:34:00.007+02:00

Sinds de puberteit toesloeg, nu goed vijftien jaar geleden, ben ik niet meer van de magersten. Ik ben zeker ook niet dik maar mijn lovehandles en buikje zijn onmiskenbaar zichtbaar. Toen de weegschaal enkele weken geleden gevaarlijk in de richting van 69 kilo begon te wijzen, sloeg ik toch een beetje in paniek. Ik hoef zeker geen 50 kilo meer te wegen maar met mijn kleine gestalte van 1m68 vind ik een gewicht onder 65 kilo toch een must. Ik besloot dan ook stande pede van eetgewoonten te veranderen.

Ontbijt is bij mij een vervelende maaltijd. Ik slaap liefst zo lang mogelijk, dus heb ik thuis geen tijd om te eten. Sterker nog, als ik direct na het opstaan eet, ben ik de rest van de dag misselijk. Daarom eet ik op het werk. Tot enkele weken geleden bestond dat ontbijt uit koekjes (een pak Grany's at ik in twee dagen op) en andere zaken die ik kon vinden in mijn lade, o.a. noten, chocolade en meer koekjes. Nu eet ik 's morgens een kom havermout die ik opfleur met vijgen, dadels of stukjes appel. Daardoor zit ik tot mijn middagmaal helemaal vol. Als ik toch nog honger krijg, neem ik gewoon een stuk fruit. Daar waar ik vroeger heel de ochtend vanalles in mijn mond stak, heb ik nu slechts een kwartier nodig om verzadigd te zijn tot de middag.

Voor "the big chance" at ik tussen de middag twee pakjes parovita met allerlei slaatjes, zoals kip curry, bouilliesalade, e.d. Tegenwoordig fleuren de Ligne-soepen van Knorr mijn middagmaal op, ze worden verkocht in een viertal lekkere smaken - ik ben vooral gek van Zuiderse Groenten. Om mijn maag helemaal te vullen, eet ik nog een pakje parovita met humus of kipfilet, een stuk minder vettig als die slaatjes. In de namiddag zit mijn maag nog zo vol van het middagmaal dat het niet nodig is om een tussendoortje te eten. Als ik toch honger krijg, grijp ik een appel, een kiwi of een handjevol noten. Ik laat me niet langer gaan met chocolade, koekjes of de hele pot noten, dat is ook niet meer nodig.

Het avondmaal verloopt nog altijd zoals voorheen. Ik kies sowieso vaak voor kip of kalkoen. Zeker één keer per week maak ik daar een wokschotel mee. Verder eten we veel pasta met tomatensaus en gewoon groenten met aardappelen en vlees. Ik eet enkel te weinig vis, dat besef ik wel maar het is gewoon niet iets dat ik gemakkelijk meeneem uit de winkel.

Momenteel hou ik dit regime al twee weken vol. Veel verandering heb ik nog niet gezien: mijn weegschaal wijst wel terug naar 68 kilo maar mijn kleren zitten nog altijd even strak als voorheen. Wel voel ik mij energieker tijdens de dag. Vroeger at ik heel de dag door om maar te zorgen dat ik niet in slaap zou vallen, de afgelopen twee weken heb ik geen moeite met mijn energie. Als ik dan niet afval, haal ik er op zijn minst toch één voordeel uit.

Meer afvaltips van mij? Die vind je op Infonu.

Een bestelling gaat gepaard met veel rekenwerk

2009-07-14T16:35:00.003+02:00

Na ettelijke uren te hebben doorgebracht op de nagellakblogs waarover ik in de vorige posts heb verteld, heb ik een dertiental lakjes gekozen en besteld, dat is waarschijnlijk genoeg om de eerste tien jaar mee toe te komen. Omdat ik een vrouw in volle crisis ben, ben ik niet over één nacht ijs gegaan wat betreft de verkoper voor de gekozen nagellak. Echt niet, ik heb zelfs een heel Excelbestand opgemaakt om verkopers te kunnen vergelijken. Call me crazy :D

Uiteindelijk heb ik gekozen voor twee verkopers:

Ik wilde vier lakjes van Diamond Cosmetics (uiteindelijk zijn het er vijf geworden, zag nog een leuke staan bij het bestellen) en die kan je in de Benelux alleen maar bij Boozyshop bestellen. Ze vragen 3.49€ voor een lakje en de verzendkosten naar België waren net geen vijf euro. Voor een kleine 22€ krijg ik vijf lakjes opgestuurd: Dirty&Flirty, Party hearty, Very Berry Smoothie, Royal Fool's Gold en Hi Ho Silver.
Voor de geviseerde Opi- en Essielakjes heb ik een vergelijking gemaakt tussen eBayverkopers Warbid en Nailetc. en Transdesign. Bij Warbid had ik al eens Essielakjes besteld en ik was zeer tevreden over de snelle service. Zijn lakjes zijn niet duur, maar hij rekent wel door in de verzendkosten; toch kan je voor +-4€ al een lakje in huis hebben. Nailetc. ken ik via Lushious Beauty en zij bieden 15% refund als je die site vermeldt. Toch is Nailetc. nog duurder dan Warbid, ook met de refund. Op Transdesign ben ik toevallig terechtgekomen en deze site kwam uiteindelijk als goedkoopste uit de bus. De lakjes zijn +- 4$ het stuk en de verzendkosten zijn 16$ (in tegenstelling tot wat de site zelf aangeeft, je moet wachten met betalen en dan krijg je een nieuwe factuur toegestuurd met minder verzendkosten). Voor 35€ heb ik binnenkort deze schatjes in huis:
- Essie: Not Just A Pretty Face, Cute As A Button, Lovie Dovie, Luscious Lips, Catwalk en Bold&Beautyful
- Opi: Pink-ing Of You, Parlez-Vous Opi?

Ik ben echt superblij met mijn bestelling! Hebben jullie één van deze lakjes? Zijn jullie er tevreden over?

More nails

2009-07-08T12:51:00.004+02:00

Moest je nog niet genoeg hebben aan de blog van Scrangie waar ik gisteren over blogde - wat ik eigenlijk ten zeerste betwijfel maar goed -, neem dan eens een kijkje op de blogs The Polish Addict (bron foto) en All Lacquered Up, twee blogs die barsten van de nagellakswatches en het nagellaknieuws.

Wel een kleine waarschuwing vooraf: deze blogs zijn slecht voor de portemonnee!

Sinds ik deze blogs bekijk, is mijn wishlist van zeven lakjes verdrievoudigd! En dan heb ik alleen nog maar de twee eerste pagina's bekeken. Ai caramba, dit komt niet goed!

Nails all around

2009-07-07T17:11:00.011+02:00

Ik ben een absulote nagellakfanaat, ik lak minimum twee maal in de week mijn nagels. Dit is ook nodig als ik wil dat ze een beetje lengte krijgen. Mijn nagels zijn nl. zo slap dat ze bij het minste inscheuren en dan kan ik het wel vergeten. Dus moeten ze wel elke dag gelakt zijn - is het excuus dat ik mijn vriend voorschotel als ik weer eens zit te lakken ;) Daarnaast is het de enige manier waarop ik kan vermijden dat ik al mijn nagels afbijt.

Nu is mijn collectie niet overdreven groot met tien kleurtjes. Ik ben dan ook al een paar maanden nieuwe kleurtjes aan het zoeken op het internet. Het is niet altijd gemakkelijk om een kleur in het flesje te kiezen, op je nagel ziet deze kleur er vaak helemaal anders uit. Onlangs ontdekte ik de site van Scrangie, zij plaatst heel veel swatches van nagellak waardoor het kiezen gemakkelijker wordt... hoewel, nu heb ik nog meer kleurtjes leren kennen en wil ik ze allemaal. Kijk even mee, dit zijn een paar van mijn favorieten:

Weet er trouwens iemand of dat haar echte nagels zijn? Als het haar echte zijn, mag ze me wel eens haar tips meegeven, wat een geweldige lengte!

Zzzzumba

2009-07-06T14:12:00.006+02:00

Zumba is al enkele maanden een echte rage. Ik heb zelf twaalf jaar lang intensief gedanst (klassiek en jazzballet) en zelfs tientallen keren op een podium gestaan; mijn hele kindertijd en jeugd stond in het teken van het dansen. En na een jarenlange pauze ben ik sinds kort terug aan het latin dansen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik al vanaf de eerste moment dat ik hoorde van deze fitnessvorm die verschillende latijnse dansen combineert het een keertje wilde proberen.

Vorige vrijdag was het dan eindelijk zover. Na veel wikken en wegen had ik besloten om Zumba te gaan volgen in mijn eigen sportcentrum, Sportoase Elshout in Brasschaat. Ik sport hier al twee jaar en, hoewel het lang geleden is dat ik er nog een groepsles had gevolgd (ik ga vrnl. zwemmen), voel ik me er goed thuis. De lesgeefster had ik echter nog nooit gehad en het viel me op dat er maar weinig jonge meiden in de les waren. We vlogen er direct goed in met o.a. Dum Tek Tek van Hadise. De muziek is zeker een pluspunt: lekker exotisch en opzwepend.

Ik herkende verschillende stappen uit de dans- en steplessen. De dansjes bestonden helaas constant uit herhalingen waarbij de lesgeefster telkens één stapje herhaalde tijdens de strofe en een combinatie had gemaakt voor het refrein, wat je dan drie à vier minuten aan een stuk herhaalde. Ik vind het fijner om wat meer variatie te hebben.

Het lukte haar ook niet echt om de sfeer er in te krijgen. Bij Zumba heb ik voorstellingen van zwoele dames die met heupen en zwetend lijf staan te zwaaien terwijl de lesgeefster je opzweept. Helaas, niet in Brasschaat. Ze hield het heel kalm (is dat iets Westers misschien, dat wij ons minder durven smijten?) en de zaal leek te slapen en amper te weten dat ze heupen hebben. Voor mij is het gezelschap toch ook belangrijk tijdens een groepsles en ik miste echt een "vibe" in deze groep.

Ik ga Zumba zeker nog een keer uitproberen, heb toch nog vier beurten op mijn kaart die ik moet opmaken. Ik geloof zeker dat de bewegingen je spieren versterken terwijl je niet echt het idee hebt dat je aan een workout bezig bent. Maar ik had er eigenlijk meer van verwacht (hoewel ik denk dat het hier aan de groep en lesgeefster ligt).

Heb jij al eens Zumba gevolgd? Weet er iemand in de buurt van Brasschaat, Merksem, Schoten een leuke Zumbaklas?

Marlies' Lingerie

2009-07-05T19:18:00.004+02:00

Als je zoals ik gezegend bent met een 95C/D kan je maar beter een gespecialiseerde lingeriezaak binnenstappen als je op zoek bent naar een nieuwe beha. Een BH van Hunkemöller of een dergelijke ondergoedwinkel geeft je immers niet de steun die je broodnodig hebt.

Enkele jaren geleden gaf mijn moeder me voor mijn verjaardag enkele setjes van Marlies Dekkers kado en sindsdien ben ik absolute fan! Ik kende haar lingerie al een tijdje maar had altijd het idee dat voorgevormde beha's meer iets zijn voor kleinere cups. Niets is minder waar, je ziet echt een groot verschil tussen een gewone beha en de opgevulde lingerie van Marlies Dekkers. Ze geven je nog een beetje extra waardoor je een mooi gevormde decolleté krijgt.

Nog een leuke extra is dat je je geen zorgen hoeft te maken over bandjes die zichtbaar zijn. Sterker nog, haar beha's zijn gemaakt om gezien te worden en gezien zal je zeker worden. De afwerking is altijd speciaal en opvallend.

De huidige collectie is weer super! Ik heb gisteren zelf een beha gekocht met verschillende bruine figuurtjes op de cups en op de rug twee goudkleurige ornamenten die de aandacht kunnen trekken als je een rugdecolleté draagt. Ik heb ook een heel mooie gezien met leren riempjes en op de rug een lederen plaatje waar alle bandjes samenkomen. De gedachte aan SM was niet ver weg.

Helaas was mijn beurs niet voorzien op twee beha's, voor een setje (string + beha) betaal je al gemakkelijk 150€ maar dan heb je ook wat. Mijn twee eerste Marlies Dekkers draag ik al twee jaar en zien er nog altijd even goed uit als in het begin.

Ook haar Sundressed-collectie is fantastisch. Ik had al een turquoise bikini en heb me er gisteren nog een oranje aangeschaft, staat heel mooi bij een bruine tint. Ook de bikini's zijn voorgevormd en betaal je rond 150€ maar wat mij betreft is Marlies Dekkers elke eurocent dubbel en dik waard.

Spelen met eten: Bento

2009-07-01T15:16:00.007+02:00

Sinds enkele weken probeer ik op mijn eten te letten, wat elke middag resulteert in parovita's met lightkaas, geitenkaas, kippenfilet en siroop. Sowieso ben ik niet gek van boterhammen maar de parovita's beginnen nu toch ook wel mijn oren uit te komen. Onlangs ben ik op de blog van Iris terechtgekomen waar ik de oplossing heb gevonden, genaamd Bento.

Bento is van oorsprong een Japanse lunch en bevat drie delen koolhydraten, één deel proteïne en twee delen groenten. Klinkt een beetje droog maar op de blog van Iris, Bento Babe, kan je zien dat dit alles behalve saai moet zijn. Check het voorbeeld hieronder maar, ziet dat er niet superlekker uit? Iris' bento's zijn altijd versierd met leuke figuurtjes, waardoor je eten er niet meer zo saai gezond uitziet en je direct wil aanvallen.

Op de blog staan honderden voorbeelden van bento's en vind je de nodige recepten en meer informatie over het systeem. Ik ga me er eens in verdiepen en vanaf volgende week eens proberen elke dag een bento mee te nemen, gedaan met boterhammen en parovita's! Het is wel wat meer werk maar dat loont dan ook.

Wie nog meer inspiratie nodig heeft, kan eens op de engelstalige blog, Adventures in Bentomaking, gaan kijken.

Zou zo'n bento iets voor jou zijn of hou je het toch op boterhammen?

Creatief met eten

2009-06-26T12:52:00.004+02:00

Koken, ik vind het soms - vooral op zonnige dagen - een oervervelende klus. Ik kook wel graag maar alleen als het regenachtig is, dan is het niet zo'n zonde om je tijd achter het fornuis te spenderen. Het moeilijkste van al is om altijd voor variatie en afwisseling te zorgen. Gelukkig barst het internet van de inspiratiebronnen, één daarvan is Grabriella's creatieve keuken (bron foto).

Deze blog bevat honderden uiteenlopende recepten, gaande van eenpansgerechten over pasta en broodjes tot nagerechten, met een nadruk op de Hongaarse keuken. Gezien ik die keuken nog nooit heb uitgeprobeerd, ben ik zeker van plan binnenkort één van de recepten te maken. En natuurlijk wil ik de pana cotta die je hier ziet afgebeeld een keertje maken. Het water loopt me echt in de mond bij het zien van dit plaatje!

Het festivalseizoen is begonnen!

2009-06-24T16:00:00.008+02:00

Zomer: dat is zon, goede concerten op een wei ergens in het land, veel drinken en schreeuwen, shaken, headbangen (voor de liefhebbers) en weinig slapen. Zaterdag trapte TW Classic het festivalseizoen op gang. De foto's bij deze post zijn dan ook van vorige zaterdag (ik ben de brunette met de zonnebril op haar hoofd).

Voor diegene die denken dat de classic staat voor oudjes uit de muziekwereld kopieer ik even de uitleg van de officiële website:
"TW Classic is een festival naar een klassiek en beproefd recept. Het grijpt terug naar de formule die in Werchter gangbaar was tot 1994. Te weten: a) een mooie weekenddag bij het begin van de zomer, b) een festivalterrein met 1 podium, c) een fijn en uitbundig publiek en d) een selecte groep van Grote Namen met een loopbaan. "

Vooral het optreden van Moby was fantastisch. Hij speelde heel veel van zijn cd Play, wat na al die jaren nog altijd mijn favoriet is. Zelf kan hij niet echt zingen maar de mooie negerin die je hierboven ziet, heeft een nachtegalenstem en bracht het haar op mijn armen recht omhoog. Hij bespeelt wel de gitaar, de synthesizer en tamboerijnen. Ik heb gesprongen, geshaked, gezongen en ook bijna gehuild (Why does my heart feel so bad? is telkens weer de boosdoener).

Duffy, Keane, Depeche Mode (foto hieronder) en Basement Jaxx vulden de rest van onze dag.

Nu zaterdag gaan we het feestje nog eens dunnetjes overdoen maar dan blijven we wat dichter bij huis. Op het Nieuw-Zuid in Antwerpen vindt namelijk het Summerfestival plaats. Er zullen verschillende podia te vinden zijn en muziek voor ieders smaak. Zo kan je er de commerciële Belgische scène vinden (denk aan Milk Inc., Lasgo en Sylver) maar ook dj's van allerlei allooi. Tickets zijn 25€ in voorverkoop en 30€ aan de deur.

Just A Thought

2009-06-18T21:57:00.006+02:00

Als je als acteur botox laat spuiten in je voorhoofd, hoe kan je dan nog geloofwaardig acteren?

We hebben het al gezien bij Nicole Kidman en Meg Ryan maar ook in de belgische showbizz is botox een algemeen goed geworden. Een jeugdvriendin en actrice vertelde me onlangs dat haar Familie-collega G. D. langs de dokter is geweest... om botox in te laten spuiten. Deze amper 25-jarige knul zal vanaf nu elke zes maanden een spuit tussen zijn wenkbrauwen laten zetten om zijn fronsrimpel onzichtbaar te maken. Mijn bedenking is dat een acteur zijn gezicht toch nodig heeft om de nodige expressie in zijn spel te leggen. Hoe gaat hij dat doen als hij een deel van zijn gezicht niet meer kan bewegen?

Hoera voor rondingen!

2009-06-16T20:42:00.005+02:00

Een tijdje geleden vertelde ik jullie over de nieuwe campagne van Campari met Jessica Alba in de hoofdrol. Gezamenlijk vergaapten we ons aan haar mooie lijntje maar wat blijkt, dat lijntje heeft ze niet eens. Nee hoor, het is het werk van onze goede vriend Photoshop. Kijk maar eens wat je daar allemaal mee kan doen:

Bron: Elle

Shocking hé?

Ik had al eerder mijn verontwaardiging over het schoonheidsideaal gespuit en nu ben ik er helemaal van overtuigd: van een beetje knuffelvlees zal de wereld niet vergaan. Lang leve de rondingen!